การจัดการแหล่งเรียนรู้ด้านการท่องเที่ยวของชุมชนบ้านศาลาดิน จังหวัดนครปฐม

Main Article Content

สายสุดา ปั้นตระกูล

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการจัดการแหล่งเรียนรู้ด้านการท่องเที่ยวของชุมชน บ้านศาลาดิน จังหวัดนครปฐม กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาคือ ชาวบ้านในชุมชนบ้านศาลาดิน จำนวน 263 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถามพฤติกรรมการจัดการแหล่งเรียนรู้ด้านการท่องเที่ยวของชุมชนบ้านศาลาดิน สถิติที่ใช้ในงานวิจัยคือ การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นหญิงมีอายุ 50 ปีขึ้นไป ประกอบอาชีพเกษตรกรรม (เพาะปลูก เลี้ยงสัตว์ ประมง) พฤติกรรมการจัดการแหล่งเรียนรู้ ด้านการท่องเที่ยวของชุมชนบ้านศาลาดิน จังหวัดนครปฐม โดยรวมและรายด้านอยู่ในระดับมาก คือ ด้านแหล่งการเรียนรู้ รองลงมาคือ ด้านทรัพยากรธรรมชาติและวัฒนธรรม ด้านการจัดการการท่องเที่ยว ด้านชาวบ้านและชุมชน และด้านการปฏิบัติที่ดีในการจัดการแหล่งเรียนรู้ด้านการท่องเที่ยว และข้อเสนอแนะ จากแบบสอบถามปลายเปิดชาวบ้านให้ข้อเสนอแนะว่า ผู้นำท้องถิ่นควรสนับสนุนให้เยาวชนภายในหมู่บ้าน มีส่วนร่วมในการจัดการด้านการท่องเที่ยว

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ปั้นตระกูล ส. (2021). การจัดการแหล่งเรียนรู้ด้านการท่องเที่ยวของชุมชนบ้านศาลาดิน จังหวัดนครปฐม. วารสาร มทร.อีสาน ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(1), 95–107. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/RMUTI_SS/article/view/247534
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562). คลองมหาสวัสดิ์. เข้าถึงเมื่อ (30 มกราคม 2563). เข้าถึงได้จาก (https://thailandtourismdirectory.go.th/th/info/attraction/detail/itemid/1362)

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2562). แผนปฏิบัติการของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยประจำปีงบประมาณ 2562. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย

นิภา แย้มวจี. (2552). การใช้ประโยชน์จากแหล่งการเรียนรู้ในสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ

ปริญญา นาคปฐม, ณรงค์ พลรักษ์, เยี่ยมพล โชติปัญญาธรรม และหทัยพัจณ์ พึ่งพุ่มแก้ว. (2563) การจัดประเภทแหล่งท่องเที่ยวและการสร้างเส้นทางการท่องเที่ยววัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์ อำเภอมโนรมย์ จังหวัดชัยนาท. วารสาร มทร.อีสาน ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. ปีที่ 7, ฉบับที่ 1, หน้า 45-63

มณีรัตน์ สุขเกษม และนุชเนตร กาฬสมุทร. (2560). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน: เมืองมรดกโลก-มรดกวัฒนธรรมมีชีวิต กรณีศึกษา เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร. วารสาร มทร.อีสาน ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. ปีที่ 5, ฉบับที่ 1, หน้า 160-178

วิไลลักษณ์ รัตนเพียรธัมมะ. (2550). ตลาดนํ้าท่าคา: การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน. วารสารร่มพฤกษ์. ปีที่ 25, ฉบับที่ 2, หน้า 219-250

วรรณวิมล ภูนาค. (2558). ศักยภาพชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน กรณีศึกษา: ตลาดนํ้าอัมพวา. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. ปีที่ 26, ฉบับที่ 1, หน้า 63-74

วรรณศิกา จันทร์ตรี และศิวัช ศรีโภคางกุล. (2560). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่สอดคล้องกับการพัฒนาท้องถิ่นอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี. วารสาร มทร.อีสาน ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. ปีที่ 5, ฉบับที่ 1, หน้า 116-132

สวัสดิ์ เฉิดฉิ้ม, สมกมล ภัทรกิจโสภณ และศิรินภา ขาวผ่องอำไพ. (2557). การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมลุ่มนํ้านครชัยศรี. Rajabhat Journal of Sciences, Humanities & Social. ปีที่ 15, ฉบับที่ 2, หน้า 125-132

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560 - 2564). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ

สำนักงานจังหวัดนครปฐม. (2559). รายงานประจำปี 2558. นครปฐม: สำนักงานจังหวัดนครปฐม

สำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดนครปฐม. (2559). บ้านศาลาดิน หมู่ที่ 3 ตำบลมหาสวัสดิ์ อำเภอพุทธมณฑล

จังหวัดนครปฐม. เข้าถึงเมื่อ (19 ตุลาคม 2562). เข้าถึงได้จาก (http://nakhonpathom.cdd.go.th/services)

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 - 2579. เข้าถึงเมื่อ (10 ตุลาคม 2562). เข้าถึงได้จาก (http://www.lampang.go.th/public60/EducationPlan2.pdf)

องค์การบริหารส่วนตำบลมหาสวัสดิ์. (2561). ตำบลมหาสวัสดิ์. เข้าถึงเมื่อ (10 ตุลาคม 2562). เข้าถึงได้จาก (https://www.mahasawat.go.th/content-27.html)

Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. 3rd ed. New York: Harper and Row Publications