การสร้างชุมชนเข้มแข็งเพื่อเอาชนะยาเสพติดอย่างยั่งยืน กรณีจังหวัดลพบุรี

ผู้แต่ง

  • พล.ต.ต.ประยุทธิ์ วะนะสุข คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยปทุมธานี

คำสำคัญ:

การสร้างชุมชนเข้มแข็งเพื่อเอาชนะยาเสพติดอย่างยั่งยืน, ปัจจัยชุมชน, ปัจจัยการมีส่วนร่วมของประชาชน

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษารูปแบบการสร้างชุมชนเข้มแข็งเพื่อเอาชนะยาเสพติดอย่างยั่งยืน กรณีศึกษาจังหวัดลพบุรี ซึ่งเป็นการวิจัยแบบผสมผสาน การวิจัยเชิงปริมาณและการวิจัยเชิงคุณภาพ ประชากรในการศึกษาครั้งนี้คือ ผู้นำหมู่บ้าน/ชุมชนในจังหวัดลพบุรี  ทั้งนี้เนื่องจากผู้นำหมู่บ้าน/ชุมชนเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการดำเนินการสร้างชุมชนเข้มแข็ง อย่างยั่งยืน กลุ่ม ตัวอย่าง จำนวน 382 คน ผู้วิจัยใช้แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์เป็นเครื่องมือในการวิจัยและเก็บรวบรวมข้อมูล ซึ่งสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้การวิเคราะห์สมการถดถอยพหุคูณ Multiple regression Analysis) โดยวิธี Stepwise กำหนดระดับนัยสำคัญที่ .05 ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยชุมชน ได้แก่ นโยบายด้านยาเสพติด ผู้นำที่เข้มแข็ง ความตระหนักต่อปัญหายาเสพติด เครือข่ายชุมชน การประสานงานกับเจ้าหน้าที่ การรับรู้ข่าวสารด้านยาเสพติด และการฝึกอบรมด้านยาเสพติด มีอิทธิพลต่อการสร้างชุมชนเข้มแข็ง เพื่อเอาชนะยาเสพติดอย่างยั่งยืน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับนัยสำคัญ .05 โดยเฉพาะความตระหนักต่อปัญหายาเสพติดมีความสำคัญมากที่สุด ปัจจัยการมีส่วนร่วมของประชาชน ได้แก่ การมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ การมีส่วนร่วมในการดำเนินการ การมีส่วนร่วมรับประโยชน์ และการมีส่วนร่วมในการประเมินผล มีอิทธิพลต่อการสร้างชุมชนเข้มแข็ง เพื่อเอาชนะยาเสพติดอย่างยั่งยืน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับนัยสำคัญ .05 โดยเฉพาะการมีส่วนร่วมรับประโยชน์มีความสำคัญมากที่สุด

เอกสารอ้างอิง

ไกรสุข สินศุข. (2545 ). กระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชนในการป้องกันยาเสพติด โดยวิธีการ วิจัยปฏิบัติการอย่างมีส่วนร่วม ตำบลบางพรม อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม.ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาอาชญาวิทยาการบริหารงานยุติธรรม และสังคม. มหาวิทยาลัยมหิดล.

ตำรวจภูธรจังหวัดลพบุรี. (2558). เอกสารการดำเนินการแก้ไขปัญหายาเสพติดของจังหวัดลพบุรี.

พัชราวดี ตรีชัย. (2552). การวิเคราะห์ความเป็นชุมชนเข้มแข็งของหมู่บ้านหนองกลางดง ตำบลศิลาลอย อำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. ดุษฎีนิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเกริก.

มิ่งขวัญ คงเจริญ.(2554). การพัฒนารูปแบบการเสริมสร้างพลังอำนาจของชุมชนเพื่อเสริมสร้างความยั่งยืนของชุมชนแห่งการเรียนรู้. ดุษฎีนิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรดุษฎีบัณฑิต.จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เมตต์ เมตต์การุณจิต. (2553). การบริหารจัดการศึกษาแบบมีส่วนร่วม: ประชาชน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและราชการ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร : บุ๊คพอยท์.

ศูนย์อำนวยการพลังแผ่นดินเอาชนะยาเสพติดแห่งชาติ. (2556). แผนปฏิบัติการพลังแผ่นดินอาชนะยาเสพติดแห่งชาติ. กระทรวงมหาดไทย.

สมบูรณ์ ธรรมลังกา. (2556). รูปแบบการเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชนโดยใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นเป็นฐานในจังหวัดเชียงราย. ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาการศึกษาและการพัฒนาสังคม. มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย.

สมหมาย แจ่มกระจ่าง และคณะ. (2551). “การเสริมสร้างการมีส่วนร่วมของประชาชน :กรณีศึกษา การจัดทำแผนชุมชนเทศบาลตำบลบางพระ จังหวัดชลบุรี”. วารสารการศึกษาและพัฒนาสังคม. ปีที่ 4 ฉบับที่ 2.

สิทธิณัฐ ประพุทธนิติสาร และคณะ. (2547). การถอดบทเรียนความสําเร็จของชุมชน ในการแก้ไขปัญหาสารเสพติดแบบครบวงจรและยั่งยืน. สํานักงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติด.

สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด. (2549). 10 ชุมชนต้นแบบภาคตะวันออก : กรณีศึกษาประชาคมชุมชนเข้มแข็งในการจัดการกับปัญหายาเสพติด. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด.

Bandura, A. (1995). Self-efficacy in changing societies. Cambridge, UK: Cambridge University Press.

Bass, B.M. and Avolio, B. J. (1991). Improving Organizational Effectiveness Through Transformational Leadership. London: Sage.

Cohen, John M., and Uphoff, Noman T. (1980).“Participation’s Place in Rural Develop : Seeking clarity Through Specificity”. World Development.

Dennies, E. P. (1979). “Communities: A Survey of Theories and Methods of Research”. New York: acmillanpub Co., Inc.

Ephross, P H, and Vassil, T. V (2005). Groups that work Structure and process. (2nd ed.). New York: Columbia University Press.

Kasmel, A. (2011). Evaluation as a tool for community empowerment, a study on three community Initiatives in Rapha, Estonia. The Faculty of Health Sciences University of Southern Denmark.

Kieffer, C. (1984). Citizen empowerment : a developmental perspective. Prevention in Human Services.

Maslow, Abraham H. (1987). Motivation and Personality. (3rd ed.).

Ohmer, M.and Beck, E. (2006). “Citizen participation in neighbourhood organizations in poor Communities and its relationship to neighbourhood and organizational collective efficacy”. Journal of Sociology and Social Welfare.

Perkins, D.D. and Zimmerman, M.A. (1995). “Empowerment theory, research, and Application”. American Journal of Community Psychology.

Tropman, J. (2003). Making meetings work: Achieving high quality group decisions. Thousand Oaks, CA: Sage

United Nations. (1981). Yearbook of International Trade Statistics. United Nations: UN Press.

Yamane, T. (1978). Statistics, An Introductory Analysis. (2nd ed.). New York: Harper.

Zimmerman, M.A. and Rappaport, J. (1988). “Citizen participation, perceived control, and Psychological Empowerment”. American Journal of Community psychology. Volume 16. Issue 5.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-06-25

รูปแบบการอ้างอิง

วะนะสุข พ. (2020). การสร้างชุมชนเข้มแข็งเพื่อเอาชนะยาเสพติดอย่างยั่งยืน กรณีจังหวัดลพบุรี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี, 12(1), 347–361. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/ptujournal/article/view/241141