ความเสี่ยงของความเข้าใจที่ผิดต่อสินค้าอุปโภคบริโภคที่ถูกผ่านต่อในสังคมออนไลน์

Main Article Content

รัญชนา รัชตะนาวิน

บทคัดย่อ

ความเสี่ยงของการรับรู้ข้อมูลข่าวสารของสินค้าอุปโภคบริโภคที่ไม่เป็นจริง โดยการใช้สื่อเครือข่ายสังคมออนไลน์ ปริมาณของความเสี่ยงขึ้นอยู่กับการแพร่กระจายข่าวสารนั้นไปยังบุคคลอื่นๆ การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยความเสี่ยงของความเข้าใจผิดและหาแนวทางป้องกันมิให้ความเสี่ยงของความเข้าใจที่ผิดต่อสินค้าอุปโภคและบริโภคที่ถูกผ่านต่อในสังคมออนไลน์เฟสบุ๊คส่งผลเสียหายต่อการดำเนินธุรกิจ วิธีดำเนินการวิจัยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก จากผู้เกี่ยวข้องที่เป็นผู้เชี่ยวชาญที่ใช้สื่อเครือข่ายออนไลน์ ผู้บริหารขององค์กร ผู้อ่านหรือผู้ผ่านต่อ รวมถึงกรณีศึกษาตัวอย่าง
จากการศึกษาเชิงคุณภาพ พบว่า วิจารณญาณส่วนบุคคล เพศ การศึกษา อาชีพ และที่สำคัญครอบครัวมีผลต่อความคิดและการกระทำในการตัดสินใจในการใช้เหตุผล ไตร่ตรองก่อนที่จะมีการส่งต่อข้อมูลข่าวสารของสินค้าอุปโภคบริโภคอย่างมาก และวิธีป้องกันความเสี่ยง คือ องค์กรสามารถตอบโต้สนทนาในข้อมูลที่ถูกต้อง และแสดงความรับผิดชอบอย่างเร่งด่วน เพื่อสร้างความเชื่อมั่น และภาพลักษณ์ รวมถึงแต่งตั้งผู้รับผิดชอบในการสื่อสารขององค์กร เปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส ตอกย้ำภาพลักษณ์โดยรวมของแบรนด์ให้เกิดการรับรู้ รวมถึงการแบ่งปันความรู้ที่เกิดขึ้นจากการโต้ตอบพูดคุยกัน ทำให้ผู้บริโภคเข้าใจองค์กรยิ่งขึ้น

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
รัชตะนาวิน ร. (2018). ความเสี่ยงของความเข้าใจที่ผิดต่อสินค้าอุปโภคบริโภคที่ถูกผ่านต่อในสังคมออนไลน์. วารสารศรีปทุมปริทัศน์ ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 15(1), 89–99. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/spurhs/article/view/115989
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์. 2557. กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ยืนยันไม่เคยมีรายงานการตรวจพบสารไดออกซินในขวดพลาสติกบรรจุน้ำดื่ม พร้อมเผยผลการตรวจวิเคราะห์ไม่พบในทุกตัวอย่าง. สืบค้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2557.

เดชอุดม ไกรฤทธิ์. 2557. คำอธิบายกฎหมายการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิว เตอร์. (พิมพ์ครั้งที่ 2).กรุงเทพฯ: สภาทนายความ ในพระบรมราชูปถัมภ์.

นิภาภรณ์ จัยวัฒน์. 2551. “ความเสี่ยงจากการสื่อสารด้านผลิตภัณฑ์สุขภาพ.” วารสารพิษวิทยาไทย. 23 (2): 12-18.

“แพทย์ยันบะหมี่ซองไร้พิษ” ข่าวสาธารณสุข: โพสต์ทูเดย์ออนไลน์. สืบค้นเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2557.

แมทท์ เฮก. 2547. 100 แบรนด์ล้มดัง ความล้มเหลวที่ต้องเรียนรู้ของบริษัทยกษ์ใหญ่ทั่วโลก แปลจากเรื่อง Brand Failures. โดย ลักขณา ลีละยุทธโยธิน ธีรพจน์ วัชราภัย ชาลอต โทณวณิก สุรางค์รัตน์ จิราธิวัฒน์ สุวรรณี ศรีธัญโชติ วิโรจน์ เหลืองจริยากุล และวัฒนา มานะวิบูลย์. กรุงเทพฯ: บริษัทเนชั่นบุ๊คส์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด.

รัญชนา รัชตะนาวิน วรัชญ์ ครุจิตและอุดม ไพรเกษตร. 2556. ทำธุรกิจหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นไม่ยากอย่างที่คิด. กรุงเทพฯ : ศูนย์บ่มเพาะธุรกิจ มหาวิทยาลัยศรีปทุม.

โรเบิร์ต แอล. ไดเลนซาไนเดอร์. 2555. คู่มือการประชาสัมพันธ์ยุคดิจิทัล ของสมาคมการจัดการแห่งสหรัฐอเมริกา แปลจาก The AMATM Handbook of Public Relations Leveraging PR in the Digital World. โดยผู้ช่วยศาสตราจารย์ดร.วรัชญ์ ครุจิต.กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีปทุม.

Berlo, K. David. 1960. The Process of Commucation. New York: Holt Rinehart and Winston, Inc., p. 40-71.

Erik Qualman. 2013. Socialnomics-- how social media transforms the way we live and do business. (2nd ed). New Jersey: John Wiley & Sons Inc.

Garven, J.R. 1992. “An Exposition of the Implications of Limited Liability and Asymmetric Taxes for Property-Liability Insurance,” Journal of Risk and Insurance. (59), 34-56.