การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการสื่อสารทางการเมืองกับการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนที่มีสิทธิเลือกตั้งในจังหวัดนครราชสีมา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับการสื่อสารทางการเมืองระดับการมีส่วนร่วมทางการเมือง และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการสื่อสารทางการเมืองกับการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนที่มีสิทธิเลือกตั้งในจังหวัดนครราชสีมา โดยการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ ประชาชนผู้มีสิทธิเลือกตั้งอาศัยอยู่ในจังหวัดนครราชสีมาจำนวน 400 คน โดยได้สุ่มตัวอย่างแบบการสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิชนิดเป็นสัดส่วน เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการแจกแจง ความถี่ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธ์ิสหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการวิจัยดังนี้ 1. การสื่อสารทางการเมืองของกลุ่มตัวอย่างโดยภาพรวมมีการสื่อสารทางการเมืองอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า การสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อใหม่มีระดับการสื่อสารทางการเมืองสูงที่สุดเป็นอันดับแรก โดยมีการสื่อสารทางการเมืองอยู่ในระดับมาก รองลงมาคือ การสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อ วิทยุโทรทัศน์ การสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อหนังสือพิมพ์ และการสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อวิทยุ กระจายเสียง ซึ่งมีการสื่อสารทางการเมืองอยู่ในระดับมาก ตามลำดับ 2. การมีส่วนร่วมทางการเมืองของกลุ่มตัวอย่างโดยภาพรวมมีส่วนร่วมทางการเมืองอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า ด้านการเกี่ยวข้องกับพรรคการเมือง มีระดับการสื่อสารทางการเมืองสูงที่สุดเป็นอันดับแรก โดยมีการสื่อสารทางการเมืองอยู่ในระดับมาก รองลงมาคือ ด้านบทบาทของผู้สื่อข่าวสาร ด้านการลงคะแนนเสียงเลือกตั้ง และด้านการมีบทบาทในชุมชนซึ่งมีส่วนร่วมทางการเมืองอยู่ในระดับมาก 3. การสื่อสารทางการเมืองกับการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนที่มีสิทธิเลือกตั้งในจังหวัดนครราชสีมา โดยภาพรวมมีความสัมพันธ์กันทางบวกในระดับสูงอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.05
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสานและคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2552). สถิติสำหรับงานวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ : ภาควิชาสถิติ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
จุมพล หนิมพานิช. (2556). พัฒนาการทางการเมืองไทย อำมาตยาธิปไตย ธนาธิปไตยหรือประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เฉลิมชัย นาคแสนพญา. (2559). การสื่อสารทางการเมืองกับการมีส่วนร่วมทางการเมืองของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยรามคำแหง. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2553). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย พิมพ์ครั้งที่ 12. นนทบุรี : ไทเรมิตรกิจ อินเตอร์ โปรเกรสซิฟ
ณรงค์ สินสวัสดิ์. (2527). จิตวิทยาการเมือง. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แพร่วิทยา
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2557). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS. พิมพ์ครั้งที่ 15 ปรับปรุงใหม่ล่าสุด. นนทบุรี : เอส.อาร์.พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์
นันทิยา สัตยวาที. (2560). ผลของการสื่อสารทางการเมืองในพื้นที่สาธารณะของเว็บไซต์ประชาไทที่มีต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
นันทนา ผาสุข และศรัณยา เลิศพุทธรักษ์. (2555). แนวทางการจัดการขยะมูลฝอยอย่างมีส่วนร่วมของชุมชนในองค์การบริหารส่วนตำบลบางนาง อำเภอพานทอง จังหวัดชลบุรี. วารสารวิทยาลัยพาณิชยศาสตร์บูรพาปริทัศน์. ปีที่ 6, ฉบับที่ 2, หน้า 58-62
นันทนา นันทวโรภาส. (2557). สื่อสารการเมือง: ทฤษฎีและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ : แมสมีเดีย
นุชาวดี อิศรภักดี. (2555). การมีส่วนร่วมทางการเมืองกับความคิดประชาธิปไตย : กรณีศึกษาพนักงานธนาคารทหารไทย จำกัด (มหาชน) ที่ปฏิบัติงานในเขตกรุงเทพมหานคร. วิทยานินพธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิตบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น
ประมะ สตะเวทิน. (2530). หลักนิเทศศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ยุทธพร อิสรชัย. (2559). แนวคิดการสื่อสารทางการเมือง. เอกสารประกอบการสอน หน่วยที่ 8. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
รัชนีวรรณ ยิ่งยอด. (2551). การสื่อสารทางการเมืองกับการมีส่วนร่วมทางการเมือง : ศึกษาเฉพาะกรณีกลุ่มบุคลากรทางการแพทย์โรงพยาบาลตำรวจ สำนักงานแพทย์ใหญ่กรมตำรวจ. วิทยานินพธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิตบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
สินีนุช วิบูลรัตน์. (2558). การสื่อสารทางการเมืองมีความสัมพันธ์กับการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนที่มีสิทธิเลือกตั้งในเขตคลองเตย. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งประจำจังหวัดนครราชสีมา. (2562). ข้อมูลการเลือกตั้ง. เข้าถึงเมื่อ (4 กรกฎาคม 2562). เข้าถึงได้จาก (www.ect.go.th/ewt/ewt/ect_th/news_page.php?nid=863)
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2541). การสื่อสารกับการเมือง. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : ประสิทธิ์ภัณฑ์ แอนด์ พริ้นติ้ง
เสรี วงษ์มณฑา. (2557). การประยุกต์ทฤษฎีในการสื่อสาร. เอกสารประกอบการสอนชุดหลักและทฤษฎีการสื่อสาร. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
อสิตรา รัตตะมณี. (2550). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในระดับท้องถิ่น : ศึกษาเฉพาะกรณีสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนตำบล อำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
Hill, R. J. and Bonjean, G. M. (1973). New Diffusion: A Test of the Reclarity Hypothesis. Journalism Quarterly. Vol. 41, (Spring 1969). pp. 336-341
Klapper, J. T. (1990). Effect of Mass Communication. New York : Free Press
Rovinson, J. P., Rusk, J. G., and Head, K. B. (1998). Measure of Political Attitudes. Ann Harbor, Michigan : Institute For Social Research
Wiener, M. (1971). Political Participation : Crisis of Political Process. pp. 161-163 in L. Sinder (eds.). Crisis and Sequence in Political Development. Princeton: Princeton University Perss
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. 3rd Edition, Harper and Row, New York
