การดำรงอยู่ของธุรกิจที่พักที่ไม่ใช่โรงแรมบนพื้นฐานแห่งธรรมาภิบาล กรณีศึกษาธุรกิจโฮสเทลในเขตอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) การให้ความหมายของธรรมาภิบาลในการดำเนินธุรกิจที่พักที่ไม่ใช่โรงแรม 2) แนวทางการก่อตั้งของธุรกิจที่พักที่ไม่ใช่โรงแรม และ 3) หลักการปฏิบัติตามกฎหมาย และข้อจำกัดของธุรกิจที่พักที่ไม่ใช่โรงแรม กรณีศึกษาธุรกิจโฮสเทลในเขตอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยวิธีการศึกษาแบบปรากฏการณ์วิทยา เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก กลุ่มผู้ประกอบการจำนวน 10 คน ร่วมกับการสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วมในบริบทพื้นที่ ผลการศึกษาพบว่า 1) ผู้ประกอบการกำหนดความหมายของธรรมาภิบาล คือ “การดำเนินธุรกิจที่แสดงออกถึงความรับผิดชอบต่อผลกระทบกับผู้รับบริการ ผู้ให้บริการ สังคมและสิ่งแวดล้อม” 2) การก่อตั้งธุรกิจให้เกิดความยั่งยืน พิจารณาได้จากการใช้แรงบันดาลใจในการสร้างธุรกิจที่ต่อยอดธุรกิจบริการดั้งเดิม และการดัดแปลงถิ่น ที่อยู่อาศัยเพื่อการหารายได้ การกำหนดคุณลักษณะห้องพักที่มีความปลอดภัย การบริหารทำเลที่ตั้งให้เกิด มูลค่าด้วยการออกแบบพื้นที่ใช้สอยและโครงสร้างอาคารด้วยเอกลักษณ์ การลงทุนและการบริหารรายได้ในลักษณะทุนส่วนตัว จำเป็นต้องควบคุมรายจ่ายที่ไม่จำเป็นรวมถึงการนำพาเทคโนโลยีเข้ามาสนับสนุน และการวิเคราะห์พฤติกรรมผู้รับบริการด้วยการจำแนกตามเชื้อชาติส่วนใหญ่เป็นกลุ่มนักเรียนนักศึกษาเป็นหลัก 3) หลักการปฏิบัติตามกฎหมายและข้อจำกัดทางธุรกิจที่ผู้ประกอบการต้องเตรียมความพร้อม เพื่อเข้าสู่การจดทะเบียนที่ถูกต้อง การเข้ารับการตรวจประเมินพื้นที่ การเสียภาษีอย่างต่อเนื่อง การบริหาร รายได้ภายใต้ขอบเขตพื้นที่ขนาดย่อมและไม่ขัดต่อหลักกฎหมาย