ปัจจัยที่มีผลต่อการส่งคืนเงินยืมเกินกำหนด ของลูกหนี้เงินทดรองราชการ ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการส่งคืนเงินยืมเกินกำหนดของลูกหนี้เงินทดรองราชการของบุคลากร คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ บุคลากรคณะวิศวกรรมศาสตร์ จำนวน 76 คน คัดเลือกโดยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ (Stratified Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือแบบสอบถาม การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ Independent Samples t-test และ One-way ANOVA ซึ่งผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เป็นเพศชาย มีอายุ 45 ปีขึ้นไป มีระดับการศึกษาสูงกว่าปริญญาตรี และสังกัดสำนักวิชาวิศวกรรมศาสตร์ โดยส่วนใหญ่มีพฤติกรรมการใช้งานระบบ 7–10 ครั้งต่อสัปดาห์ ใช้เวลาในการใช้งานน้อยกว่า 15 นาทีต่อครั้ง และมีประสบการณ์ใช้งานมากกว่า 1 ปี

            ผลการวิจัย พบว่า “อายุ” มีความสัมพันธ์กับปัจจัยที่มีผลต่อการส่งคืนเงินยืมเกินกำหนด สะท้อนให้เห็นถึงความแตกต่างด้านประสบการณ์ทำงาน ความตระหนักในระเบียบราชการ และความรับผิดชอบทางการเงิน บุคลากรที่มีอายุมากอาจมีความเข้าใจขั้นตอนการเบิกจ่ายและการส่งคืนเงินยืมอย่างรอบคอบมากกว่า ส่งผลให้พฤติกรรมการปฏิบัติตามระเบียบแตกต่างจากกลุ่มอายุอื่น ประเด็นดังกล่าวชี้ให้เห็นความสำคัญของการพัฒนาความรู้ความเข้าใจด้านระเบียบการเงินแก่บุคลากรทุกช่วงวัยอย่างเป็นระบบในส่วนของ “ระดับการศึกษา” ที่พบว่ามีผลอย่างมีนัยสำคัญ อาจอธิบายได้ว่าระดับการศึกษาที่สูงขึ้นมีความสัมพันธ์กับความสามารถในการทำความเข้าใจระเบียบ ขั้นตอน และข้อกำหนดด้านเอกสารหลักฐาน ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของการส่งคืนเงินยืมให้ถูกต้องและตรงเวลา ผลการวิจัยจึงมีนัยเชิงวิชาการในการชี้ว่าทุนมนุษย์ (Human Capital) มีบทบาทต่อประสิทธิภาพทางการบริหารการเงินภายในหน่วยงานประเด็นที่สำคัญอีกประการหนึ่งคือ “ประสิทธิภาพในการติดตามลูกหนี้” ซึ่งมีผลโดยตรงต่อการส่งคืนเงินยืมเกินกำหนด สะท้อนให้เห็นว่าปัจจัยเชิงระบบและการบริหารจัดการมีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการชำระคืนของลูกหนี้อย่างชัดเจน กล่าวคือ หากหน่วยงานมีระบบติดตามที่ชัดเจน เป็นระบบ และต่อเนื่อง จะช่วยลดความล่าช้าและเพิ่มอัตราการส่งคืนเงินยืมได้อย่างมีประสิทธิภาพ ผลการศึกษานี้จึงสนับสนุนแนวคิดด้านการควบคุมภายในและการกำกับติดตาม (Monitoring and Control) ว่าเป็นกลไกสำคัญในการเสริมสร้างวินัยทางการเงินขององค์กร โดยสรุป ผลการวิจัยมีคุณค่าทางวิชาการในสองมิติสำคัญ ได้แก่ การยืนยันบทบาทของปัจจัยส่วนบุคคลต่อพฤติกรรมการปฏิบัติตามระเบียบการเงิน และ การชี้ให้เห็นความสำคัญของกลไกเชิงระบบในการกำกับติดตามลูกหนี้ ซึ่งสามารถนำไปใช้เป็นข้อมูลเชิงประจักษ์ในการพัฒนานโยบาย มาตรการติดตาม และแนวทางบริหารเงินทดรองราชการให้มีประสิทธิภาพและลดปัญหาการส่งคืนเงินยืมเกินกำหนดในอนาคตได้อย่างเป็นรูปธรรม