แนวทางการพัฒนาสมรรถนะด้านความปลอดภัยของผู้ปฏิบัติงาน สายการบินในประเทศไทย: กรณีศึกษาสายการบินสัญชาติไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
แนวทางการพัฒนาสมรรถนะด้านความปลอดภัยของผู้ปฏิบัติงานสายการบินในประเทศไทย: กรณีศึกษา สายการบินสัญชาติไทย มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาบริบททั่วไปด้านความปลอดภัยของสายการบินสัญชาติไทยและการสังเคราะห์ปัจจัยด้านความปลอดภัยทางอากาศ 2) เพื่อศึกษาความเชื่อมั่นและประเมินสมรรถนะด้านความปลอดภัยของผู้ปฏิบัติงานสายการบินสัญชาติไทย 3) เพื่อเสนอแนวทางในการพัฒนาและเสริมสร้างสมรรถนะด้านความปลอดภัยของผู้ปฏิบัติงานสายการบินสัญชาติไทย โดยทำการศึกษาเก็บข้อมูลเป็น 3 ระยะตามวัตถุประสงค์ของการวิจัย คือ การศึกษาบริบททั่วไปด้านความปลอดภัยของสายการบินสัญชาติไทยและการสังเคราะห์ปัจจัยด้านความปลอดภัยทางอากาศ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพเพื่อเก็บและวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้จากการศึกษาข้อมูลทุติยภูมิ ได้แก่ เอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง คู่มือปฏิบัติงาน กฎ ระเบียบ ข้อบังคับต่าง ๆ จากฐานข้อมูลออนไลน์หรืออินเทอร์เน็ต และใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณเพื่อเก็บและวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้จากแบบสอบถามเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ของการวิจัยที่กำหนดไว้ นำเสนอผลการศึกษาในรูปแบบพรรณนา (Descriptive Analysis) โดยมีตารางและภาพประกอบ จากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 400 คน ที่เป็นผู้โดยสารที่เคยใช้บริการสายการบินไนประเทศไทย เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถาม (Questionnaire) การวิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้สถิติ ค่าร้อยละ (Percentage) ค่าเฉลี่ย (Arithmetic Mean) ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviation) และเสนอแนวทางการพัฒนาและเสริมสร้างสมรรถนะด้านความปลอดภัยในรูปแบบแบบจำลอง ผลการวิจัยพบว่า จากผลการวิจัยทำให้ทราบว่าอุตสาหกรรมการบินของประเทศไทยมีมาตรฐานและปฏิบัติตามกฎระเบียบสากลอย่างเคร่งครัด ตลอดจนได้รับความเชื่อมั่นด้านการบริการให้ที่มีความปลอดภัย ผู้ปฏิบัติงานมีสมรรถนะด้านความปลอดภัยและสมรรถนะด้านต่างๆอย่างเป็นมาตรฐานสากล และจากผลการวิจัยจึงได้เสนอแนวทางในการพัฒนาและเสริมสร้างสมรรถนะด้านความปลอดภัย โดยการให้ความสำคัญด้าน การมีสติ หรือทางด้านการบินเรียนว่า การตระหนักรู้ ณ สถานการณ์ (Awareness) โดยได้เป็น SAPK for Reliability and Ability Model
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. กองบรรณาธิการสงวนสิทธิ์ในการพิจารณาและตัดสินการตีพิมพ์บทความในวารสาร
2. บทความทุกเรื่องจะได้รับการตรวจสอบทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ แต่ข้อความและเนื้อหาในบทความที่ตีพิมพ์เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว มิใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของมหาวิทยาลัยศรีปทุม
3.การคัดลอกอ้างอิงต้องดำเนินการตามการปฏิบัติในหมู่นักวิชาการโดยทั่วไป และสอดคล้องกับกฎหมายที่เกี่ยวข้อง
เอกสารอ้างอิง
Cochran, W. G. (1953). Sampling techniques. New York: John Wiley & Sons.
Flin, R., O'Connor, P., & Crichton, M. (2008). Safety at the sharp end: A guide to non-technical skills. Boca Raton, FL: CRC Press.
Geller, E. S. (2001). The psychology of safety handbook. Boca Raton, FL: CRC Press.
Helmreich, R. L., & Merritt, A. C. (1998). Culture at work in aviation and medicine: National, organizational, and professional influences. Aldershot: Ashgate.
International Civil Aviation Organization. (2021). Safety management manual (SMM). International Civil Aviation Organization.
Kaiyawarne, Y. (2017). Basic statistics for research. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
Prompinij, O., Wattanapradit, K., & Phra Mahahansa Dhammahaso. (2020). The process of enhancing safety competency of ultralight paramotor pilots based on Buddhist peaceful means. Journal of MCU Peace Studies, 8(Special Issue), 125–139.
Reason, J. (1997). Managing the risks of organizational accidents. Aldershot: Ashgate.
Salas, E., Burke, C. S., Bowers, C. A., & Wilson, K. A. (2001). Team training in the skies: Does crew resource management (CRM) training work? Human Factors, 43(4), 641–674.
