แนวทางการพัฒนามหาวิทยาลัยปลอดบุหรี่ด้วยโครงการและชุมชนเป็นฐานการวิจัย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนามหาวิทยาลัยปลอดบุหรี่ด้วยโครงการและชุมชน เป็นฐานการวิจัย 2) เพื่อศึกษาผลการจัดการเรียนการสอนด้วยโครงการและชุมชนเป็นฐานการเรียนรู้ ที่ส่งผลต่อการพัฒนามหาวิทยาลัยปลอดบุหรี่ กลุ่มตัวอย่างคือ 1) ผู้บริหารและผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 10 คน 2) นักศึกษาที่ลงทะเบียนวิชาการบูรณาการสารสนเทศ ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2560 มหาวิทยาลัย สวนดุสิต จำนวน 50 คน สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1. แนวทางการพัฒนามหาวิทยาลัยปลอดบุหรี่ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบคือ 1) แนวนโยบายและการบริหารจัดการ 2) แนวทางการจัดการเรียนการสอนโดยชุมชนมีส่วนร่วม 3) บทบาทมหาวิทยาลัย อาจารย์ นักศึกษา และชุมชน 4) กิจกรรมการเรียนการสอนด้วยโครงการและ ชุมชนเป็นฐานการวิจัย 5) การประเมินผลการดำเนินโครงการ ขั้นตอนการจัดการเรียนการสอนด้วย โครงการและชุมชนเป็นฐานมี 6 ขั้นตอน คือ 1) ขั้นการสร้างความพร้อมและความร่วมมือของชุมชน 2) ขั้นสร้างองค์ความรู้โดยชุมชนมีส่วนร่วม 3) ขั้นการจัดสรรทรัพยากรเพื่อดำเนินโครงการ 4) ขั้นดำเนิน กระบวนการโครงการ 5) ขั้นการชี้นำการใหฐ้ านความชว่ ยเหลือ 6) ขั้นการนำเสนองานสรุปผลการดำเนินงานและการสะท้อนกลับ 2. ผลการจัดการเรียนการสอนด้วยโครงการและชุมชนเป็นฐาน โดยภาพรวมมีความคิดเห็นอยู่ในระดับมาก (= 3.87, S.D. = 0.50) เมื่อแยกเป็นรายด้านสามารถเรียงลำดับ ความคิดเห็นจากมากไปน้อยคือ บทบาทผู้เรียน (
= 3.93, S.D. = 0.56) บทบาทชุมชน (
= 3.91, S.D. = 0.53) การพัฒนามหาวิทยาลัยปลอดบุหรี่ด้วยโครงการและชุมชนเป็นฐาน (
= 3.88, S.D. = 0.58) รูปแบบกิจกรรมการเรียนการสอน (
= 3.85, S.D. = 0.52) บทบาทผู้สอน (
= 3.83, S.D. = 0.59) การประเมินผล (
= 3.76, S.D. = 0.74)
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสานและคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
จุรีย์ อุสาหะ ฐิติพร กันวิหค เศรณีย์ จุฬาเสรีกุล และวิไลลักษณ์ หฤหรรษพงศ์. (2558). การสังเคราะห์อภิมานงานวิจัยปัจจัยป้องกันพฤติกรรมการสูบบุหรี่ในเยาวชนไทย. วารสารควบคุมโรค. ปีที่ 41, ฉบับที่ 4, หน้า 271-284
ชรีย์พร ภูมา. (2554). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้แบบทุกที่ทุกเวลาเพื่อการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของชุมชนนักปฏิบัติในการทำโครงการเพื่อสร้างนวัตกรรมเทคโนโลยีวัสดุศาสตร์ของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (SMEs). วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ฐิติยา เนตรวงษ์. (2553). การพัฒนารูปแบบการเรียนร่วมเพื่อสร้างชุมชนการเรียนรู้ออนไลน์และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศสำหรับนักศึกษาปริญญาบัณฑิต. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
นนทรี สัจจาธรรม. (2555). ทัศนคติและความตั้งใจในการเลิกสูบบุหรี่ของนักศึกษาวิทยาลัยราชพฤกษ์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์
บัวพันธ์ พรหมพักพิง นิลวดี พรหมพักพิง พะเยาว์ นาคำ เกษราภรณ์ คลังแสง ภัทรพร ศรีพรหม และพรเพ็ญ ปานคำ. (2550). เศรษฐศาสตร์การเมืองเรื่องการควบคุมบุหรี่. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิจัยและการจัดการความรู้เพื่อการควบคุมยาสูบ (ศจย.)
พนัส พฤกษ์สุนันท์ รัชชานนท์ ศุภพงศ์พิเชฐ และมันทนา บัววัฒนา. (2554). กระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาเมืองน่าอยู่ เทศบาลตำบลปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. กรุงเทพฯ: กรมอนามัยศูนย์อนามัยที่ 4
มูลนิธิรณรงค์เพื่อการไม่สูบบุหรี่. (2558). คู่มือดำเนินงานโรงเรียนปลอดบุหรี่. กรุงเทพฯ: มูลนิธิรณรงค์เพื่อการไม่สูบบุหรี่ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ
รณชัย โตสมภาค. (2558). กฎหมายควบคุมการบริโภคยาสูบ และการสร้างเสริมสุขภาพในทุกนโยบายของรัฐ (การปฏิรูปด้านสาธารณสุข). กรุงเทพฯ: สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร
สุวิมล จันทร์เปรมปรุง อนงค์ พัวตระกูล วราภรณ์ หงส์ดิลกกุล ธวัชชัย ก่อบุญ และเบญจนี บินซัน. (2558). คู่มือดำเนินงานโรงเรียนปลอดบุหรี่. กรุงเทพฯ: มูลนิธิรณรงค์เพื่อการไม่สูบบุหรี่
สำนักควบคุมบริโภคยาสูบ. (2559). สรุปสถานการณ์เฝ้าระวังเพื่อควบคุมการบริโภคยาสูบของประเทศไทย พ.ศ. 2559. สำนักควบคุมบริโภคยาสูบ กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2561). บุหรี่ควบคุมได้โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน. เข้าถึงเมื่อ (10 กรกฎาคม 2561). เข้าถึงได้จาก (http://resource.thaihealth.or.th/media/thaihealth/16196)
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2557). ภาวะสังคมไทยไตรมาสหนึ่งปี 2557. เข้าถึงเมื่อ (15 ตุลาคม 2560). เข้าถึงได้จาก (https://www.m-society.go.th/article_attach/11795/16084.pdf)
สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์. (2557). สาระสุขภาพ. สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์ สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข
Carifio, J. and Perla, R. (2007). Ten Common Misunderstandings, Misconceptions, Persistent Myths and Urban Legends about Likert Scales and Likert Response Formats and their Antidotes. Journal of Social Sciences. Vol. 3, No. 3, pp. 106-116. DOI: 10.3844/jssp.2007.106.116
Furco, A. and Holland, B. (2004). Institutionalizing Service-Learning in Higher Education: Issues and Strategies for Chief Academic Officers. Public Work and the Academy. Bolten, MA: Anker
Grant, M. M. (2002). Getting a Grip on Project-Based Learning: Theory, Cases and Recommendation. Meridian: A Middle School Computer Technology Journal
Kulas, J. T. and Stachowski, A. (2013). Respondent Rationale for Neither Agreeing Nor Disagreeing: Person and Item Contributors to Middle Category Endorsement Intent on Likert Personality Indicators. Journal of Research in Personality. Vol. 47, Issue 4, pp. 254-262. DOI: 10.1016/j.jrp.2013.01.014
Mcllrath, L., Lyons, A., and Munck, R. (2012). Higher Education and Civic Engagement: Comparative Perspective. New York: Palgrave Macmillan
Mcllrath, L. and McDonnell, C. (2018). Community-Based Learning. Access (7 July 2018). Available (http://www.campusengage.ie/wp-content/uploads/2018/12/Community-Based-Learning-WEB.pdf)
Stivers, J. (2010). Project-Based Learning. (7 July 2018). Available (http://www.fsmilitary.org/pdf/Project_Based_Learning.pdf)
