แนวทางการขับเคลื่อนเศรษฐกิจแบบ BCG เพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา: ชุมชนบ้านบ่อสวก จังหวัดน่าน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาอัตลักษณ์และวิเคราะห์ความพร้อมของชุมชนบ้านบ่อสวก จังหวัดน่านในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจแบบ BCG และการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนจังหวัดน่าน และ 2) เพื่อเสนอแนะแนวทางการขับเคลื่อนเศรษฐกิจแบบ BCG เพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนที่สอดคล้องกับอัตลักษณ์ของชุมชนบ้านบ่อสวก จังหวัดน่าน เก็บรวบรวมข้อมูลจากผู้นำชุมชน ปราชญ์ชุมชน และสมาชิกภายในชุมชนบ้านบ่อสวก จังหวัดน่าน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา คือ การสนทนากลุ่ม (Focus Group) และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา (Content Analysis)
ผลการศึกษาพบว่า อัตลักษณ์และวิเคราะห์ความพร้อมของชุมชนในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจแบบ BCG และการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนจังหวัดน่าน ประกอบด้วย อัตลักษณ์ด้านอาหาร อัตลักษณ์ด้านผลิตภัณฑ์ อัตลักษณ์ด้านวัฒนธรรมประเพณี อัตลักษณ์ด้านเครื่องแต่งกาย และอัตลักษณ์ของชุมชน และแนวทางการขับเคลื่อนเศรษฐกิจแบบ BCG เพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนที่สอดคล้องกับอัตลักษณ์ของชุมชนบ้านบ่อสวก จังหวัดน่านประกอบด้วย 1) เศรษฐกิจชีวภาพ (Bioeconomy) ที่มุ่งเน้นการใช้ทรัพยากรชีวภาพเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่ม โดยเน้นการพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์มูลค่าสูง 2) เศรษฐกิจหมุนเวียน (Circular Economy) ที่คำนึงถึงการนำวัสดุต่างๆ กลับมาใช้ประโยชน์ให้มากที่สุด และ 3) เศรษฐกิจสีเขียว (Green Economy) ซึ่งเป็นการพัฒนาเศรษฐกิจที่ไม่ได้มุ่งเน้นเพียงการพัฒนาเศรษฐกิจเท่านั้น แต่ต้องพัฒนาควบคู่ไปกับการพัฒนาสังคมและการรักษาสิ่งแวดล้อมได้อย่างสมดุลให้เกิดความมั่นคงและยั่งยืนสืบไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
กมลวรรณ กิตติอุดมรัตน์, พรรณวดี กิตติอุดมรัตน์, เฉลิมพร วรพันธกิจ, เอกพล วงศ์เสรี, และ วนิดา หาญเจริญ. (2567). การพัฒนาการสื่อสารทางการตลาดชุมชนสร้างสรรค์แบบครบวงจร เพื่อพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากและชุมชนเข้มแข็ง: กรณีศึกษาชุมชนบ้านลิพอนใต้ อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 14(2), 690-708.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนกลยุทธ์เพื่อการขับเคลื่อนการท่องเที่ยวสีขาวภายใต้โมเดลเศรษฐกิจ BCG (พ.ศ. 2566 – 2570). กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กัญฐณา ดิษฐ์แก้ว, และ กฤษดา เชียรวัฒนสุข. (2565). ตัวแบบธุรกิจบนพื้นฐานหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงแบบก้าวหน้าเพื่อสร้าง มูลค่าเพิ่มให้ผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นและผลตอบแทนทางสังคมในเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษตาก ในช่วงสถานการณ์การระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 24(2), 157-170.
กิตติศักดิ์ ร่วมพัฒนา, ฉัตรเกษม ดาศรี, อภิชาติ แสงอัมพร, มัญญนา จำปาเทศ, ศศินิภา แต้มทอง, และ จิรวรรณ สัญจรดี. (2566). รูปแบบการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนบนฐานคิด Model เศรษฐกิจ BCG สู่ความยั่งยืน ตำบลโคกยาง อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 25(2), 111-126.
ชัยรัตน์ พลมุข (2567). ล้านช้างรำลึก: เรื่องสั้นและนวนิยายของนักเขียนอีสาน ร่วมสมัยในฐานะอนุวรรณกรรมกับประวัติศาสตร์ผัสสารมณ์. วารสารไทยศึกษา, 20(1), 1–34.
เตชิต เฉยพ่วง, และ พัดชา อุทิศวรรณกุล. (2565). มรดกภูมิปัญญาของการย้อมสีด้วยคำแสดในวัฒนธรรมไทลื้อสู่การพัฒนาสินค้าแฟชั่นและไลฟ์สไตล์ กรณีศึกษา ศูนย์ผ้าทอไทลื้อ บ้านดอนมูล อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน. วารสารศิลปกรรมศาสตร์วิชาการ วิจัย และงานสร้างสรรค์. 9(1), 160-178.
ประไพ กรายแก้ว, เสน่ห์ บุญกำเนิด, และ ภมรรัตน์ สุธรรม. (2564). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืนของบ้านสวนกล้วย ตำบลบ้านส้อง อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(9), 211-226.
พัฒน์กานต์ จันทนา. (2555). พิธีแต่งงานล้านนา: ภาพสะท้อนความเปลี่ยนแปลงของอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม. วารสารการวิจัยกาสะลองคำ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 6(2), 135-145.
รุ่งรัตน์ หัตถกรรม, ราเมศร์ พรหมชาติ, นรินทร์ เจตธำรง, วีรากร รัตกูล, และ กนกเกล้า แกล้วกล้า. (2560). การพัฒนาองค์ประกอบและตัวชี้วัดความสุขมวลรวม ของการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน. วารสารสหวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 1(1), 99-108.
วงศ์พัฒนา ศรีประเสริฐ. (2557). กระบวนการวิจัยแบบมีส่วนร่วมเพื่อการพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการเศรษฐกิจ การท่องเที่ยวแบบยั่งยืนของจังหวัดมหาสารคาม โดยระบบ ห่วงโซ่อุปทาน. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 8(2), 195-216.
ศูนย์วิจัยและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน. (2565). เมื่อโลกต้องการโมเดลเศรษฐกิจใหม่ ไทยจึงมี ‘BCG’ (Bio-Circular-Green Economy) เป็นวาระแห่งชาติปี 2564. สืบค้นจาก https://www.sdgmove.com/2021/04/14/bcg-economy-model-trend-th-national-agenda-2021/
สมหมาย ปานทอง, ญาณกร โท้ประยูร, โกมล ปราชญ์กตัญญู, และ เสรี วงษ์มณฑา. (2564). แนวทางการจัดการการมีส่วนร่วมของชุมชนเพื่อความยั่งยืนของการท่องเที่ยว อำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 26(2), 1-12.
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ. (2563). BCG Economy Model คืออะไร. สืบค้นจาก https://www.nstda.or.th/home/knowledge_post/what-is-bcg-economy-model/
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ. (2566). BCG TOURISM เทรนด์การท่องเที่ยวแห่งยุค ตอบโจทย์โมเดลเศรษฐกิจ BCG. สืบค้นจาก https://bcg.in.th/data-center/articles/bcg-tourism-travel-trends/
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2567) สำรวจฐานประชากรสถิติผู้สูงอายุ. สืบค้นจาก https://www.nso.go.th/nsoweb/nso/interactive
