การพัฒนาเครือข่ายวิสาหกิจด้านการท่องเที่ยวประเภทร้านขายของที่ระลึกของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดย่อมในเขตเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี

Main Article Content

ธนภณ นิธิเชาวกุล

บทคัดย่อ

การวิจัยเรื่องนี้ มีวัตถุประสงค์คือ (1) เพื่อวิเคราะห์ศักยภาพและความสามารถในการแข่งขันในด้านจุดอ่อน จุดแข็ง โอกาส และอุปสรรคของธุรกิจร้านขายของที่ระลึกเครือข่ายการท่องเที่ยวในเขตเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี (2) เพื่อแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องการพัฒนาศักยภาพและความสามารถในการแข่งขันอย่างยั่งยืนด้วยการรวมกลุ่มสำหรับผู้ประกอบการธุรกิจขนาดย่อมด้วยกันและกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในเครือข่ายการท่องเที่ยว ในเขตเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี (3) เพื่อกำหนดและหาแนวทางร่วมกันในการพัฒนาเครือข่ายวิสาหกิจด้านการท่องเที่ยวของธุรกิจการท่องเที่ยวขนาดย่อมและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในเขตเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี ในการยกระดับความสามารถการแข่งขันได้อย่างยั่งยืน
การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีลักษณะของการวิจัยแบบผสมผสานระหว่างเชิงปริมาณและคุณภาพ โดยเก็บรวบรวมข้อมูลทั้งจากการวิเคราะห์ข้อมูล สภาวะการประกอบธุรกิจและตลาดของธุรกิจประเภทร้านขายของที่ระลึกด้วยแบบสอบถามและทำการสัมภาษณ์จากผู้ประกอบการหรือผู้ที่มีอำนาจตัดสินใจและผู้ประกอบการที่มีส่วนร่วมในการเข้าร่วมการประชุมเชิงปฏิบัติการด้านการพัฒนาเครือข่ายวิสาหกิจด้านการท่องเที่ยวของผู้ประกอบการร้านขายของที่ระลึกที่จัดขึ้น 5 ครั้ง รวม 5 วัน ระยะเวลา 20 ชั่วโมง รวมจำนวน 13 ราย ที่เป็นสมาชิกศูนย์เครือข่ายวิสาหกิจด้านการท่องเที่ยวเมืองพัทยาและวิเคราะห์ผลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์เนื้อหาตามตัวแบบสำหรับการวิเคราะห์ความสามารถในการแข่งขันเครือข่ายวิสาหกิจที่เรียกว่า “ไดมอนด์โมเดล”
ผลการศึกษา พบว่า ผู้ประกอบการร้านขายของที่ระลึกที่มีความรู้ความเข้าใจเรื่องเครือข่ายวิสาหกิจมีการแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารระหว่างกัน ซึ่งเป็นจุดแข็งที่สำคัญที่เอื้อต่อการพัฒนาในการรวมกลุ่มกันเป็นเครือข่ายวิสาหกิจการท่องเที่ยวของผู้ประกอบการร้านขายของที่ระลึกและลักษณะเด่นที่สำคัญอีกประการหนึ่ง คือ การเปิดรับโอกาสที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ร่วมกับการแบ่งบันประสบการณ์มีอยู่ ทำให้เกิดการเปิดกว้างทางด้านความรู้ และสามารถเข้าใจในเรื่องต่างๆ ได้ง่าย และปัจจัยสำคัญที่จะส่งผลให้เกิดการขับเคลื่อนกลไกการพัฒนาเครือข่ายวิสาหกิจการท่องเที่ยวผู้ประกอบการร้านขายของที่ระลึกให้ประสบความสำเร็จนั้น คือ การจัดสรรผลประโยชน์ทางการเงินให้กับธุรกิจบนพื้นฐานของความไว้ใจซึ่งกันและกัน การสร้างทัศนคติในทางบวกของสมาชิกในเครือข่าย การสร้างความสมดุลในด้านการแข่งขัน และการผสมผสานระหว่างการควบคุมและการสร้างความร่วมมือให้เกิดขึ้นพร้อมๆ กันกับการรักษาคุณภาพบริการที่เป็นมาตรฐาน รวมถึงการเชื่อมโยงกับอุตสาหกรรมอื่นๆ ต่างพื้นที่ซึ่งถือเป็นแหล่งวัตถุดิบที่สำคัญของผู้ประกอบการร้านขายของที่ระลึก และท้ายสุด หน่วยงานภาครัฐเป็นผู้มีบทบาทสำคัญที่จะเป็นตัวกลางในการบูรณาการสนับสนุนเชื่อมโยงทุกภาคส่วนเข้าด้วยกันซึ่งจะส่งผลให้สามารถขับเคลื่อนสู่ระดับปฏิบัติการได้อย่างมีประสิทธิภาพ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
นิธิเชาวกุล ธ. (2018). การพัฒนาเครือข่ายวิสาหกิจด้านการท่องเที่ยวประเภทร้านขายของที่ระลึกของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดย่อมในเขตเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี. วารสารศรีปทุมปริทัศน์ ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 15(1), 69–77. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/spurhs/article/view/115957
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ชยุต แสนจันทร์กุล. 2554. “ปัจจัยที่มีผลกระทบต่อกิจการการท่องเที่ยวเมืองพัทยาในทัศนะของผู้ประกอบกิจการการท่องเที่ยว.” รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชาการบริหารงานยุติธรรมและสังคม. มหาวิทยาลัยบูรพา.

ธนชัย พลอยศุภชัย. 2547. “ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการกลับมาท่องเที่ยวเมืองพัทยาของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ.” เศรษฐศาสตร์มหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ปรัชนันท์ กังวานปิยศักดิ์. 2550. “การศึกษาขีดความสามารถและความเป็นผู้ประกอบการของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ประเภทสถานประกอบการ สปามาตรฐานในภาคตะวันออก.” การจัดการมหาบัณฑิต. สาขาการจัดการทรัพยากรมนุษย์. มหาวิทยาลัยบูรพา.

พิชญาภรณ์ พุ่มไพศาลชัย. 2549. “ศักยภาพของผู้ประกอบการในอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ในการเป็นผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและย่อม.” บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ภควัฒน์ จันทรังษี. 2553. “การจัดการองค์ความรู้ ของเครือข่ายวิสาหกิจ กล้วยไม้จังหวัดราชบุรี.” ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (ธุรกิจการเกษตร). สาขาธุรกิจการเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

ยุภา ประยงค์ทรัพย์. 2553. “การบริหารจัดการวิสาหกิจชุมชนเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจฐานราก กรณีประเทศไทยและสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว.” ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. สาขายุทธศาสตร์การพัฒนาภูมิภาค (กลุ่มเศรษฐกิจและวัฒนธรรมชุมชน). มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.

วนิดา วิชยประเสริฐกุล. 2541. “ผลกระทบจากการพัฒนาการท่องเที่ยวที่มีต่อสภาพแวดล้อมเมืองพัทยา.” กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สถาบันวิจัยสังคม. 2547. “การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์บ้านแม่กำปอง กิ่ง อ.แม่ออน จ.เชียงใหม่. เชียงใหม่ : โครงการพัฒนาการอุตสาหกรรมท่องเที่ยวเชิงบูรณาการที่ยั่งยืนในภูมิภาคกลุ่มแม่โขง.” มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

Good, C. V. 1973. Dictionary of Education. New York: McGraw-Hill Book Company.

Porter, M. E. 1998. Cluster and the New Economics of Competition. Retrieved October 10, 2006.