รูปแบบการดำเนินธุรกิจอินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่งในกรุงเทพมหานครเมืองอัจฉริยะ

ผู้แต่ง

  • รังษี ใยยุง คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยปทุมธานี

คำสำคัญ:

รูปแบบการดำเนินธุรกิจ, อินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่ง, กรุงเทพมหานครเมืองอัจฉริยะ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้เป็นการเชิงปริมาณ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาพฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่ง 2) ปัจจัยที่นำไปสู่รูปแบบการดำเนินธุรกิจอินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่ง ในกรุงเทพมหานครเมืองอัจฉริยะ 3) ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ตของ  สรรพสิ่งกับปัจจัยที่นำไปสู่รูปแบบการดำเนินธุรกิจอินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่ง และ 4) เสนอรูปแบบการดำเนินธุรกิจอินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่งในกรุงเทพมหานครเมืองอัจฉริยะโดยสุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ 385 ตัวอย่าง แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูลด้วยค่าความครอบคลุม .87 และความน่าเชื่อถือ .82 สถิติที่ใช้คือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สำหรับการทดสอบสมมติฐานสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์นั้นโดยการวิเคราะห์หาความสัมพันธ์ของเพียรสัน และถดถอยเชิงพหุคูณแบบ Stepwise ระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 วิเคราะห์ข้อมูลใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ ผลการวิจัยดังนี้ 1.พฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่งโดยรวมในภาพรวมเฉลี่ยและทุกด้านประชาชนมีพฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่งระดับปานกลาง หากพิจารณาระดับพฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่งจากค่าเฉลี่ย ลำดับแรกด้านกิจกรรมนิยมใช้อินเทอร์เน็ต ( gif.latex?\bar{x}=3.24) และด้านการบริโภคสื่อที่เกี่ยวกับข้อมูลอินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่ง ( gif.latex?\bar{x}=2.92) ระดับพฤติกรรมปานกลาง เรียงตามลำดับ 2.ระดับความสำคัญของปัจจัยที่นำไปสู่รูปแบบการดำเนินธุรกิจอินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่งในกรุงเทพมหานครเมืองอัจฉริยะ ภาพรวมเฉลี่ยประชาชนให้ความสำคัญมาก หากพิจารณาลำดับความสำคัญจากค่าเฉลี่ย ลำดับแรก ด้านระบบบริหารปกครองอัจฉริยะ ( gif.latex?\bar{x}=3.85) ด้านการดำเนินชีวิตอัจฉริยะ ( gif.latex?\bar{x}=3.82) ด้านสิ่งแวดล้อมอัจฉริยะ ( gif.latex?\bar{x}=3.70) ด้านเศรษฐกิจอัจฉริยะ ( gif.latex?\bar{x}= 3.60) ด้านประชากรอัจฉริยะ ( gif.latex?\bar{x}=3.53) และด้านการเคลื่อนที่อัจฉริยะ ( gif.latex?\bar{x}=3.45) ประชาชนให้ความสำคัญมาก เรียงตามลำดับ 3.ปัจจัยที่นำไปสู่การดำเนินธุรกิจอินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่งภาพรวมเฉลี่ยมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่งในภาพรวมเฉลี่ยระดับต่ำรูปแบบการดำเนินธุรกิจอินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่งในกรุงเทพมหานครเมืองอัจฉริยะ = .62 ด้านการดำเนินชีวิตอัจฉริยะ เช่น พัฒนาอุปกรณ์สายรัดข้อมือเพื่อสุขภาพและการออกกำลังกาย การติดตั้งเซ็นเซอร์ตรวจคลื่นหัวใจ รวมไปถึงการดำเนินชีวิตภายในบ้าน เช่น การติดเซ็นเซอร์ตรวจจับไฟไหม้ การควบคุมอุปกรณ์ไฟฟ้าภายในบ้านต่าง ๆ (การปิดเปิดแสงสว่าง, ทีวี, เครื่องปรับอากาศ) เป็นต้น +.53 ด้านเศรษฐกิจอัจฉริยะ เช่น พัฒนาระบบแนะนำการท่องเที่ยวอัจฉริยะผ่านตู้ หรือบอร์ดที่ผสานการทำงานกับอุปกรณ์อินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่ง เพื่อนำเสนอข้อมูลการท่องเที่ยวให้แก่นักท่องเที่ยวได้ ในแนวคิดนี้ยังสามารถปรับใช้ในการแนะนำสินค้าในร้านค้าหรือห้างสรรพสินค้าได้เช่นเดียวกัน ไม่เพียงแค่ระบบจะนำเสนอข้อมูลเท่านั้น ยังสามารถเก็บข้อมูลพฤติกรรมของผู้ใช้งานและวิเคราะห์พฤติกรรม เพื่อนำไปใช้ในการวางแผนการตลาดได้ ในภาคการเกษตรสามารถนำมาใช้ในการควบคุม ดูแล และวิเคราะห์เกี่ยวกับการเพาะปลูกได้ เป็นต้น +.42 ด้านประชากรอัจฉริยะ เช่น พัฒนาศูนย์นวัตกรรมประกอบไปด้วยอุปกรณ์อัจริยะต่าง ๆ ในการใช้งานศูนย์นวัตกรรม ด้วยแนวคิดนี้สามารถต่อยอดไปยังภาคการศึกษาได้ เช่น การนำอินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่งไปใช้ในโรงเรียนหรือห้องเรียนในการเช็คชื่อเข้าเรียนแล้วส่งข้อมูลไปยังคุณครูหรือผู้ปกครอง ห้องสมุดในโรงเรียนหรือห้องสมุดประชาชนที่ใช้ร่วมกับแอพพลิเคชั่นบนสมาร์ทโฟนในการค้นหาหนังสือเป็นต้น +.34 ด้านสิ่งแวดล้อมอัจฉริยะ เช่น พัฒนาอุปกรณ์ตรวจวัดระดับน้ำท่วม เมื่อระดับน้ำฝนเกินกว่าที่กำหนดระบบจะทำการส่งการแจ้งเตือนไปยังผู้ที่ดูแลพื้นที่นั้น ๆ การตรวจวัดระดับออกซิเจนในแม่น้ำลำคลองและการตรวจคาร์บอนไดออกไซด์ บนท้องถนน ที่จะช่วยเก็บข้อมูลเพื่อใช้ในการวิเคราะห์หาแนวทางการแก้ไขปัญหาอย่างยั่งยืน การดูแลสิ่งแวดล้อมไม่เพียงแค่ตรวจวัดค่าต่าง ๆ เท่านั้น ต้องมีการดูแลรักษาสิ่งแวดล้อมให้อยู่ในสภาพที่ดีและคงทน ซึ่งการนำอินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่งมาช่วยรดน้ำต้นไม้ตามไหล่ทางหรือสวนสาธารณะด้วยการวัดอุณหภูมิความร้อนเพื่อทำการรดน้ำให้แก่ต้นไม้เพิ่มความชุ่มชื้นให้แก่ไหล่ทางหรือสวนสาธารณะ หรือสามารถสั่งการด้วยแอพพลิเคชั่นบนสมาร์ทโฟนได้ เป็นต้น +.21  ด้านการเคลื่อนที่อัจฉริยะ เช่น พัฒนาระบบแจ้งเตือนเมื่อเกิดอุบัติเหตุที่จะส่งสัญญาณไปยังครอบครัว ตำรวจและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องโดยแสดงผลบนแอพพลิเคชั่นบนสมาร์ทโฟน หรือการแจ้งเตือนความผิดปกติของส่วนประกอบรถยนต์เช่น ยาง, ช่วงล่าง, ระบบขับเคลื่อน โดยการแจ้งสถานะแบบ Real-time ให้แก่ผู้ขับรถยนต์ได้ และการสั่งการด้วยเสียงที่จะช่วยเพิ่มความสะดวกสบายได้เป็นอย่างมากเช่น สั่งเพิ่มความเย็น, สั่งเปิดเสียง หรือสั่งรับสายโทรศัพท์ รวมไปถึงการสั่งงานเพื่อขับรถยนต์อัตโนมัติ (ไร้คนขับ) เป็นต้น

เอกสารอ้างอิง

ณัฐศักดิ์ วรวิทยานนท์. (2556). ทัศนคติของผู้บริโภคที่มีต่อธุรกิจขายสินค้าและบริการออนไลน์. การค้นคว้าอิสระปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารธุรกิจ.มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

วิวัฒน์ มีสุวรรณ์. (2559). อินเทอร์เน็ตเพื่อสรรพสิ่ง (Internet of Things) กับการศึกษา Internet of Things on Education. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร.

เอกชัย สุมาลี และคณะ. (2560). โครงการวิจัยเชิงนโยบายเพื่อเสนอแนะแนวทางการยกระดับ อุตสาหกรรมซอฟต์แวร์และอิเล็กทรอนิกส์ภายใต้กรอบของ Internet of Things และ Smart City. สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-06-25

รูปแบบการอ้างอิง

ใยยุง ร. (2020). รูปแบบการดำเนินธุรกิจอินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่งในกรุงเทพมหานครเมืองอัจฉริยะ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี, 12(1), 362–373. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/ptujournal/article/view/241146