การเพิ่มมูลค่า วัสดุเหลือใช้จากการเกษตร: ภูมิปัญญาท้องถิ่นสำหรับการพัฒนา ผลิตภัณฑ์ตกแต่งภายในด้วยเชือกจากเปลือกฝักข้าวโพด

บทคัดย่อ

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานบริการวิชาการโครงการยกระดับคุณภาพชีวิตหมู่บ้าน ชุมชน กรณีศึกษา หมู่บ้านแม่กาษา อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก โดยมีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาถึงปัญหาและการจัดการ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมของชุมชนบ้านแม่กาษา อำเภอแม่สอด (2) เพื่อเพิ่มมูลค่าวัสดุเหลือใช้ จากการเกษตรโดยใชภู้มิปัญญาท้องถิ่นสู่การผสมผสานเส้นใยเชือกข้าวโพดสำหรับผลิตภัณฑ์งานตกแต่งายใน โดยใช้วิธีการศึกษาครอบคลุมการเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยวิธีการสัมภาษณ์เจาะลึกและวิธีการสุ่มตัวอย่าง แบบการเลือกอาสาสมัครการจัดการทรัพยากรธรรมชาติ และกลุ่มถักสาน ซึ่งผลการศึกษาพบว่ากลุ่ม เกษตรกรในหมู่บ้านแม่กาษา อำเภอแม่สอด มีการปลูกข้าวโพดเพื่อส่งโรงงานเป็นจำนวนมาก ซึ่งเมื่อหลัง การเก็บเกี่ยวผลผลิตทางเกษตรได้มีการเผาต้นข้าวโพดทิ้งเพื่อปรับพื้นที่ก่อนการปลูกพืชชนิดอื่นตามฤดูกาล ทำให้เกิดปัญหามลพิษทางอากาศ และผลกระทบต่อสภาพแวดล้อมภายในชุมชน คณะผู้ศึกษาจึงได้นำเอาปัญหาจากเศษวัสดุทางการเกษตรมาเป็นแนวทางในการพัฒนา ผลิตภัณฑ์ หัตถกรรมจากเปลือกฝักข้าวโพด ซึ่งคุณสมบัติทางกายภาพพบว่า เส้นใยจากเปลือกข้าวโพด มีความแข็งแรงและความยืดหยุ่น สามารถรับนํ้าหนักได้มาก โดยมีการทดสอบแรงดึงของเส้นเชือก ที่ผ่านการพันเป็นเส้นเชือกด้วยมือซึ่งใช้แรงดึงเริ่มต้น 1 N. เชือกจะเริ่มยืดตัวออกจนถึงระยะ 18 mm. เชือกเสน้ ที่ 1 จะขาดออกจากกัน ณ แรงดึง 927 N. และจากนั้นเส้น ที่ 2 และ 3 ขาดออกจากกัน ตามลำดับ ด้วยคุณสมบัติดังกล่าวจึงเป็นประโยชน์เพื่อใช้ในการใช้เป็นวัสดุทดแทนในการตกแต่ง เช่น โต๊ะ เก้าอี้ โคมไฟ หรือผลิตภัณฑ์ตกแต่งภายในอื่น ๆ ซึ่งเป็นกลยุทธ์ในการสร้างความแตกต่าง เพิ่มมูลค่าของผลิตภัณฑ์ จากวัสดุเหลือใช้และเพิ่มช่องทางเศรษฐกิจของหมู่บ้านแม่กาษา อำเภอแม่สอด จังหวัดตากได้อีกด้วย