แนวทางการเผยแผ่มงคล 38 ประการ ตามหลักพระปาฏิโมกข์ของพระธรรมทูตไทยในวัดพระธรรมกายบาวาเรีย สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัย เรื่องแนวทางการเผยแผ่มงคล 38 ประการ ตามหลักพระปาฏิโมกข์ของพระธรรมทูตไทยในวัดพระธรรมกายบาวาเรีย สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี มีวัตถุประสงค์ 3 ข้อ คือ (1) เพื่อศึกษาหลักพระปาฏิโมกข์ของพระธรรมทูตที่ปรากฏในคัมภีร์พระพุทธศาสนา (2) เพื่อศึกษาการเผยแผ่ธรรมด้วยหลักมงคล 38 ประการของพระธรรมทูตไทยในวัดพระธรรมกายบาวาเรีย และ (3) เพื่อนำเสนอแนวทางการเผยแผ่มงคล 38 ประการ ตามหลักพระปาฏิโมกข์ของพระธรรมทูตไทยในวัดพระธรรมกายบาวาเรีย ใช้ระเบียบวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาจากเอกสาร งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และการสัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 28 รูป/คน วิเคราะห์และนำเสนอข้อมูลในรูปแบบการพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า พระธรรมทูตไทยวัดพระธรรมกายบาวาเรีย ปฏิบัติตามหลักปาติโมกขสังวร คือ ศีล 227 ข้อ และยึดถือหลักโอวาทปาฏิโมกข์เพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนา การเผยแผ่ธรรมด้วยหลักมงคล 38 ประการเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตเพื่อความสุข ความสำเร็จแห่งชีวิตแก่พุทธศาสนิกชนในด้านต่างๆ ประกอบด้วยด้านครอบครัว ด้านการทำงาน ด้านจิตใจ ด้านการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้อื่น ด้านการพัฒนาตนเองและด้านการสร้างความมั่นคงในชีวิต แนวทางการเผยแผ่ ผู้ส่งสารคือพระธรรมทูตไทยมีศรัทธา วิชชา และจรณะ สารคือ มงคลชีวิต 38 ประการแบ่งเป็น 3 ขั้นตามช่วงวัย ได้แก่ ปฐมวัย มัชฌิมวัย และปัจฉิมวัย สื่อหรือช่องทางคือ พื้นที่ในวัดและออนไลน์ตามสื่อสังคมต่างๆ และผู้รับสารคือ พุทธศาสนิกชน ซึ่งเป็นผู้ฝึกหัดคนทั้งทางกาย วาจา และใจ องค์ความรู้แนวทางการเผยแผ่มงคล 38 ประการ ตามหลักพระปาฏิโมกข์ของพระธรรมทูตไทยในวัดพระธรรมกายบาวาเรีย ว่า MAN OF THE RULE, LIFE OF THE MAṄGALA คือพระธรรมทูตต้องมีกฎระเบียบตามหลักปาฏิโมกข์ประพฤติตนตามโอวาทปาฏิโมกข์การเผยแผ่ธรรมเพื่อสร้างความสุขความเป็นมงคลให้แก่ชีวิตมนุษย์ด้วยมงคล 38 ประการ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เรื่องลิขสิทธิ์/เป็นความคิดเห็นของผู้เขียน
เอกสารอ้างอิง
เอกสารอ้างอิง :
หนังสือ :
บรรจบ บรรณรุจิ. (2544). อสีติมหาสาวก. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2556). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 24. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎก ภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ลิวอิส เอ. โคเซอร์. (2535). แนวความคิดทฤษฎีทางสังคมวิทยาตอน เอมิล เดอร์ไคม์. แปลโดย นฤจร อิทธิจีระจรัส. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ดุษฎีนิพนธ์ :
พระมหาวิสูตร ปภสฺสโร (ยุวศิลป์). (2560). บูรณาการหลักโอวาทปาฏิโมกข์สู่บรรทัดฐานทางสังคมไทย: ศึกษากรณีชุมชนบ้านศาลา ตำบลดอนแก้ว อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาสุทธิพงษ์ สุทฺธิวํโส (หมื่นตาคำ). (2560). การวิเคราะห์ภิกขุปาฏิโมกข์ในฐานะเครื่องมือธำรงพระพุทธศาสนา. พุทธศาสนดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อุดร เขียวอ่อน. (2560). รูปแบบการพัฒนาศักยภาพของพระธรรมทูตสายต่างประเทศ. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสนา สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
รายงานวิจัย :
พิมพ์วลัญช์ ศรีบุญ และคณะ. (2562). รูปแบบการสร้างทักษะชีวิตในการบริหารจัดการตนเองสำหรับผู้สูงอายุตามหลักมงคล 38 ประการในพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่. (รายงานวิจัย). แผนงานเสริมสร้างศักยภาพ และพัฒนานักวิจัยรุ่นใหม่ตามทิศทางยุทธศาสตร์การวิจัยและนวัตกรรมประเภทนักวิจัยรุ่นใหม่: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
วารสาร :
ชูชาติ สุทธะ. (มกราคม-เมษายน 2562). กระบวนการพัฒนาชีวิตเชิงพุทธบูรณาการ. วารสารสังคมศาสตร์วิชาการ. 12(1); 158.
พระมหาสุริยา อภิวฑฺฒโน (มะสันเทียะ). (มกราคม–มิถุนายน 2563). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาตามหลักโอวาทปาฏิโมกข์:หลักการ อุดมการณ์และวิธีการ. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์. 6(1); 359-367.
วิชัย ธรรมเจริญ. (2566). สาระของมาฆบูชา. พุทธธรรม วารสารของพุทธสมาคมแห่งประเทศไทย. 72(386); 57.
Reference :
Books :
Banjob Bannaruji. (2001). The Eighty Great Disciples. Bangkok: Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
Phra Brahmagunabhorn (P.O. Payutto). (2013). Buddhist Dictionary: A Compilation of Dhamma. 24th edition. Bangkok: Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
Mahachulalongkornrajavidyalaya University. (1996). Thai Tripitaka Mahachulalongkornrajavidyalaya Edition. Bangkok: Mahachulalongkornrajavidyalaya University Printing House.
Lewis A. Coser. (1992). Sociological Theory Concepts: Emile Durkheim. Translated by Naruchon Itthijeeracharas. Bangkok: Thammasat University Press.
Thesis :
Phra Mahavisut Pabhassaro (Yuwasin). (2017). Integrating the Patimokkha Precepts into Thai Social Norms: A Case Study of Ban Sala Community, Don Kaeo Subdistrict, Mae Rim District, Chiang Mai Province. Doctor of Philosophy (Ph.D.) in Buddhist Studies. Graduate School, Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
Phra Maha Sutthipong Sutthiwanso (Muenta Kham). (2017). An Analysis of the Bhikkhu Patimokkha as a Tool for Maintaining Buddhism. Doctor of Philosophy in Buddhism, Graduate School, Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
Udon Khiew-on. (2017). A Model for Developing the Potential of Overseas Buddhist Missionaries. Doctoral Dissertation in Buddhist Educational Administration, Graduate School, Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
Research report. :
Pimwalanch Sriboon et al. (2019). A Model for Developing Life Skills in Self-Management for the Elderly Based on the 38 Auspicious Principles in Chiang Mai Province. Research report. Capacity Building and Development Program for Young Researchers in accordance with the Strategic Direction of Research and Innovation for Young Researchers: National Research Council of Thailand.
Journal :
Chuchart Suttha. (January-April 2019). Integrated Buddhist Life Development Process. Journal of Social Sciences. Academic. 12(1); 158.
Phra Maha Suriya Apiwatthano (Masantiah). (January–June 2020). The dissemination of Buddhism according to the principles of the Ovada Patimokkha: principles, ideals and methods. Journal of MCU Humanities Review. 6(1); 359-367.
Wichai Thammacharoen. (2023). The essence of Makha Bucha. Buddhatham Journal of the Buddhist Association of Thailand. 72(386); 57.
