Guideline for Economic Building by BCG Model for Sustainable Tourism Development: A Case study of Baan Bo Suak Community in Nan Province

Main Article Content

Nontlachatara Viranuvatti
Nattakhan Tunming
Patipat Tunming
Ranee Esichaikul

Abstract

This study aims to 1) examine the identity and analyze the Baan Bo Suak community in Nan Province readiness to drive the BCG economy and sustainable tourism development in Nan Province and 2) propose guidelines for driving the BCG economy for sustainable tourism development that aligns with the community's identity in Nan Province. Data were collected from community leaders, local scholars, and Ban Bo Suak community members in Nan Province using focus group discussions as the research instrument. The data were analyzed using content analysis.


The results reveal that the identity and readiness of the community in driving the BCG economy and sustainable tourism development in Nan Province comprise food identity, product identity, cultural and traditional identity, clothing identity, and community identity. The guidelines for driving the BCG economy for sustainable tourism development that aligns with the Baan Bo Suak community in Nan Province consist of 1) Bioeconomy, which focuses on utilizing biological resources to create added value by emphasizing the development of high-value products; 2) Circular Economy, which considers maximizing the reuse of materials; and 3) Green Economy, which is an economic development approach that not only focuses on economic growth but also develops in tandem with social development and environmental conservation to achieve balance, stability, and sustainability simultaneously.

Article Details

How to Cite
Viranuvatti, N., Tunming, N., Tunming, P., & Esichaikul, R. (2025). Guideline for Economic Building by BCG Model for Sustainable Tourism Development: A Case study of Baan Bo Suak Community in Nan Province. School of Administrative Studies Academic Journal, 8(3), 230–249. retrieved from https://so05.tci-thaijo.org/index.php/SASAJ/article/view/275923
Section
Research Articles

References

กมลวรรณ กิตติอุดมรัตน์, พรรณวดี กิตติอุดมรัตน์, เฉลิมพร วรพันธกิจ, เอกพล วงศ์เสรี, และ วนิดา หาญเจริญ. (2567). การพัฒนาการสื่อสารทางการตลาดชุมชนสร้างสรรค์แบบครบวงจร เพื่อพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากและชุมชนเข้มแข็ง: กรณีศึกษาชุมชนบ้านลิพอนใต้ อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 14(2), 690-708.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนกลยุทธ์เพื่อการขับเคลื่อนการท่องเที่ยวสีขาวภายใต้โมเดลเศรษฐกิจ BCG (พ.ศ. 2566 – 2570). กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

กัญฐณา ดิษฐ์แก้ว, และ กฤษดา เชียรวัฒนสุข. (2565). ตัวแบบธุรกิจบนพื้นฐานหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงแบบก้าวหน้าเพื่อสร้าง มูลค่าเพิ่มให้ผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นและผลตอบแทนทางสังคมในเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษตาก ในช่วงสถานการณ์การระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 24(2), 157-170.

กิตติศักดิ์ ร่วมพัฒนา, ฉัตรเกษม ดาศรี, อภิชาติ แสงอัมพร, มัญญนา จำปาเทศ, ศศินิภา แต้มทอง, และ จิรวรรณ สัญจรดี. (2566). รูปแบบการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนบนฐานคิด Model เศรษฐกิจ BCG สู่ความยั่งยืน ตำบลโคกยาง อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 25(2), 111-126.

ชัยรัตน์ พลมุข (2567). ล้านช้างรำลึก: เรื่องสั้นและนวนิยายของนักเขียนอีสาน ร่วมสมัยในฐานะอนุวรรณกรรมกับประวัติศาสตร์ผัสสารมณ์. วารสารไทยศึกษา, 20(1), 1–34.

เตชิต เฉยพ่วง, และ พัดชา อุทิศวรรณกุล. (2565). มรดกภูมิปัญญาของการย้อมสีด้วยคำแสดในวัฒนธรรมไทลื้อสู่การพัฒนาสินค้าแฟชั่นและไลฟ์สไตล์ กรณีศึกษา ศูนย์ผ้าทอไทลื้อ บ้านดอนมูล อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน. วารสารศิลปกรรมศาสตร์วิชาการ วิจัย และงานสร้างสรรค์. 9(1), 160-178.

ประไพ กรายแก้ว, เสน่ห์ บุญกำเนิด, และ ภมรรัตน์ สุธรรม. (2564). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืนของบ้านสวนกล้วย ตำบลบ้านส้อง อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(9), 211-226.

พัฒน์กานต์ จันทนา. (2555). พิธีแต่งงานล้านนา: ภาพสะท้อนความเปลี่ยนแปลงของอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม. วารสารการวิจัยกาสะลองคำ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 6(2), 135-145.

รุ่งรัตน์ หัตถกรรม, ราเมศร์ พรหมชาติ, นรินทร์ เจตธำรง, วีรากร รัตกูล, และ กนกเกล้า แกล้วกล้า. (2560). การพัฒนาองค์ประกอบและตัวชี้วัดความสุขมวลรวม ของการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน. วารสารสหวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 1(1), 99-108.

วงศ์พัฒนา ศรีประเสริฐ. (2557). กระบวนการวิจัยแบบมีส่วนร่วมเพื่อการพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการเศรษฐกิจ การท่องเที่ยวแบบยั่งยืนของจังหวัดมหาสารคาม โดยระบบ ห่วงโซ่อุปทาน. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 8(2), 195-216.

ศูนย์วิจัยและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน. (2565). เมื่อโลกต้องการโมเดลเศรษฐกิจใหม่ ไทยจึงมี ‘BCG’ (Bio-Circular-Green Economy) เป็นวาระแห่งชาติปี 2564. สืบค้นจาก https://www.sdgmove.com/2021/04/14/bcg-economy-model-trend-th-national-agenda-2021/

สมหมาย ปานทอง, ญาณกร โท้ประยูร, โกมล ปราชญ์กตัญญู, และ เสรี วงษ์มณฑา. (2564). แนวทางการจัดการการมีส่วนร่วมของชุมชนเพื่อความยั่งยืนของการท่องเที่ยว อำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 26(2), 1-12.

สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ. (2563). BCG Economy Model คืออะไร. สืบค้นจาก https://www.nstda.or.th/home/knowledge_post/what-is-bcg-economy-model/

สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ. (2566). BCG TOURISM เทรนด์การท่องเที่ยวแห่งยุค ตอบโจทย์โมเดลเศรษฐกิจ BCG. สืบค้นจาก https://bcg.in.th/data-center/articles/bcg-tourism-travel-trends/

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2567) สำรวจฐานประชากรสถิติผู้สูงอายุ. สืบค้นจาก https://www.nso.go.th/nsoweb/nso/interactive