พุทธศิลป์ ถิ่นศรีวิชัย : ศิลปะเพื่อพระพุทธศาสนา
Main Article Content
บทคัดย่อ
พุทธศิลป์เป็นศิลปกรรมที่สร้างขึ้นเพื่อสืบทอดพระพุทธศาสนา ได้มีการสร้างติดต่อกันมาหลายร้อยปีแล้ว ประเทศไทยเป็นประเทศที่มีพุทธศิลป์เป็นจํานวนมาก ส่วนใหญ่จะสร้างขึ้นตามวัดต่างๆ เนื่องจากวัดเป็นจุดศูนย์กลางของชุมชน ศิลปะเป็นแรงจูงใจ ให้คนสนใจพระพุทธศาสนา ทำให้ได้ความรู้ และเข้าใจพระพุทธศาสนาโดยผ่านทางงานพุทธศิลป์ ศิลปะแบบศรีวิชัย เป็นแหล่งความรู้ เป็นศูนย์กลางจุดรวมของจิตใจที่มีคุณค่า จึงมีส่วนสำคัญในการช่วยสืบสานพระพุทธศาสนาให้เจริญรุ่งเรืองขึ้นมาได้จนถึงในปัจจุบัน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เรื่องลิขสิทธิ์/เป็นความคิดเห็นของผู้เขียน
เอกสารอ้างอิง
เอกสารอ้างอิง
หนังสือ
กรมศิลปากร. (2533). วิวัฒนาการพุทธสถานไทย. กรุงเทพมหานคร : อมรินทร์พริ้นติ้งกรุ๊พ จำกัด.
ชลูด นิ่มเสมอ. (2534). องค์ประกอบของศิลปะ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.
ต้นน้ำ ต้นน้ำธารธรรม. (2554). การเผยแผ่หลักธรรมผ่านพุทธศิลป์ของวัดในประเทศไทย: กรณีศึกษาวัดร่องขุ่น จังหวัดเชียงราย. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ตี้เอี้ยง แซ่ปึง. (2544). การศึกษาแนวความคิดเบื้องต้นในการออกแบบพิพิธภัณฑ์พุทธศิลปะในประเทศไทย.ใน วิทยานิพนธ์สถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต. สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.
นิคม มูสิกะคามะ. (2520). อาณาจักรศรีวิชัย. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.
ปรีชา นุ่นสุข. (2545). ประวัติศาสตร์พุทธศาสนาในคาบสมุทรภาคใต้ของประเทศไทย. ใน รายงานการวิจัย. คณะกรรมการวิจัยการศึกษาการศาสนา และการวัฒนธรรมกระทรวงศึกษาธิการ.
พระธรรมปิฎก. (2540). พระพุทธศาสนาในอาเซียน. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2548). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร: เอส. อาร์. พริ้นติ้งแมสโปรดักส์.
พระพิมลธรรม. (2500). พุทธประวัติทัศนศึกษา, (พิมพ์ครั้งที่ 4). พระนคร: โรงพิมพ์รุ่งธรรม.
พระมหาวิชาญ เลี่ยวเส็ง. (2550). พุทธศิลป์กับการท่องเที่ยว: ศึกษาบทบาทของวัดในการอนุรักษ์พุทธศิลป์เพื่อการท่องเที่ยว. ใน วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหิดล.
พิริยะ ไกรฤกษ์. (2520). แบบศิลปะในประเทศไทย คัดเลือกจากพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สาขาส่วนภูมิภาค. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.
พุทธทาสภิกขุ. (2550). สารนิพนธ์พุทธทาสภิกขุ ว่าด้วย ศิลปะและสุนทรียภาพทางจิตวิญญาณ. กรุงเทพมหานคร: สุขภาพใจ.
ม.จ.สุภัทรดิศ ดิศกุล. (2510). ศิลปะในประเทศไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์จำลองศิลป์.
มโน พิสุทธิรัตนานนท์. (2547). สุนทรียวิจักษณ์ในจิตรกรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2542). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑตยสถาน. กรุงเทพมหานคร: นานมีบุคสพับลิเคชันส์.
สงวน รอดบุญ. (2533). พุทธศิลป์สุโขทัย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
สงวน รอดบุญ. (2535). พุทธศิลป์ ใน สารานุกรมศึกษาศาสตร์ ฉบับเฉลิมพระเกียรติ 12 สิงหาคม 2535, (หน้า 481). กรุงเทพมหานคร: วิสิทธิ์วัฒนา.
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (2518). ตำนานพระพุทธเจดีย์. กรุงเทพมหานคร: องค์การค้าคุรุสภา.
สมพร ไชยภูมิธรรม. (2543). ปางพระพุทธรูป. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ต้นธรรม.
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (2518). ตำนานพระพุทธเจดีย์. กรุงเทพมหานคร: องค์การค้าคุรุสภา.
สมพร ไชยภูมิธรรม. (2543). ปางพระพุทธรูป. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ต้นธรรม.