การออกแบบเส้นทางท่องเที่ยวเชิงสุขภาพเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเชิงคุณภาพนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในพื้นที่เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร และเพื่อออกแบบเส้นทางท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในพื้นที่เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร รวบรวมข้อมูลโดยการสำรวจทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพผนวกกับการสนทนากลุ่มย่อยเพื่อระดมสมองกับผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการพัฒนาการท่องเที่ยวเพื่อออกแบบเส้นทางท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ อีกทั้งการประเมินและรองรับเส้นทางท่องเที่ยวเชิงสุขภาพเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร โดยผู้เชี่ยวชาญด้านการท่องเที่ยว การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหาความเที่ยงตรงของข้อมูลใช้ 2 คือ เทคนิคสามเส้าแบบวิธีการที่แตกต่างและการใช้เทคนิคสามเส้าของผู้ให้ข้อมูลผลการศึกษาพบว่า ทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบสำคัญ ได้แก่ แหล่งท่องเที่ยวที่มนุษย์สร้างขึ้นและกิจกรรมพิเศษในวันสำคัญและเทศกาลต่าง ๆ ระบบการขนส่งทางบก ทางนํ้า ทางราง และทางอากาศ โรงแรม ร้านอาหาร ร้านของฝากและของที่ระลึก กิจกรรมเรียนรู้ ประวัติศาสตร์ชุมชน กิจกรรมธรรมชาติบำบัด กิจกรรมเรียนรู้เพื่อสุขภาพ กิจกรรมกีฬาเพื่อสุขภาพกิจกรรมการดูแลสุขภาพ และธนาคาร ไปรษณีย์ โรงพยาบาล ในด้านการออกแบบเส้นทางท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในพื้นที่เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ประกอบด้วย 5 ขั้นตอนสำคัญ ได้แก่ ขั้นตอนการสำรวจทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพที่ไม่เคยจัดเดินทางหรือไม่เคยจัดนำเที่ยวในเส้นทางนี้มาก่อน ขั้นตอนการจำแนกทรัพยากรการท่องเที่ยวตามรูปแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ ขั้นตอนการวางแผนและการออกแบบเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพขั้นตอนการตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลและรูปแบบเส้นทางท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ และขั้นตอนการนำเสนอเส้นทางท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสานและคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กองพัฒนาบริการท่องเที่ยว. (2565). แผนพัฒนาบริการท่องเที่ยว พ.ศ. 2566 - 2570. กรุงเทพฯ: กรมการท่องเที่ยว
กลุ่มวิชาการและมาตรฐานแหล่งท่องเที่ยว กองพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว กรมการท่องเที่ยว. (2560). เทคนิคการสื่อความหมาย ในแหล่งท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ คลังวิชา จำกัด
กานดา ธีรานนท์. (2561). การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของประเทศไทย: สถานการณ์และศักยภาพทางการแข่งขันในภูมิภาคอาเซียน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น. ปีที่ 12 ฉบับ Supplement หน้า 22-34
กนกพร กิ่งเกตุ และจันทร์เพ็ญ วรรณารักษ์. (2565). ภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวและสิ่งอำนวยความสะดวกทางการท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อความภักดีของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีต่อสถานที่ท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ ภายใต้สถานการณ์โควิด 19. วารสารมหาจุฬาวิชาการ. ปีที่ 9 ฉบับที่ 2 หน้า 260-273
เฉลิมเกียรติ เฟื่องแก้ว. (2563). ประสบการณ์นักท่องเที่ยว: แนวคิดและเครื่องมือสำหรับธุรกิจการท่องเที่ยว. ใน รายงานสืบเนื่องการประชุมวิชาการระดับชาติครั้งที่ 8 ประจำปี 2563. วันศุกร์ที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2563. คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, หน้า 187-193
ฉันทัช วรรณถนอม. (2552). การวางแผนและการจัดนำเที่ยว. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัดสามลดา
ชยพจน์ ลีอนันต์. (2565). แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพเพื่อนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุ. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฎยะลา. ปีที่ 17 ฉบับที่ 1 หน้า 147-155
ชลิต เฉียบพิมาย และนิสากร นครเก่า. (2566). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบฟาร์มสเตย์: จากแนวคิดสู่การปฏิบัติ. วารสาร มทร.อีสาน ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. ปีที่ 10 ฉบับที่ 2 หน้า 91-107
บรรจง พลไชย. (2557). การเผยแพร่สารสนเทศด้านสุขภาพในชุมชน. วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ. ปีที่ 24 ฉบับที่ 2 หน้า 21-38
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวธุรกิจที่ไม่มีวันตายของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: ซีพีบุ๊คสแตนดาร์ด
ปรานอม ตันสุขานันท์. (2559). การอนุรักษ์ชุมชนเมือง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ประภัสศรี โคทส์, นํ้าทิพย์ วิภาวิน, สุนันทา ชูตินันท์ และโกวิท รพีพิศาล. (2562). การพัฒนารูปแบบการบริการสารสนเทศด้านการท่องเที่ยวประเทศไทย. วารสารห้องสมุด. ปีที่ 63 ฉบับที่ 1 หน้า 109-132
เพ็ชราภรณ์ ชัชวาลชาญชนกิจ, พรรณรัตน์ อาภรณ์พิศาล และกิตติยา ชัชวาลชาญชนกิจ. (2564). อิทธิพลขององค์ประกอบการท่องเที่ยวที่มีต่อภาพลักษณ์การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในประเทศไทย. วารสารสหวิทยาการวิจัย: ฉบับบัณฑิตศึกษา. ปีที่ 10 ฉบับที่ 2 หน้า 1-8
พิเชษฐ์ วงศ์เกียรติ์ขจร. (2559). การวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ: บริษัท ส.เอเซียเพรส (1989) จำกัด
มนไท เหรัญญะ. (2564). พฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของชาวไทยผู้ที่สนใจท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่. สาระศาสตร์. ปีที่ 4 ฉบับที่ 3 หน้า 664-677
วัลลภ สุวรรณคีรี และศิริพร อ่องรุ่งเรือง. (2558). การตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลในระบบสารสนเทศด้านการส่งกำลังบำรุงกองทัพอากาศด้วยฐานข้อมูลเสมือน. วารสารวิทยาศาสตร์ประยุกต์. ปีที่ 14 ฉบับที่ 2 หน้า 72-84
วรรณวิไล จันทราภา. (2544). เอกสารการสอนชุดวิชาการสาธารณสุข 1 หน่วยที่ 1 - 7. (พิมพ์ครั้งที่ 20). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
ศุภกิจ ยิ้มสรวล. (2561). แนวทางการออกแบบสิ่งอำนวยความสะดวกทางการท่องเที่ยวและภูมิสถาปัตยกรรม แหล่งท่องเที่ยวธรรมชาติประเภทนํ้าพุร้อน. วารสารวิชาการ การออกแบบสภาพแวดล้อม. ปีที่ 5 ฉบับที่ 2 หน้า 101-129
สมุทร สาทรสวัสดิ์ และอุษา ศิลป์เรืองวิไล. (2565). แบบแผนการบริการการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพยุคใหม่. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น. ปีที่ 8 ฉบับที่ 1 หน้า 371-382
สิน พันธุ์พินิจ. (2554). เทคนิคการวิจัยทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: บริษัทจูน พับลิชชิ่ง จำกัด
อนุศักดิ์ ฉิ่นไพศาล. (2566). พฤติกรรมผู้บริโภค. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น
Buhalis, D. (2000). Marketing the Competitive Destination of the Future. Tourism Management. Vol. 21 Issue 1 pp. 97-116. DOI:10.1016/S0261-5177(99)00095-3
Denzin, N. (1978). Sociological Methods: A Sourcebook. NY: McGraw Hill