การพัฒนาตัวชี้วัดความรุนแรงต่อสตรีในรายการโทรทัศน์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาตัวชี้วัดความรุนแรงต่อสตรีในรายการโทรทัศน์ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสม โดยการวิจัยเชิงคุณภาพนั้นใช้แบบสัมภาษณ์นักจิตวิทยา นักวิชาการด้านสื่อสารมวลชน นักวิชาชีพด้านสื่อสารมวลชน บุคลากรจากองค์กรสตรีทำงานต่อต้านความรุนแรงต่อสตรี และบุคลากรจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการมีส่วนร่วมและตรวจสอบการทำงานของสื่อมวลชนและ การวิจัยเชิงปริมาณโดยใช้แบบสอบถามสตรีทั่วประเทศ 431 คน และแบบวิเคราะห์รายการโทรทัศน์ที่ปรากฏความรุนแรงต่อสตรี 5 รายการ การวิเคราะห์ข้อมูลการวิจัยเชิงคุณภาพ วิเคราะห์ข้อมูลแบบการพรรณนาและตีความ และการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณนั้นใช้วิธีการวิเคราะห์องค์ประกอบและทดสอบค่าสถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ ผลการวิจัยปรากฏว่า ตัวชี้วัดความรุนแรงต่อสตรี มี 4 ด้าน คือ ตัวชี้วัดด้านเพศ ประกอบด้วยตัวชี้วัดย่อย 9 ตัว ตัวชี้วัดด้านภาษา ประกอบด้วยตัวชี้วัดย่อย 9 ตัว ตัวชี้วัดด้านอารมณ์ ประกอบด้วยตัวชี้วัดย่อย 11 ตัว และตัวชี้วัดด้านพฤติกรรมความรุนแรง ประกอบด้วยตัวชี้วัดย่อย 10 ตัว
Article Details
1. กองบรรณาธิการสงวนสิทธิ์ในการพิจารณาและตัดสินการตีพิมพ์บทความในวารสาร
2. บทความทุกเรื่องจะได้รับการตรวจสอบทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ แต่ข้อความและเนื้อหาในบทความที่ตีพิมพ์เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว มิใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของมหาวิทยาลัยศรีปทุม
3.การคัดลอกอ้างอิงต้องดำเนินการตามการปฏิบัติในหมู่นักวิชาการโดยทั่วไป และสอดคล้องกับกฎหมายที่เกี่ยวข้อง
เอกสารอ้างอิง
โครงการศึกษาและเฝ้าระวังสื่อเพื่อสุขภาวะของสังคม. 2550. รายงานผลการศึกษารอบที่ 14 เรตติ้งรายการโทรทัศน์ จุดเด่นและข้อจำกัด ในฟรีทีวี 3,5,7,9,11 และ TITV ระหว่าง 1-7 ตุลาคม 2550.ม.ป.ท.: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ(สสส.).
จิตติมา ภาณุเตชะ และคณะ. 2548. การฉายภาพความรุนแรงต่อผู้หญิง : วิเคราะห์มุมมองสื่อไทย. ม.ป.ท.: มูลนิธิสร้างความเข้าใจเรื่องสุขภาพผู้หญิง.
วัชรินทร์ จามจุรี. 2550. “ศึกษาความสัมพันธ์ภายในและปัจจัยภายนอกที่ส่งผลต่อพฤติกรรมก้าวร้าวของเด็กชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายประถม)”. วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ประยุกต์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร.
ศศิณี ยาวิชัย. 2554. “การวิเคราะห์เนื้อหาความรุนแรงต่อสตรีที่ปรากฏในละครโทรทัศน์ไทย”. วิทยานิพนธ์ปริญญาโท ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เอกลักษณ์ วงศ์อภัย.16 กันยายน 2556.นักจิตวิทยาชำนาญการ โรงพยาบาลศรีธัญญา. สัมภาษณ์.
Anderson, Craig A., Carnagey, Nicholas L. and Eubanks, Janie. 2003. “Exposure to Violent Media: The Effects of Songs With Violent Lyrics on Aggressive Thoughts and Feelings”. Journal of Personality and Social Psychology”, 84 (2003): 960-971.
Carnagey, Nicholas L., Anderson, Craig A. and Bartholow, Bruce D.. 2007. “Media Violence and Social Neuroscience : New Questions and New Opportunities”. Association for Psychological Science,16 (2007): 178-182.
Carnagey, Nicholas L., Anderson, Craig A. and Bushman, Brad J.. 2006.“The effect of video game violence on physiological desensitization to real-life violence”. Journal of Experimental Social Psychology, 43. (2007): 489-496.
