กลยุทธ์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของกองบังคับการตำรวจภูธรจังหวัดปทุมธานี สำนักงานตำรวจแห่งชาติ
คำสำคัญ:
กลยุทธ์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์, กองบังคับการตำรวจภูธรจังหวัดปทุมธานีบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพ ปัญหาและความต้องการการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของกองบังคับการตำรวจภูธรจังหวัดปทุมธานี 2) ศึกษาความจำเป็นของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของกองบังคับการตำรวจภูธรจังหวัดปทุมธานี และ 3) สร้างกลยุทธ์การดำเนินงานกลยุทธ์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของกองบังคับการตำรวจภูธรจังหวัดปทุมธานี การดำเนินการวิจัยเป็นการวิจัยแบบผสมผสาน มี 4 ขั้นตอน คือ ขั้นตอนที่ 1 ศึกษาสภาพ ปัญหา และความต้องการการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของกองบังคับการตำรวจภูธรจังหวัดปทุมธานี ขั้นตอนที่ 2 การวิเคราะห์ความจำเป็นของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของกองบังคับการตำรวจภูธรจังหวัดปทุมธานี ขั้นตอนที่ 3 การสร้างกลยุทธ์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของกองบังคับการตำรวจภูธรจังหวัดปทุมธานี และขั้นตอนที่ 4 ตรวจสอบ ปรับปรุง และข้อเสนอแนะกลยุทธ์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของกองบังคับการตำรวจภูธรจังหวัดปทุมธานี กลุ่มตัวอย่าง ประกอบด้วย ข้าราชการตำรวจในจังหวัดปทุมธานี 345 คน ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ ข้าราชการตำรวจระดับผู้กำกับหรือรองผู้กำกับและสารวัตร จำนวน 14 คน ผู้เข้าร่วมประชุม คือ ข้าราชการตำรวจระดับผู้บังคับการตำรวจภูธร รองผู้บังคับการตำรวจภูธร ในจังหวัดปทุมธานี รวม 21 คน และผู้เชี่ยวชาญ 5 คน เครื่องมือที่ใช้ ประกอบด้วย แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง การสนทนากลุ่ม แบบประเมินความเหมาะสมกลยุทธ์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์
ผลการวิจัยพบว่า สภาพ ปัญหา และความต้องการการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของกองบังคับการตำรวจภูธรจังหวัดปทุมธานี โดยภาพรวม อยู่ในระดับปานกลาง และความจำเป็นของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของกองบังคับการตำรวจภูธรจังหวัดปทุมธานี ประกอบด้วย ประสิทธิภาพการปฏิบัติงาน สภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลง และความต้องการของผู้เกี่ยวข้อง โดยกลยุทธ์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของกองบังคับการตำรวจภูธรจังหวัดปทุมธานี ประกอบด้วย กลยุทธ์ที่ 1 การฝึกอบรมพัฒนาทักษะ ความรู้ กลยุทธ์ที่ 2 กำหนดบทบาทหน้าที่การทำงาน กลยุทธ์ที่ 3 การพัฒนาวิธีคิด ทัศนคติ ค่านิยมเชิงสร้างสรรค์ และกลยุทธ์ที่ 4 พัฒนาข้าราชการตำรวจบนพื้นฐานความสามารถที่พึงประสงค์
เอกสารอ้างอิง
ข้อมูลตำรวจภูธรจังหวัดปทุมธานี. [ออนไลน์] เข้าถึงได้จาก http://www.pathumthanipolice.com/ เข้าถึงเมื่อ 31 กรกฎาคม 2563.
จุฑามณี ตระกูลมุทุตา. (2544). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในองค์การ. กรุงเทพมหานคร : ม.ป.ท.
โชติชวัล ฟูกิจกาญจน์. (2556). “กระบวนการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์”. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. ปีที่ 4 ฉบับที่ 1. (มกราคม-มิถุนายน) หน้า 33-47.
ณัฐชนก อิศรีทอง. (2545). กลยุทธ์การพัฒนาองค์การสู่ความเป็นเลิศของคณะสาธารณสุข มหาวิทยาลัยบูรพา. รายงานการวิจัยปัญหาพิเศษ มหาวิทยาลัยบูรพา.
ธีร์รัฐ ทิพย์นพนนท์. (2560). “การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของสำนักงานตำรวจแห่งชาติตามหลักพุทธวิถี”. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม. ปีที่ 2 ฉบับที่ 3. (กันยายน-ธันวาคม) หน้า 49-60.
ดนัย เทียนพุฒ. (2537). กลยุทธ์การพัฒนาคน: สิ่งท้าทายความสำเร็จของธุรกิจ. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เบญจวรรณ นิวาศานนท์. (2553). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ขององค์การบริหารส่วนจังหวัดนนทบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
พนอพันธุ์ จาตุรงคกุล. (2544). กลยุทธ์การพัฒนาองค์การสู่สากล: ศึกษาเฉพาะกรณีของบริษัทร่วมเจริญกรุ๊ป. ปัญหาพิเศษปริญญารัฐประศาสนศาสตรดุษฏีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหิดล.
พรชัย เจดามาน. (2556). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. [ออนไลน์] เข้าถึงได้จาก http://oknation.nationtv.tv/blog/jedaman/2013/03/29/entry-1. เข้าถึงเมื่อ 20 มิถุนายน 2563.
วิชญาภา เมธีวรฉัตร. (2557). รูปแบบการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เชิงพุทธของมหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือตอนล่าง 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
วิบูลย์ ผากมาศ. (2541). กลยุทธ์การพัฒนาบุคลากรของตำรวจภูธรจังหวัดสระแก้ว. ชลบุรี : มหาวิทยาลัยบูรพา.
ศักดิ์พันธ์ ตันวิมลรัตน์. (2557). “การบริหารทรัพยากรมนุษย์ทางการศึกษา แนวคิด ทฤษฎี และบทบัญญัติทางกฎหมายที่เกี่ยวข้อง”. วารสารวิชาการ Veridian E-journal. ปีที่ 7 ฉบับที่ 3. (กันยายน-ธันวาคม) หน้า 845-862.
สมชาย สรรประเสริฐ. (2552). กลยุทธ์การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของกองบังคับการตำรวจท่องเที่ยว สำนักงานตำรวจแห่งชาติ. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สมภพ คูหาวิชานันท์. (2562). สัมภาษณ์ 20 ธันวาคม 2562. ปทุมธานี.
สันติชัย อินทรอ่อน. (2551). “ความผูกพัน”. วารสารทรัพยากรมนุษย์. ปีที่ 3 ฉบับที่ 1. หน้า 21.
สิริณัฏฐ์ สิทธิภรเจริญ. (2557). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์กับความผูกพันต่อองค์การของเจ้าหน้าที่ กลุ่มงานเภสัชกรรมโรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์ จังหวัดนครสวรรค์. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเกริก.
สุรพงษ์ ถนอมจิต. (2562). สัมภาษณ์ 18 พฤศจิกายน 2562. ปทุมธานี.
สุรมงคล นิ่มจิตต์. (2559). การพัฒนารูปแบบกลยุทธ์ด้านทรัพยากรมนุษย์เพื่อความได้เปรียบตามมาตรฐานการประกันคุณภาพการศึกษา ของกลุ่มมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล. วิทยานิพนธ์ปริญญาการจัดการดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เสถียร จันทร์แย้ม. (2552). แนวทางการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ขององค์การ บริหารส่วนจังหวัดกาญจนบุรี. ขอนแก่น : วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สำนักงานตำรวจแห่งชาติ. (2560). ยุทธศาสตร์สำนักงานตำรวจแห่งชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561-2580). กรุงเทพมหานคร : สำนักงานตำรวจแห่งชาติ.
อนันต์ บุญสนอง. (2555). “อิทธิพลขององค์การแห่งการเรียนรู้และการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์กับประสิทธิผลขององค์การ”. วารสารสุโขทัยธรรมาธิราช ปีที่ 25 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม-ธันวาคม) หน้า 31-45.
อุทัย อู่อรุณ. (2552). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ขององค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี. วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
Desimone, R. L. Werner, J. M. & Harris, D. M. (2002). Human Resource Development. (3rd ed). Fort Worth: Harcourt Brace College.
Nadler, L. (1970). Developing Human Resources. Houston : Gulf.
Nadler, L. and Wiggs, Garland D. (1989). Managing Human Resources Management Development. San Francisco: Jossey Bass.
Sims, R. R. (2006). Human Resource Development: Today and Tomorrow. Greenwich, CT: Information Age.
Thomson, R. and Mabey, C. (1994). Developing Human Resources. Oxford: Butter worth Heinemann.
Warren, Malcolm W. (1969). Training for Results. Mass : Addison Wesley.
Werner, J. M. and DeSimone, R. L. (2006). Human Resource Development. Australia: South Western Thomson.
Wexley, K. N. and Latham, G. P. (1991). Developing and Training Human Resources in Organization. (2nd ed). New York: Harper Collins.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยปทุมธานี
ข้อความที่ปรากฎในบทความแต่ละเรื่อง เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใด ๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว
