การจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน: เมืองมรดกโลก-มรดก วัฒนธรรมมีชีวิต กรณีศึกษา เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์การจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน: เมืองมรดกโลก-มรดกวัฒนธรรมมีชีวิต: กรณีศึกษา เมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร โดยใช้แนวคิดเกี่ยวกับ การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ แนวคิดเกี่ยวกับการพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน แนวคิดเกี่ยวกับมรดก ทางวัฒนธรรม และแนวคิดเกี่ยวกับภูมิทัศน์วัฒนธรรม เพื่อนำไปสู่การบูรณาการการจัดการพื้นที่แหล่งมรดกโลก กับบริบทของมรดกทางภูมิปัญญาท้องถิ่น วิถีการดำเนินชีวิต วัฒนธรรมประเพณีในมิติของกิจกรรมการท่องเที่ยว เชิงสร้างสรรค์ ซึ่งการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์เป็นการท่องเที่ยวที่มอบโอกาสแก่นักท่องเที่ยวในการพัฒนาศักยภาพ การสร้างสรรค์ของตนเองผ่านการมีส่วนร่วมในกิจกรรมการเรียนรู้ที่ได้สัมผัสและแลกเปลี่ยนประสบการณ์จริง อย่างที่เรียกว่า “เรียนรู้ ดูของจริง แล้วลงมือทำ” ตามเอกลักษณ์เฉพาะของแหล่งท่องเที่ยวที่ได้ไปเยือน ซึ่งจะทำให้นักท่องเที่ยวได้เรียนรู้ตัวตนที่แท้จริง ประกอบด้วย การเรียนรู้นาฏศิลป์สุโขทัย การเรียนรู้ การทำสังคโลกบ้านเกาะน้อย การเรียนรู้พระเครื่องเมืองสุโขทัย การเรียนรู้การทำเซรามิคสุโขทัย การเรียนรู้ การทำผ้าหมักโคลนบ้านนาต้นจั่น การเรียนรู้วิถีชีวิตโฮมสเตย์บ้านนาต้นจั่น และการเรียนรู้การทำพระเครื่องนครชุม อันจะนำไปสู่การพัฒนาแหล่งมรดกโลกเมืองประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวารได้อย่างยั่งยืนสืบไป
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสานและคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงวัฒนธรรม. (2555). แหล่งมรดกโลกของไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงวัฒนธรรม
กรมศิลปากร. (2555). นำชมอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ศรีสัชนาลัย กำแพงเพชร. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร
จาตุรงค์ โพคะรัตน์ศิริ. (2556). มรดกโลก-มรดกใคร สุโขทัย กับการเปลี่ยนกระบวนวิธีคิดด้านการท่องเที่ยววัฒนธรรม. เข้าถึงเมื่อ (31 มีนาคม 2559). เข้าถึงได้จาก (https://www.etatjournal.com/web/menu-read-web-etatjournal/menu-2014/menu-2014-jan-mar/570-12557-sukhothai)
นาฬิกาอติภัค แสงสนิท. (2555). การสร้างและการธำรงรักษาความยั่งยืนของชุมชนชนบทผ่านการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: กรณีประเทศไทย. องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
ทินกฤต รุ่งเมือง. (2558). การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมเครือข่ายกิจกรรมการท่องเที่ยวของกลุ่มทวารวดี 4 จังหวัด. วารสารร่มพฤกษ์ มหาวิทยาลัยเกริก. ปีที่ 33. ฉบับที่ 1. (มกราคม - เมษายน 2558).
ทิพย์วดี โพธิ์สิทธิพรรณ. (2556). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์เพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น. ปีที่ 6. ฉบับที่ 2. หน้า 43-48
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์
ภัทรพงษ์ อินทร์กำเนิด, พันธุ์อาจ ชัยรัตน์, มุทริกา พฤกษาพงษ์ และธนพนธ์ ตั้งตระกูล. (2553). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ในรายงานการวิจัย เรื่อง ระบบนวัตกรรมรายสาขาเพื่อพัฒนาระบบเศรษฐกิจ ฐานความรู้และเชิงสร้างสรรค์: กรณีศึกษา อุตสาหกรรมท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์.
กรุงเทพฯ : สำนักนโยบายด้านการศึกษามหภาค
ภัยมณี แก้วสง่า และนิศาชล จำนงศรี. (2555). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: ทางเลือกใหม่ของการท่องเที่ยวไทย. วารสารเทคโนโลยีสุรนารี. ปีที่ 6. ฉบับที่ 1. หน้า 91-109
ยุวดี นิรัตน์ตระกูล. (2556). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: ต่อยอด เพิ่มค่า หาจุดต่าง. กรุงเทพฯ: กองวิจัยการตลาดการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย
วิวรณ์ สีหนาท. (2546). การศึกษาแนวทางการพัฒนาอาคารเพื่อการอนุรักษ์ชุมชนในพื้นที่ลุ่มคลองกรณีศึกษา คลองอ้อมนนท์และคลองบางกอกน้อยจังหวัดนนทบุรี. วิทยานิพนธ์ ปริญญาการวางแผนภาคและเมืองมหาบัณฑิต มหาบัณฑิต สาขาวิชาการวางแผนชุมชน เมืองและสภาพแวดล้อม บัณฑิตวิทยาลัย สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2555). โครงการต้นแบบการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน
Feilden and Jokileht. (1998). Management Guidelines for World Cultural Heritage Sites. ICCROM: International Center for the Study of the Preservation and the Restoration of Cultural Property. Access (31 March 2016). Available https://www.dasta.or.th/creativetourism/th/)
ICOMOS. (2004). ICOMOS. International Charters for Conservation and Restoration -Monuments and Sites I. Munich: Lipp GmbH.
Landry, C. (2000). The creative city: A Toolkit for urban innovators. London: Earthscan.
Richards, G. (2011). Creativity and Tourism: the State of the Art. Annals of Tourism Research. Vol. 38. No. 4. pp. 1225-1253
UNESCO. (2001). Universal Declaration on Cultural Diversity. Access (31 March 2016). Available (https://unesdoc.unesco.org/images/0012/001271/127162e.pdf)
