แนวทางการอนุรักษ์และสืบสานวัฒนธรรมตีคลีไฟในตำบลกุดตุ้ม อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ

Main Article Content

สุริยะ หาญพิชัย

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประวัติความเป็นมาของวัฒนธรรมตีคลีไฟ และแนวทางอนุรักษ์และสืบสาน วัฒนธรรมตีคลีไฟของตำบลกุดตุ้ม อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ โดยใช้การวิจัยเชิงมานุษยวิทยาและการศึกษา สำรวจชุมชน ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ ผู้อาวุโส ปราชญ์ชาวบ้าน ประชาชน และผู้นำชุมชนจำนวน 40 คน โดยใช้แบบสัมภาษณ์เก็บรวบรวมข้อมูล และการประชุมกลุ่มสนทนาผู้มีส่วนเกี่ยวข้องจำนวน 15 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลจากการศึกษาพบว่า วัฒนธรรมตีคลีไฟของตำบลกุดตุ้ม อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ มีความเกี่ยวพัน กับแหล่งนํ้าและอาชีพเกษตรกรรม มีลักษณะการเล่นที่สนุกตื่นเต้นเร้าใจ เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของ วัฒนธรรมการตีคลีที่นิยมเล่นกันในภาคอีสาน ในปัจจุบันวิธีการเล่นตีคลีไฟ แบ่งผู้เล่นเป็น 2 ฝ่าย มีกติกาในการเล่น คล้ายฮอกกี้มีการประยุกต์ใช้สนามฟุตบอลเป็นแบบอย่าง ส่วนอุปกรณเป็นวัสดุที่หาได้ง่าย ในท้องถิ่น คือ ลูกคลีไฟทำมาจากไม้นุ่น และไม้ตีคลีไฟทำมาจากไม้ไผ่ แนวทางการอนุรักษ์และสืบสาน วัฒนธรรมตีคลีไฟ เกิดจากการประสานความร่วมมือของประชาชนบ้าน วัด และโรงเรียน คือ 1) การอนุรักษ์ วัฒนธรรม มีการเก็บรักษาวัฒนธรรมตีคลีไฟของตำบลกุดตุ้มไว้ที่ศาลาประชาคมของบ้านหนองเขื่อง 2) การสืบสานวัฒนธรรม โดยการจัดงานประเพณีตีคลีไฟของตำบลกุดตุ้ม ในช่วงออกพรรษาของทุกปี 3) การส่งเสริมการเรียนรู้วัฒนธรรม โดยโรงเรียนในตำบลกุดตุ้มได้จัดการเรียนรู้วัฒนธรรมตีคลีไฟ ให้ปราชญ์ชาวบ้านเข้าไปสอนประวัติความเป็นมาและวิธีการเล่นตีคลีไฟ 4) การรวมกลุ่มวัฒนธรรมตีคลีไฟ เพื่อดำเนินกิจกรรมและการอนุรักษ์วัฒนธรรมตีคลีไฟให้คงอยู่สืบไป

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
หาญพิชัย ส. (2018). แนวทางการอนุรักษ์และสืบสานวัฒนธรรมตีคลีไฟในตำบลกุดตุ้ม อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ. วารสาร มทร.อีสาน ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(2), 124–139. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/RMUTI_SS/article/view/189552
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แก้วเทพ. (2550). การบริหารจัดการวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วม. การพัฒนานักวิจัยท้องถิ่นด้านการบริหารจัดการวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วม. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ

ญาณิศา บุญจิตร์ และสุชาติ มีสมบัติ. (2554). การอนุรักษ์และสืบสานประเพณีแห่พระแข่งเรือยาวขึ้นโขนชิงธง อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพรเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม

ณัฐพจน์ โพธิ์เจริญ, สุพรรณี เหลือบุญชู และปัทมาวดี ชาญสุวรรณ. (2559). การสืบทอดและอนุรักษ์ดนตรีของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวเวียง ตำบลดอนคา อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. ปีที่ 7, ฉบับที่ 1, หน้า 9-23

ธนพชร นุตสาระ. (2557). แนวทางการอนุรักษ์วัฒนธรรมดนตรีของชาวกะเหรี่ยงตำบลบ้านจันทร์ อำเภอกัลยาณิ วัฒนาจังหวัดเชียงใหม่. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่

ศิราณี จุโฑปะมา และศุภมาศ ศรีวงศ์พุก. (2550). ผลกระทบการเปลี่ยนแปลงของสังคมไทยที่มีต่อประเพณีท้องถิ่นในเขตอีสานใต้. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ

สิทธิโชค วิบูลย์, สุเทพ บุญซ้อน และปิยะวรรณ เลิศพานิช. (2554). การศึกษาการอนุรักษ์ทางวัฒนธรรมชาวมอญเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชน กรณีศึกษา: ชุมชนศาลาแดงเหนือจังหวัดปทุมธานี. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์. ปีที่ 5, ฉบับที่ 1, หน้า 143-154

สมสุข หินวิมาน. (2550). การบริหารจัดการวัฒนธรรมเชิงรุกและการมีส่วนร่วมการพัฒนานักวิจัยท้องถิ่นด้านการบริหารจัดการวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วม. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ

สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดนครพนม. (2551). การมีส่วนร่วมของเครือข่ายวัฒนธรรมและชุมชนในการอนุรักษ์พิธีกรรมเลี้ยงผีปู่ตาชาวกะเลิง ตำบลคำเตย อำเภอเมือง จังหวัดนครพนม. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ

อารีรัตน์ พุฒิรุ่งโรจน์. (2557). แนวทางการส่งเสริมการอนุรักษ์และสืบทอดภูมิปัญญาว่าวไทย. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. ปีที่ 25, ฉบับที่ 2, หน้า 37-46