ความเสี่ยงของความเข้าใจที่ผิดต่อสินค้าอุปโภคบริโภคที่ถูกผ่านต่อในสังคมออนไลน์
Main Article Content
บทคัดย่อ
ความเสี่ยงของการรับรู้ข้อมูลข่าวสารของสินค้าอุปโภคบริโภคที่ไม่เป็นจริง โดยการใช้สื่อเครือข่ายสังคมออนไลน์ ปริมาณของความเสี่ยงขึ้นอยู่กับการแพร่กระจายข่าวสารนั้นไปยังบุคคลอื่นๆ การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยความเสี่ยงของความเข้าใจผิดและหาแนวทางป้องกันมิให้ความเสี่ยงของความเข้าใจที่ผิดต่อสินค้าอุปโภคและบริโภคที่ถูกผ่านต่อในสังคมออนไลน์เฟสบุ๊คส่งผลเสียหายต่อการดำเนินธุรกิจ วิธีดำเนินการวิจัยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก จากผู้เกี่ยวข้องที่เป็นผู้เชี่ยวชาญที่ใช้สื่อเครือข่ายออนไลน์ ผู้บริหารขององค์กร ผู้อ่านหรือผู้ผ่านต่อ รวมถึงกรณีศึกษาตัวอย่าง
จากการศึกษาเชิงคุณภาพ พบว่า วิจารณญาณส่วนบุคคล เพศ การศึกษา อาชีพ และที่สำคัญครอบครัวมีผลต่อความคิดและการกระทำในการตัดสินใจในการใช้เหตุผล ไตร่ตรองก่อนที่จะมีการส่งต่อข้อมูลข่าวสารของสินค้าอุปโภคบริโภคอย่างมาก และวิธีป้องกันความเสี่ยง คือ องค์กรสามารถตอบโต้สนทนาในข้อมูลที่ถูกต้อง และแสดงความรับผิดชอบอย่างเร่งด่วน เพื่อสร้างความเชื่อมั่น และภาพลักษณ์ รวมถึงแต่งตั้งผู้รับผิดชอบในการสื่อสารขององค์กร เปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส ตอกย้ำภาพลักษณ์โดยรวมของแบรนด์ให้เกิดการรับรู้ รวมถึงการแบ่งปันความรู้ที่เกิดขึ้นจากการโต้ตอบพูดคุยกัน ทำให้ผู้บริโภคเข้าใจองค์กรยิ่งขึ้น
Article Details
1. กองบรรณาธิการสงวนสิทธิ์ในการพิจารณาและตัดสินการตีพิมพ์บทความในวารสาร
2. บทความทุกเรื่องจะได้รับการตรวจสอบทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ แต่ข้อความและเนื้อหาในบทความที่ตีพิมพ์เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว มิใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของมหาวิทยาลัยศรีปทุม
3.การคัดลอกอ้างอิงต้องดำเนินการตามการปฏิบัติในหมู่นักวิชาการโดยทั่วไป และสอดคล้องกับกฎหมายที่เกี่ยวข้อง
เอกสารอ้างอิง
เดชอุดม ไกรฤทธิ์. 2557. คำอธิบายกฎหมายการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิว เตอร์. (พิมพ์ครั้งที่ 2).กรุงเทพฯ: สภาทนายความ ในพระบรมราชูปถัมภ์.
นิภาภรณ์ จัยวัฒน์. 2551. “ความเสี่ยงจากการสื่อสารด้านผลิตภัณฑ์สุขภาพ.” วารสารพิษวิทยาไทย. 23 (2): 12-18.
“แพทย์ยันบะหมี่ซองไร้พิษ” ข่าวสาธารณสุข: โพสต์ทูเดย์ออนไลน์. สืบค้นเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2557.
แมทท์ เฮก. 2547. 100 แบรนด์ล้มดัง ความล้มเหลวที่ต้องเรียนรู้ของบริษัทยกษ์ใหญ่ทั่วโลก แปลจากเรื่อง Brand Failures. โดย ลักขณา ลีละยุทธโยธิน ธีรพจน์ วัชราภัย ชาลอต โทณวณิก สุรางค์รัตน์ จิราธิวัฒน์ สุวรรณี ศรีธัญโชติ วิโรจน์ เหลืองจริยากุล และวัฒนา มานะวิบูลย์. กรุงเทพฯ: บริษัทเนชั่นบุ๊คส์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด.
รัญชนา รัชตะนาวิน วรัชญ์ ครุจิตและอุดม ไพรเกษตร. 2556. ทำธุรกิจหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นไม่ยากอย่างที่คิด. กรุงเทพฯ : ศูนย์บ่มเพาะธุรกิจ มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
โรเบิร์ต แอล. ไดเลนซาไนเดอร์. 2555. คู่มือการประชาสัมพันธ์ยุคดิจิทัล ของสมาคมการจัดการแห่งสหรัฐอเมริกา แปลจาก The AMATM Handbook of Public Relations Leveraging PR in the Digital World. โดยผู้ช่วยศาสตราจารย์ดร.วรัชญ์ ครุจิต.กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
Berlo, K. David. 1960. The Process of Commucation. New York: Holt Rinehart and Winston, Inc., p. 40-71.
Erik Qualman. 2013. Socialnomics-- how social media transforms the way we live and do business. (2nd ed). New Jersey: John Wiley & Sons Inc.
Garven, J.R. 1992. “An Exposition of the Implications of Limited Liability and Asymmetric Taxes for Property-Liability Insurance,” Journal of Risk and Insurance. (59), 34-56.