โหราศาสตร์ในพระไตรปิฎก

Main Article Content

พระมหาบุญรุ่ง สิริโชติ
พระศรีสุทธิเวที ขวัญ แดงหน่าย

บทคัดย่อ

บทความวิชาการฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์แนวคิดเกี่ยวกับโหราศาสตร์ที่ปรากฏในพระไตรปิฎก โดยเปรียบเทียบกับหลักวิชาโหราศาสตร์ไทยที่มีการปฏิบัติสืบทอดกันมา การศึกษาครั้งนี้ได้ทำการสำรวจพระไตรปิฎกทั้งพระวินัยปิฎก พระสุตตันตปิฎก และพระอภิธรรมปิฎก เพื่อค้นหาข้อความที่เกี่ยวข้องกับการทำนาย ดูดวง และโหราศาสตร์ในรูปแบบต่างๆ ผลการศึกษาพบว่า พระพุทธเจ้าทรงมีพระดำรัสที่กล่าวถึงโหราศาสตร์ในหลายแง่มุม โดยเฉพาะในพระวินัยปิฎกและทีฆนิกาย ที่ระบุถึงการ พยากรณ์ลักษณะต่างๆ ที่พระภิกษุไม่ควรประกอบ อย่างไรก็ตามพระพุทธศาสนาไม่ได้ปฏิเสธ การมีอยู่ของปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ แต่เน้นที่การไม่ยึดติดและการพึ่งพาตนเอง บทความนี้จะนำเสนอ การวิเคราะห์เปรียบเทียบระหว่างโหราศาสตร์ที่กล่าวถึงในพระไตรปิฎกกับโหราศาสตร์ไทยที่นิยมปฏิบัติในปัจจุบัน พร้อมทั้งชี้ให้เห็นถึงความสัมพันธ์และความแตกต่างระหว่างความเชื่อทั้งสองระบบ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สิริโชติ พ., & ขวัญ แดงหน่าย พ. (2026). โหราศาสตร์ในพระไตรปิฎก. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์ , 12(2), 834–846. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/Palisueksabuddhaghosa/article/view/288762
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

ทวารัช. โหราศาสตร์เทคนิค. (กรุงเทพฯ :โชคชัยเทเวศร์. 2526).

เทพย์ สาริกบุตร. โหราศาสตร์ปริทัศน์ ภาค ๑. (กรุงเทพฯ : เกษมบรรณกิจ. 2511).

พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539).

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตโต). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ . พิมพ์ครั้งที่ 14 . (กรุงเทพฯ : ธนธัชการพิมพ์. 2553).

พระยาบริรักษ์เวชการ . หลักโหราศาสตร์ทั่วไป มูลฐานของโหราศาสตร์และประโยชน์ของ การศึกษาโหราศาสตร์มรดกแห่งโหรสยาม สมาคมโหรแห่งประเทศไทย . (กรุงเทพฯ : มิตรสยามการพิมพ์. 2535).

ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. (กรุงเทพมหานคร : บริษัท นานมีบูคส์พับลิเคชั่น จำกัด. 2546).

สิงห์โต สุริยาอารักษ์. โหราศาตร์ไทย. (กรุงเทพฯ : เกษมบรรณกิจ. 2526).

Anthony Philip Stone. Hindu Astrology; Myth. Symbols and Realities. (India Select Book. 1981).

p. 174.