การพัฒนาศักยภาพการเรียนรู้ด้านภาษาต่างประเทศและการท่องเที่ยวสำหรับนักเรียนผู้สูงอายุ

Main Article Content

ทัศนีย์ จันติยะ
อัจฉรา ปุราคม
สุภิญญา ปัญญาสีห์
จิราภรณ์ กาแก้ว
นิตยา แสงชื่น

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อพัฒนาศักยภาพและสมรรถนะการเรียนรู้ด้านภาษาต่างประเทศ และการท่องเที่ยวสำหรับนักเรียนผู้สูงอายุ 2) เพื่อเปรียบเทียบศักยภาพและสมรรถนะในการใช้ภาษาต่างประเทศและการท่องเที่ยวของนักเรียนผู้สูงอายุ ก่อนและหลังฝึกอบรม 3) เพื่อศึกษาระดับความพึงพอใจของนักเรียนผู้สูงอายุ กลุ่มประชากร และกลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้สูงอายุอายุ 55 ปีขึ้นไป จำนวน 50 คน ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจงโดยที่กลุ่มตัวอย่าง ยินยอมเข้าร่วมการวิจัย เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย 1) ชุดการฝึกอบรมประกอบไปด้วย แผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 8 แผน 2) แบบประเมินศักยภาพและสมรรถนะการเรียนรู้เป็นแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ 3) แบบทดสอบประเมินศักยภาพและสมรรถนะการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศและการท่องเที่ยวจำนวน 40 ข้อแยกเป็นแบบทดสอบประเมินศักยภาพและสมรรถนะการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศจำนวน 20 ข้อ มีค่าอำนาจจำแนก ตั้งแต่ 0.25 - 0.78 ค่าความยากตั้งแต่ 0.25 - 0.76 ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.75 และแบบทดสอบประเมินศักยภาพ และสมรรถนะการเรียนรู้ด้านการท่องเที่ยวจำนวน 20 ข้อ มีค่าอำนาจจำแนกอยู่ระหว่าง 0.27 - 0.93 ค่าความยาก อยู่ระหว่าง 0.37 - 0.86 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.89 และ 4) แบบสอบถามความพึงพอใจ เป็นแบบมาตราส่วน ประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 12 ข้อมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.93 ใช้ค่าสถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ความเบี่ยงเบน มาตรฐาน ค่าร้อยละ ทดสอบสมมติฐานโดยใช้สถิติ T-Test Dependent Samples ผลการวิจัยพบว่า 1) ศักยภาพและสรรถนะการเรียนรู้ด้านภาษาต่างประเทศ และการท่องเที่ยวสำหรับนักเรียนผู้สูงอายุอยู่ในระดับสูง 2) ศักยภาพและสมรรถนะการเรียนรู้การใช้ภาษาต่างประเทศและการท่องเที่ยว หลังเข้าร่วมโครงการสูงกว่าก่อนเข้าร่วมโครงการอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 3) ระดับความพึงพอใจโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
จันติยะ ท., ปุราคม อ., ปัญญาสีห์ ส., กาแก้ว จ., & แสงชื่น น. (2021). การพัฒนาศักยภาพการเรียนรู้ด้านภาษาต่างประเทศและการท่องเที่ยวสำหรับนักเรียนผู้สูงอายุ. วารสาร มทร.อีสาน ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(2), 62–77. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/RMUTI_SS/article/view/251157
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กมลพัชร วิสุทธิภักดี, สิทธิ์ ธีรสรณ์ และจุน หน่อแก้ว. (2563). การสร้างแบบตัวชี้วัดความสุขที่แท้จริงในการออกกำลังกายของผู้สูงอายยุค 4.0. วารสารวิจัยและพัฒนาด้านสุขภาพ สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครราชสีมา. ปีที่ 6, ฉบับที่ 1, หน้า 43-59

กิตติศักดิ์ หลวงพันเทา. (2562). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ็กับคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุที่สำเร็จหลักสูตรโรงเรียนผู้สูงอายุตำบลพลับพลาไชย อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารวิชาการสาธารณสุขชุมชน. ปีที่ 5, ฉบับที่ 2, หน้า 14-26

ชมพูนุท พรหมภักดิ์. (2556). การเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุของประเทศไทย (Aging Society in Thailand). สำนักวิชาการสำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา. หน้า 1-19

เดโช แสนภักดี, กษม ชนะวงศ์, ชวน แพงปัสสา และผดุงศักดิ์ ศรีผักหอม. (2561). สังคมผู้สูงอายุของประเทศไทยในศตวรรษที่ 21: ผลกระทบ และรูปแบบการจัดสวัสดิการสังคมสำหรับผู้สูงอายุสู่ความยั่งยืน. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเชีย. ปีที่ 8, ฉบับที่ 2, หน้า 106-113

บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น

ประจักษ์ เพ็ญโพธิ์. (2563). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของผู้สูงอายุ อำเภอวังทรายพูน จังหวัดพิจิตร. วารสารวิชาการสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดมหาสารคาม. ปีที่ 4, ฉบับที่ 8, หน้า 210-223

ปริญดา ทุนคำ. (2563). กระบวนการพัฒนาคณะกรรมการพัฒนาคุณภาพชีวิตระดับอำเภอ ในการส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุจังหวัดอุตรดิตถ์. วารสารวิจัยและพัฒนาด้านสุขภาพ สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครราชสีมา. ปีที่ 6, ฉบับที่ 2, หน้า 112-126

พวงมณี ตันติวงศ์. (2550). การใช้สถานการณ์จำลองในการสอนภาษาอังกฤษท่องเที่ยว. รายงานการวิจัย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ. เข้าถึงเมื่อ (19 พฤษภาคม 2564). เข้าถึงได้จาก (http://dspace.rmutk.ac.th/handle/123456789/1471)

ระวี สัจจโสภณ. (2556). อนาคตภาพรูปแบบเมืองแห่งการเรียนรู้ตามแนวคิดการเรียนรู้ตลอดชีวิตเพื่อพัฒนาภาวะพฤติพลังของผู้สูงอายุไทย. วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

รุ่งนภา อุดมลาภ และจิราพร เกศพิชญวัฒนา. (2561). ผลของโปรแกรมการทบทวนชีวิตคู่ต่อภาระของผู้ดูแลที่เป็นคู่สมรสผู้สูงอายุที่มีภาวะสมองเสื่อม. วารสารพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ปีที่ 30, ฉบับที่ 3, หน้า 103-115

วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2562). การจัดการเรียนรู้ในยุค Disruption Innovation. กรุงเทพฯ: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้

ศิริรัตน์ ปานอุทัย. (2558). โรงเรียนสร้างสุข ประยุกต์ไอทีช่วยผู้สูงอายุ. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการส่งเสริมสุขภาพ. เข้าถึงเมื่อ (19 พฤษภาคม 2564). เข้าถึงได้จาก (http://www2.thaihealth.or.th/Content/28503)

สุวรรณา เตชะธีระปรีดา. (2557). การบริหารจัดการกิจกรรมนันทนาการของผู้สูงอายุในเขตเทศบาล ตำบลหนองน้ำใส อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิชาการบริหารธุรกิจ สมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย. ปีที่ 3, ฉบับที่ 2, หน้า 89-100

สุพรต บุญอ่อน, พระครูสิริภูรินิทัศน์, พระครูใบฏีกามณฑล เขมโก, ปฏิธรรม สำเนียง และธีรพันธ์ เชิญรัมย์. (2563). โรงเรียนผู้สูงอายุ: การจัดการสุขภาวะและสวัสดิการผู้สูงอายุในภาคกลาง. วารสารสังคมศาสตร์ และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ. ปีที่ 5, ฉบับที่ 1, หน้า 122-140

อัจฉรา ปุราคม, สบสันต์ มหานิยม, สุพรทิพย์ พูพะเหนียด, ทัศนีย์ จันธิยะ, สุภิญญา ปัญญาสีห์, นิตยา แสงชื่น และสุดารัตน์ วัดปลั่ง. (2562). การพัฒนาหลักสูตรการเรียนรู้สุขภาพผู้สูงอายุแบบองค์รวม. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ ศรีนครินทรวิโรฒ. ปีที่ 20, ฉบับที่ 1, หน้า 124-138

อัจฉรา ปุราคม และเกษม นครเขตต์. (2554). ความเคลื่อนไหวระดับสากล: หลักการและแนวทางการจัดกิจกรรมทางกายเพื่อสุขภาพ. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ. ปีที่ 37, ฉบับที่ 3, หน้า 71-76

อาชัญญา รัตนอุบล, สารีพันธุ์ ศุภวรรณ, วีระเทพ ปทุมเจริญวัฒนา, มนัสวาสน์ มนัสวาสน์, วรรัตน์ ปทุมเจริญวัฒนา, ปานกิมปี, ณัฏฐลักษณ์ ศรีมีชัย, สุวิธิดา จรุงเกียรติกุล และระวี สัจจโสภณ. (2555). การพัฒนาแนวทางการส่งเสริมการจัดการศึกษา/การเรียนรู้เพื่อการพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุ. วารสารครุศาสตร์. ปีที่ 40, ฉบับที่ 1, หน้า 14 - 28

อาชัญญา รัตนอุบล. (2559). การเรียนรู้ของผู้ใหญ่และผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ: ศูนย์ส่งเสริมการพัฒนานวัตกรรม ตำราและเอกสารทางวิชาการ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

Boulton-Lewis, G. and Purdie, N. (2010). The Learning Needs of Older Adults. Educational Gerontology. Vol. 29, Issue 2, pp.129-149. DOI: 10.1080/713844281

C. Jessie Jones, and Debra J. Rose, (2005). Physical Activity Instructions for Older Adults. (1st Edition). Champaign, IL: Human Kinetics

Formosa, M. (2002). Critical Gerogogy: Developing Practical Possibilities for Critical Educational Gerontology. Education and Ageing. Vol. 17, Number 3, pp. 73-86

Gray, H. (1999). Is There a Theory of Learning for Older People?. Research in Post-Compulsory Education. Vol. 4, No. 2, pp. 195-196

Maderer, P. and Skiba, A. (2006). Integrative Geragogy: Part 1: Theory and Practice of a Basic Model. Education Gerontology. Vol. 32, Issue 2, pp. 125-145. DOI: 10.1080/03601270500388158

Maslow, A. and Lowery, R., Eds. (1998). Toward a Psychology of Being. 3rd Edition, John Wiley & Sons, New York.

Nunan, D. (1991). Language Teaching Methodology: A Textbook for Teacher. Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall.

Nunan, D. and Lamb, C. (1996). The Self-Directed Teacher: Managing the Learning Process. Cambridge, UK: Cambridge University Press

United Nations Development Programme. (2009). Supporting Capacity Development: The UNDP Approach. New York: NY, Bureau for Development Policy. Libraries. Access (19 May 2021). Available (https://www.undp.org/content/undp/en/home/librarypage/capacity-building/support-capacity-development-the-undp-approach.html)

World Health Organization. (2002). What is “Active Ageing”? Libraries. Access (19 May 2021). Available (http://www.who.int/ageing/activeageing/en/)