สีสันของดอกไม้บาน
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาผลงานจิตรกรรมภาพดอกไม้ของศิลปินในประเด็นการบิดเบือนรูปทรง การจัดภาพ ชุดสี และกลวิธีระบายสี 2) สร้างสรรค์ผลงานจิตรกรรม เรื่อง สีสันของดอกไม้บานด้วยสีอะคริลิกบนผ้าใบ กลุ่มตัวอย่างเป็นผลงานจิตรกรรมภาพดอกไม้ของศิลปิน จำนวนภาพ สิบ ภาพคัดเลือกโดยวิธีการสุ่มแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นผลงานจิตรกรรมที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นจำนวน 4 ชิ้น และแบบสัมภาษณ์ เก็บข้อมูลจากผู้เชี่ยวชาญทางด้านศิลปะ จำนวน 3 ท่าน เก็บข้อมูลโดยใช้เทคนิคเดลฟายประยุกต์
ผลการวิจัยพบว่า 1. ผลงานจิตรกรรมภาพดอกไม้ของศิลปินใช้การบิดเบือนรูปทรงบิดเบือนให้เหลือเฉพาะโครงสร้างที่เรียบง่าย เป็น 3 มิติ แบบลวงตา ในลักษณะกึ่งนามธรรม เป็นภาพมุมมองจากบนลงล่าง และระดับสายตา จัดภาพแบบแผ่กระจาย ใช้ชุดสีทั้งโทนร้อน และโทนเย็น โดยยืดสีจริงตามธรรมชาติของวัตถุ ในสภาพสีสันรวมสีเดียวไล่น้ำหนักอ่อน แก่ เพื่อแสดงความลึกไข้สีอ่อนและสีเข้ม เพื่อเน้นเส้นขอบของรูปทรงดอกไม้ ใช้วิธีระบายสีแบบเกลี่ยเรียบ และทิ้งรอยฝีแปรง 2. การสร้างสรรค์ผลงานจิตรกรรมสีสันของดอกไม้บาน . ผู้วิจัยบิดเบือนรูปทรงโครงสร้างของดอกไม้ให้ดูเรียบง่ายเป็นแบบ 3 มิติ ในลักษณะกึ่งนามธรรม จัดภาพแบบแผ่กระจาย ขยายส่วนประกอบของดอกให้ล้นกรอบเป็นภาพมุมมองจากบนลงล่าง ชุดสีที่ใช้เป็นสีส่วนรวมตามลักษณะสีจริงของดอกไม้ เน้นความกลมกลืนและความสัมพันธ์กันของสี ใช้กลวิธีระบายสีแบบเกลี่ยเรียบ และวิธีขยี้สี เน้นขอบคมแบบมีจังหวะด้วยรอยฝีแปรง และวัสดุอื่น ๆ
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสานและคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
โกสุม สายใจ. (2544). จิตรกรรมพื้นฐาน. กรุงเทพฯ : โครงการผลิตเอกสารตำราคณะ ศิลปกรรมศาสตร์ สถาบันราชภัฏสวนดุสิต
กำจร สุนพงษ์ศรี. (2554). ศิลปะสมัยใหม่. กรุงเทพฯ : วีปริ้นท์ (1991) จำกัด
เจตนา นาควัชระ. (2541). ทัศนศิลป. กรุงเทพฯ: วีปริ้นท์ (1991) จำกัด
ชะลูด นิ่มเสมอ. (2531). องค์ประกอบศิลป. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช
ซะวัชชัย ภาติณร. (2544). ทัศนศิลป์วิจักษ์. กรุงเทพฯ : คุรุสภาลาดพร้าว
ดลวีร์ คงกัน. (2553). การศึกษาเพื่อสร้างสรรค์งานจิตรกรรมด้วยเทคนิคดิแคลโดเเมเนียในเนื้อทาเกี่ยวกับธรรมชาติลักษณะกึ่งนามธรรม. (อัดสำเนา)
ณัฐการ ธีรบวรกุล. (2549). กรณีศึกษาผลงานจิตรกรรมภาพดอกไม้ของจอร์เจีย โอคีฟ. (อัดสำเนา)
พีระพงษ์ กุลพิศาล. (2546). มโนภาพและการรับรู้ทางศิลปะและศิลปศึกษา. กรุงเทพฯ : 21 เซ็นจูรี่จำกัด
พีระพงษ์ กุลพิศาล. (2549). สุนทรียศาสตร์ในศิลปะและศิลปศึกษา. กรุงเทพฯ
พีระพงษ์ กุลพิศาล. (2554). การบิดเบือนรูปทรงในทัศนศิลป. (อัดสำเนา)
ราชบัณฑิตยสถาน. (2541). พจนานุกรมศัพท์ศิลปะ อังกฤษ- ไทย. กรุงเทพฯ : คุรุสภาลาดพร้าว
วิกิพีเดียสารานุกรมเสรี. (2555). ไม้มงคลประจำจังหวัด. เข้าถึงเมื่อ 24 กันยายน 2556. เข้าถึงได้จาก (http:/ /www.wikipaintings.org)
วิรุณ ตั้งเจริญ. (2536). ทัศนศิลป. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์
วิรุณ ตั้งเจริญ. (2537). มนุษย์กับความงาม. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์
สดขื่น ชัยประสารน์. (2537). การตีความเป็นจริงในกวีนิพนธ์และจิตกรรมเซอเรียลิสม์ในฝรั่งเศส ค.ศ. 1916-1969 กรุงเทพฯ : อัมรินทร์พริ้นติ้งกรุ๊พ
สุชาติ เถาทอง. (2536). หลักการทัศนศิลป. กรุงเทพฯ : นำอักษร
สุชาติ เถาทอง. (มปป.). ทัศนศิลป์กับมนุษย์. กรุงเทพฯ : ไทยร่มเกล้า จำกัด
สุชาติ สุทธิ. (2535). เรียนรู้การเห็นพื้นฐานการวิจารณ์ทัศนศิลป. กรุงเทพฯ: โอ เอสพริ๊นติ้ง จำกัด
สมชาย พรหมสุวรรณ. (2540). การชื่นชมงานศิลปะ. (อัดสำเนา)
สำนักงานจังหวัดร้อยเอ็ด. (2550). สัญลักษณ์ของจังหวัด. เข้าถึงเมื่อ 9 ตุลาคม 2555. เข้าถึงได้จาก (http: / /www.roiet.go.th)
อารี สุทธิพันธุ์. (2528). ศิลปะนิยม. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช จำกัด
อารี สุทธิพันธุ์. (2532). ทัศนศิลป์และความงาม. กรุงเทพฯ : แสงศิลป์การพิมพ์
Wikipaintings. (2003). Artists by Alphabet. เข้าถึงเมื่อ 5 ตุลาคม 2555. เข้าถึงได้จาก (http: / /www.wikipaintings.org)