สีสันของดอกไม้บาน

Main Article Content

อุบล ประทุมวัน

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาผลงานจิตรกรรมภาพดอกไม้ของศิลปินในประเด็นการบิดเบือนรูปทรง การจัดภาพ ชุดสี และกลวิธีระบายสี 2) สร้างสรรค์ผลงานจิตรกรรม เรื่อง สีสันของดอกไม้บานด้วยสีอะคริลิกบนผ้าใบ กลุ่มตัวอย่างเป็นผลงานจิตรกรรมภาพดอกไม้ของศิลปิน จำนวนภาพ สิบ ภาพคัดเลือกโดยวิธีการสุ่มแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นผลงานจิตรกรรมที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นจำนวน 4 ชิ้น และแบบสัมภาษณ์ เก็บข้อมูลจากผู้เชี่ยวชาญทางด้านศิลปะ จำนวน 3 ท่าน เก็บข้อมูลโดยใช้เทคนิคเดลฟายประยุกต์


ผลการวิจัยพบว่า 1. ผลงานจิตรกรรมภาพดอกไม้ของศิลปินใช้การบิดเบือนรูปทรงบิดเบือนให้เหลือเฉพาะโครงสร้างที่เรียบง่าย เป็น 3 มิติ แบบลวงตา ในลักษณะกึ่งนามธรรม เป็นภาพมุมมองจากบนลงล่าง และระดับสายตา จัดภาพแบบแผ่กระจาย ใช้ชุดสีทั้งโทนร้อน และโทนเย็น โดยยืดสีจริงตามธรรมชาติของวัตถุ ในสภาพสีสันรวมสีเดียวไล่น้ำหนักอ่อน แก่ เพื่อแสดงความลึกไข้สีอ่อนและสีเข้ม เพื่อเน้นเส้นขอบของรูปทรงดอกไม้ ใช้วิธีระบายสีแบบเกลี่ยเรียบ และทิ้งรอยฝีแปรง 2. การสร้างสรรค์ผลงานจิตรกรรมสีสันของดอกไม้บาน . ผู้วิจัยบิดเบือนรูปทรงโครงสร้างของดอกไม้ให้ดูเรียบง่ายเป็นแบบ 3 มิติ ในลักษณะกึ่งนามธรรม จัดภาพแบบแผ่กระจาย ขยายส่วนประกอบของดอกให้ล้นกรอบเป็นภาพมุมมองจากบนลงล่าง ชุดสีที่ใช้เป็นสีส่วนรวมตามลักษณะสีจริงของดอกไม้ เน้นความกลมกลืนและความสัมพันธ์กันของสี ใช้กลวิธีระบายสีแบบเกลี่ยเรียบ และวิธีขยี้สี เน้นขอบคมแบบมีจังหวะด้วยรอยฝีแปรง และวัสดุอื่น ๆ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ประทุมวัน อ. (2014). สีสันของดอกไม้บาน. วารสาร มทร.อีสาน ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 1(1), 121–136. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/RMUTI_SS/article/view/196326
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ไมเยอร์ ราล์ฟ. (2540). พจนานุกรมศัพท์และเทคนิคทางศิลปะ แปลจาก A Dictionary of Art terms and techniques. โดย มะลิฉัตร เอื้ออำนันท์. กรุงเทพฯ : กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ

โกสุม สายใจ. (2544). จิตรกรรมพื้นฐาน. กรุงเทพฯ : โครงการผลิตเอกสารตำราคณะ ศิลปกรรมศาสตร์ สถาบันราชภัฏสวนดุสิต

กำจร สุนพงษ์ศรี. (2554). ศิลปะสมัยใหม่. กรุงเทพฯ : วีปริ้นท์ (1991) จำกัด

เจตนา นาควัชระ. (2541). ทัศนศิลป. กรุงเทพฯ: วีปริ้นท์ (1991) จำกัด

ชะลูด นิ่มเสมอ. (2531). องค์ประกอบศิลป. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช

ซะวัชชัย ภาติณร. (2544). ทัศนศิลป์วิจักษ์. กรุงเทพฯ : คุรุสภาลาดพร้าว

ดลวีร์ คงกัน. (2553). การศึกษาเพื่อสร้างสรรค์งานจิตรกรรมด้วยเทคนิคดิแคลโดเเมเนียในเนื้อทาเกี่ยวกับธรรมชาติลักษณะกึ่งนามธรรม. (อัดสำเนา)

ณัฐการ ธีรบวรกุล. (2549). กรณีศึกษาผลงานจิตรกรรมภาพดอกไม้ของจอร์เจีย โอคีฟ. (อัดสำเนา)

พีระพงษ์ กุลพิศาล. (2546). มโนภาพและการรับรู้ทางศิลปะและศิลปศึกษา. กรุงเทพฯ : 21 เซ็นจูรี่จำกัด

พีระพงษ์ กุลพิศาล. (2549). สุนทรียศาสตร์ในศิลปะและศิลปศึกษา. กรุงเทพฯ

พีระพงษ์ กุลพิศาล. (2554). การบิดเบือนรูปทรงในทัศนศิลป. (อัดสำเนา)

ราชบัณฑิตยสถาน. (2541). พจนานุกรมศัพท์ศิลปะ อังกฤษ- ไทย. กรุงเทพฯ : คุรุสภาลาดพร้าว

วิกิพีเดียสารานุกรมเสรี. (2555). ไม้มงคลประจำจังหวัด. เข้าถึงเมื่อ 24 กันยายน 2556. เข้าถึงได้จาก (http:/ /www.wikipaintings.org)

วิรุณ ตั้งเจริญ. (2536). ทัศนศิลป. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์

วิรุณ ตั้งเจริญ. (2537). มนุษย์กับความงาม. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์

สดขื่น ชัยประสารน์. (2537). การตีความเป็นจริงในกวีนิพนธ์และจิตกรรมเซอเรียลิสม์ในฝรั่งเศส ค.ศ. 1916-1969 กรุงเทพฯ : อัมรินทร์พริ้นติ้งกรุ๊พ

สุชาติ เถาทอง. (2536). หลักการทัศนศิลป. กรุงเทพฯ : นำอักษร

สุชาติ เถาทอง. (มปป.). ทัศนศิลป์กับมนุษย์. กรุงเทพฯ : ไทยร่มเกล้า จำกัด

สุชาติ สุทธิ. (2535). เรียนรู้การเห็นพื้นฐานการวิจารณ์ทัศนศิลป. กรุงเทพฯ: โอ เอสพริ๊นติ้ง จำกัด

สมชาย พรหมสุวรรณ. (2540). การชื่นชมงานศิลปะ. (อัดสำเนา)

สำนักงานจังหวัดร้อยเอ็ด. (2550). สัญลักษณ์ของจังหวัด. เข้าถึงเมื่อ 9 ตุลาคม 2555. เข้าถึงได้จาก (http: / /www.roiet.go.th)

อารี สุทธิพันธุ์. (2528). ศิลปะนิยม. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช จำกัด

อารี สุทธิพันธุ์. (2532). ทัศนศิลป์และความงาม. กรุงเทพฯ : แสงศิลป์การพิมพ์

Wikipaintings. (2003). Artists by Alphabet. เข้าถึงเมื่อ 5 ตุลาคม 2555. เข้าถึงได้จาก (http: / /www.wikipaintings.org)