การจัดการท่องเที่ยวบริเวณอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยาโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยวบริเวณอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา 2) ศึกษาการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวบริเวณอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน และ3) ศึกษาปัญหาการจัดการท่องเที่ยวบริเวณอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน การเก็บรวบรวมโดยใช้แบบสอบถามและการสัมภาษณ์กลุ่มตัวอย่างที่เป็นตัวแทนจากหน่วยงานภาครัฐ องค์การบริหารส่วนตำบล หัวหน้าชุมชน พ่อค้าแม่ค้า ประชาชน และเยาวชนในพื้นที่ จำนวน 145 คน และนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยวบริเวณอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา จำนวน 400 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยวิธีวิเคราะห์เนื้อหา (Content analysis) โดยการพรรณนาและเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของข้อมูล และใช้สถิติค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า
ข้อมูลเชิงปริมาณ: 1) ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวจากการมาท่องเที่ยวบริเวณอุทยานประวัติศาสตร์ พระนครศรีอยุธยาโดยรวมที่อยู่ในระดับปานกลาง 2) การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวบริเวณอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยาตามความคิดเห็นของตัวแทนจากหน่วยงานภาครัฐ องค์การบริหารส่วนตำบล หัวหน้าชุมชน พ่อค้าแม่ค้า ประชาชน และเยาวชนในพื้นที่ โดยรวมอยู่ในระดับน้อย และ 3) ปัญหาการจัดการท่องเที่ยวบริเวณอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยาตามความคิดเห็นของตัวแทนจากหน่วยงานภาครัฐ องค์การบริหารส่วนตำบล หัวหน้าชุมชน พ่อค้าแม่ค้า ประชาชน และเยาวชนในพื้นที่ โดยรวมอยู่ในระดับน้อย
ข้อมูลเชิงคุณภาพ: ผู้นำชุมชน ตัวแทนจากสถาบันการศึกษา ตัวแทนจากหน่วยงานภาครัฐ พ่อค้าแม่ค้า และประชาชน มองว่ายังขาดการมีส่วนร่วมในการจัดการท่องเที่ยว หน่วยงานต่างๆ ยังขาดการประสานความร่วมมือกัน อีกทั้งปัญหาการจัดการท่องเที่ยวบริเวณอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยายังมีมากและยังไม่ได้รับการแก้ไข ส่งผลให้การจัดการท่องเที่ยวบริเวณอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยาเป็นไปได้ยาก
แนวทางในการจัดการท่องเที่ยวบริเวณอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยาทุกฝ่ายควรมีส่วนร่วมนำจุดแข็งดึงดูดความสนใจนักท่องเที่ยวให้มาเที่ยวอย่างต่อเนื่อง ใช้โอกาสโดยให้ภาครัฐให้การส่งเสริมการท่องเที่ยวมากขึ้น พร้อมทั้งแก้ไขจุดอ่อนโดยการจัดสรรงบประมาณ บุคลากร และส่งเสริมให้ประชาชนร่วมกันดูแลโบราณสถานไม่ให้เสื่อมโทรมง่าย และร่วมกันบูรณะโบราณสถานหลังเกิดภัยตามธรรมชาติ เพื่อให้เกิดการพัฒนาอย่างต่อเนื่องและยั่งยืน
Article Details
1. กองบรรณาธิการสงวนสิทธิ์ในการพิจารณาและตัดสินการตีพิมพ์บทความในวารสาร
2. บทความทุกเรื่องจะได้รับการตรวจสอบทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ แต่ข้อความและเนื้อหาในบทความที่ตีพิมพ์เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว มิใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของมหาวิทยาลัยศรีปทุม
3.การคัดลอกอ้างอิงต้องดำเนินการตามการปฏิบัติในหมู่นักวิชาการโดยทั่วไป และสอดคล้องกับกฎหมายที่เกี่ยวข้อง
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ, กระทรวงวัฒนธรรม และบริษัท ปตท. สำรวจและผลิตปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน). (ม.ป.ป.). นครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. 2548. การวิจัยและการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร: บริษัท วี.อินเตอร์ พริ้นท์.
นรินทร์ชัย พัฒนพงศา. 2547. การมีส่วนร่วมหลักการพื้นฐาน เทคนิคและกรณีตัวอย่าง.พิมพ์ครั้งที่2. เชียงใหม่: สิริลักษณ์การพิมพ์.
ปวริศา สิทธิสาร. 2551. การศึกษาพฤติกรรมและความพึงพอใจของผู้มาเที่ยวชมนครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
พิชยจันทร์ ทิพย์ประภา. 2549. ศึกษาการมีส่วนร่วมของประชาชนต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวมรดกโลกเชิงประวัติศาสตร์อย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาบริเวณเกาะเมืองจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
พัชรี สิโรรส. 2546. คู่มือการมีส่วนร่วมของประชาชน. กรุงเทพมหานคร: คณะรัฐศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ภัทรานิษฐ์ ศุภกิจโกศลและคณะ. 2550. การ
มีส่วนร่วมของชุมชนในการบริหารจัดการแหล่งมรดกโลก กรณีอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา และอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย-ศรีสัชนาลัย-กำแพงเพชร. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต
รวีวรรณ เตชะสุวรรณวงศ์. 2549. การมีส่วนร่วมของประชาชนในเขตเทศบาลเมืองอโยธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ต่อการอนุรักษ์มรดกโลกทางวัฒนธรรม. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วิไลลักษณ์ รัตนเพียรธัมมะ. 2550. การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนศึกษากรณีชุมชนท่าคา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. กรุงเทพมหานคร:มหาวิทยาลัยเกริก.
สินธุ์ สโรบล. 2546. การท่องเที่ยวโดยชุมชน: แนวคิดและประสบการณ์พื้นที่ภาคเหนือ. กรุงเทพมหานคร: วนิดาเพรส.
สุนีย์ ทองจันทร์ และคณะ. 2556. ปัญหาการบังคับใช้กฎหมายในการบริหารจัดการ โบราณสถาน โบราณวัตถุ และสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ : ศึกษากรณีเกาะเมืองจังหวัดพระนครศรีอยุธยา.
Adhikary, Mc.Kinsey. 1995. “Management of Ecotourism” Ecotourism : Concept, Design and Strategy. Bangkok: Srinakharinwirot.
Erwin, W. 1976. Participation Management: Concept, theory and implemention. Atlanta: Ga. Georgia State University Press.
Keith, D. 1972. Human Behavior at Work-Human Relations and Organization Behavior 4th ed. New York: McGraw Hill Book Company. อ้างถึงใน ธวัช สิทธิกิจโยธิน, พ.ต.ต. 2543. การมีส่วนร่วมของประชาชนในการอนุรักษ์และฟื้นฟูทรัพยากรธรรมชาติป่าชายเลน: ศึกษาเฉพาะกรณี ตำบลคลองโคน อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสงคราม. วิทยานิพนธ์ปริญญาโท. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
Werthiem, W.F. 1981. The Urgency Factor and Democracy: a theorical contribution to Unrisd’debate on participation. Geneva : UNRISD. อ้างถึงใน ปาริชาติ วลัยเสถียร และคณะ. 2546. กระบวนการและเทคนิคการทำงานของนักพัฒนา. พิมพ์ครั้งที่ 2.กรุงเทพมหานคร: โครงการเสริมสร้างการเรียนรู้เพื่อชุมชนเป็นสุข (สวส.).
