ปัจจัยที่มีผลต่อการประยุกต์นโยบายส่งเสริมความหลากหลายทางวัฒนธรรมของอาเซียน :บริบทของผู้บริหารในโครงการโรงเรียน สปิริต ออฟ อาเซียน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาการนำนโยบายไปประยุกต์ของผู้บริหารสถาบันการศึกษาสำหรับโรงเรียนโครงการ สปิริต ออฟ อาเซียน ของ สพฐ. ในด้านส่งเสริมความหลากหลายทางวัฒนธรรมในสถานศึกษา (2) ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อผู้บริหารในการประยุกต์นโยบายส่งเสริมความหลากหลายทางวัฒนธรรมของอาเซียนและ (3) เสนอแนวทางในการประยุกต์นโยบายส่งเสริมความหลากหลายทางวัฒนธรรมของอาเซียนในด้านการบริหารสถาบันการศึกษา ผลการวิจัยพบว่า ผู้บริหารสถานศึกษามีการนำนโยบายของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.)ไปประยุกต์ใช้ ปัจจัยที่มีผลต่อการส่งเสริมความหลากหลายทางวัฒนธรรมประกอบด้วยปัจจัยด้านลักษณะส่วนบุคคลของผู้บริหารสถาบันการศึกษา ปัจจัยสำคัญด้านการนำนโยบายไปประยุกต์ใช้ของโรงเรียนในโครงการ สปิริต ออฟ อาเซียน คือผู้บริหารมีความรู้ ความตระหนักรู้ และความเข้าใจเกี่ยวกับการส่งเสริมความหลากหลายทางวัฒนธรรม นโยบายส่งเสริมความหลากหลายทางวัฒนธรรมของโรงเรียน คือการให้ความสำคัญกับการนำนโยบายของกระทรวงศึกษาธิการมากำหนดแนวทางปฏิบัติเพื่อรองรับประชาคมอาเซียน รวมถึงเรื่องการส่งเสริมความหลากหลายทางวัฒนธรรมของสถานศึกษาซึ่งเกี่ยวข้องกับการกำหนดนโยบาย สำหรับแนวทางการประยุกต์นโยบายส่งเสริมความหลากหลายทางวัฒนธรรมของอาเซียน ใช้ปัจจัยเฉพาะด้าน คือปัจจัยด้านการบริหารสถานศึกษา พบว่าโรงเรียนที่ผู้อำนวยการมีภาวะความเป็นผู้นำสูงสามารถนำนโยบายในการประยุกต์การส่งเสริมความหลากหลายทางวัฒนธรรมจะประสบความสำเร็จสูง
Article Details
1. กองบรรณาธิการสงวนสิทธิ์ในการพิจารณาและตัดสินการตีพิมพ์บทความในวารสาร
2. บทความทุกเรื่องจะได้รับการตรวจสอบทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ แต่ข้อความและเนื้อหาในบทความที่ตีพิมพ์เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว มิใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของมหาวิทยาลัยศรีปทุม
3.การคัดลอกอ้างอิงต้องดำเนินการตามการปฏิบัติในหมู่นักวิชาการโดยทั่วไป และสอดคล้องกับกฎหมายที่เกี่ยวข้อง
เอกสารอ้างอิง
คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี. 2557. “ข่าวสำนักงานรัฐมนตรี 195/2557”.สืบค้นเมื่อวันที่ 12 กันยายน 2557.
จันทร์จารี เกตุมาโร. 2556. อาชีวอนามัย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร. 2553. “คุณสมบัติของการเป็นผู้นำที่ดี”. สืบค้นเมื่อวันที่ 9 กันยายน 2558.
แพรภัทร ยอดแก้ว. 2555. “คุณลักษณะพลเมืองอาเซียน”. เอกสารประกอบการสอน รหัสวิชา 2000111 วิชาอาเซียนศึกษา (ASEAN Studies). คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม. สืบค้นเมื่อวันที่ 9 กันยายายน 2558.
ศักดิ์ชัย ภู่เจริญ. 2552. “ความหมายของ ภาวะผู้นำ”. สืบค้นเมื่อวันที่ 9 กันยายน 2558.
สุภางค์ จันทวานิช. 2557. วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ.พิมพ์ครั้งที่ 22. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.กระทรวงศึกษาธิการ. 2555. คู่มือการดำเนินงานโครงการพัฒนาสู่ประชาคมอาเซียน (Sprit of ASEAN). กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
Buchori Sylvia and Dobinson Toni. 2015. Diversity in teaching and learning: Practitioners' perspectives in a multicultural early childhood setting in Australia. Australasian.
Creswell, J.W. 2009. Research Design: Qualitative, Quantitative, and Mixed Methods Approaches (3 ed.). Los Angeles: SAGE.
Creswell, J.W.2013. Qualitative Inquiry & Reseacrh Design Choosing Among Five Approaches (3 ed.). Thousand Oaks, California: SAGE.
Daniel Faasa, Christina Hajisoterioub and Panayiotis Angelidesb. 2014. “Intercultural education in Europe: policies, practices and trends”. British Educational Research Journal. 40(2): 300-318.
Frank Olaf Radtke. 2003. “Multiculturalism in Germany: Local management of immigrants’ social Inclusion”. International Journal on Multicultural Societies. 5(1): 55-76.
James Forrest and Kevin Dunn. 2013. “Cultural diversity, racialisation and the experience of racism in rural Australia: the South Australian case”. Journal of Rural Studies. 30: 1-9.
Shaun Breslin. 2007. Theorising East Asian Regionalism(s): New Regionalism and Asia’s Future(s). Advancing East Asian Regionalism. London : Routledge.
