การย้ายถิ่นเพื่อการศึกษา: ปัจจัยในการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อระดับอุดมศึกษา ของนักศึกษาจีนในมหาวิทยาลัยไทย จังหวัดเชียงใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาปัจจัยในการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาของนักศึกษาจีนในมหาวิทยาลัยไทย จังหวัดเชียงใหม่ มีวิธีดำเนินการวิจัยด้วยการวิจัยเชิงปริมาณ จากกลุ่มตัวอย่างนักศึกษาจีนจำนวน 100 คน โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ร่วมกับการวิจัยเชิงคุณภาพผ่านการสังเกตอย่างมีส่วนร่วมและสัมภาษณ์เชิงลึกกับนักศึกษาจีน 12 คน ที่กำลังศึกษาในมหาวิทยาลัยไทยในจังหวัดเชียงใหม่ จากการใช้แนวคิดการย้ายถิ่น Push-Pull Theory ของ Everett Lee
ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ ปัจจัยผลักดันจากประเทศต้นทางและปัจจัยดึงดูดจากประเทศปลายทางมีผลต่อการตัดสินใจเลือกเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยไทย ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.73 และ 3.85 ตามลำดับ) ในด้านปัจจัยผลักดัน นักศึกษาจีนเห็นว่าการแข่งขันทางการศึกษาที่สูงในประทศจีนและความร่วมมือระหว่างไทย-จีนภายใต้ข้อริเริ่มหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทางเปิดโอกาสด้านอาชีพให้แก่ผู้ที่จบการศึกษาจากต่างประเทศ อยู่ระดับมากที่สุด (
= 4.35 และ 4.21 ตามลำดับ) ในด้านปัจจัยดึงดูด นักศึกษาจีนมีความคิดเห็นว่าอาจารย์ในมหาวิทยาลัยไทยมีความรู้ในหลากหลายสาขา ในระดับมากที่สุด (
= 4.45) ส่วนในด้านอื่นๆ ของทั้งปัจจัยผลักดันและปัจจัยดึงดูดอยู่ในระดับมากและปานกลาง อย่างไรก็ตาม ผลการศึกษาด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก พบว่า นอกจากปัจจัยผลักดันและปัจจัยดึงดูดแล้ว ยังมีปัจจัยระหว่างประเทศต้นทางและปลายทางในการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาของนักศึกษาจีนในมหาวิทยาลัยไทย จังหวัดเชียงใหม่ด้วย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
กมลทิพย์ ประสิทธิ์นราพันธุ์, และ วสันต์ สกุลกิจกาญจน์. (2565). ภาพลักษณ์มหาวิทยาลัย การรับรู้คุณภาพการสอน และการสื่อสารการตลาด ที่มีความสัมพันธ์ต่อการตัดสินใจเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาโท มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. วารสารสังคมศาสตร์, 11(1), 26-36.
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2564). จำนวนนักศึกษาสัญชาติจีนในสถาบันอุดมศึกษาไทย ปีการศึกษา 2010-2020. กรุงเทพฯ: ระบบเผยแพร่สารสนเทศอุดมศึกษา ศูนย์สารสนเทศอุดมศึกษา.
กฤตยา อาชวนิจกุล, มนตรี จงพูลผล, เสถียร ก่อเกียรติตระกูล, เสนีย์ พิมลศิริ, เฉลิมพล จินตรัตน์, สาโรช พลพินิจ,…อนุสิษฐ คุณากร. (2547). คนต่างด้าวในประเทศไทยคือใครบ้าง มีจำนวนเท่าไหร่ ระบบฐานข้อมูลแบบไหนคือคำตอบ. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
กุลนรี นุกิจรังสรรค์, และ กรองจันทร์ จันทรพาหา. (2564). การศึกษาเบื้องต้นว่าด้วยนักศึกษาจีนในไทย (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.).
ประชาชาติธุรกิจ. (2566, 10 มีนาคม). นักศึกษาจีนอยู่ที่ไหนในมหาวิทยาลัยทั่วประเทศไทย. ประชาชาติธุรกิจ. สืบค้นจาก https://www.prachachat.net/education/news-1227523
ปังปอนด์ รักอำนวยกิจ, และ ศิริพงศ์ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา. (2561). การสำรวจสถานการณ์การย้ายถิ่นในประเทศไทย พ.ศ. 2559 (รายงานวิจัย). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย: วิทยาลัยประชากรศาสตร์.
ปังปอนด์ รักอำนวยกิจ, และ ศิริพงศ์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา. (2562). ความหลากหลายของกลุ่มผู้ย้ายถิ่นในประเทศไทย: มุมมองทางประชากรและสังคม. วารสารพัฒนาการเศรษฐกิจปริทรรศน์, 13(2), 84-122.
ปิยะภพ มะหะหมัด. (2559). คุณูปการของเติ้ง เสี่ยวผิง ที่มีต่อการสร้างสรรค์จีนให้ทันสมัย. วารสารเศรษฐศาสตร์การเมืองบูรพา, 4(1), 113-129.
ลงทุนแมน. (2566). ชาวจีน แห่มาเรียนต่อในไทยมากขึ้น. สืบค้นจาก https://www.longtunman.com/45392
วิจิตร ประพงษ์. (2561). การย้ายถิ่นแบบชั่วคราวแต่ยาวนานของ แรงงานไทยแบบผิดกฎหมายในฝรั่งเศส. วารสารพัฒนศาสตร์, 1(2), 206-240.
ศันสนีย์ จันทร์อานุภาพ. (2554). ชีวิตนักเรียนไทยในต่างแดน สังคมวิทยาการย้ายถิ่น กรณีเรียนจบไม่กลับบ้าน. สงขลา: เหรียญทองการพิมพ์.
ศันสนีย์ จันทร์อานุภาพ, นิสากร กล้าณรงค์, ศุภรัตน์ พิณสุวรรณ, มูหาหมัด สาแลบิง, ชีวนันท์ คุณพิทักษ์, และ สมสมัย เอียดคง. (2560). การย้ายถิ่นเพื่อศึกษาต่อในมาเลเซียของนักศึกษาไทยจากจังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารปาริชาต มหาวิทยาลัยทักษิณ, ฉบับพิเศษ, 45-56.
ศิริเพ็ชร ทฤษณาวดี. (2563). ทฤษฏีการย้ายถิ่นกับชาวจีนอพยพใหม่. วารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 13(2), 421-485.
ศิวริน เลิศภูษิต. (2565). ปัจจัยและรูปแบบการย้ายถิ่นของชาวจีนอพยพใหม่ ในยุคโลกาภิวัตน์: กรณีศึกษาจีนอพยพใหม่ในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 13(2), 137-166.
สุภางค์ จันทวานิช. (2540). การย้ายถิ่นข้ามชาติในภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิก: ปัญหาและแนวโน้ม. กรุงเทพฯ : ศูนย์วิจัยการย้ายถิ่นแห่งเอเชีย สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อุษามาศ เสียมภักดี. (2562). การย้ายถิ่นระหว่างประเทศ พัฒนาการและแนวคิด. ชุดวิชาความคิดทางการเมืองและสังคม. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Dimmock, C., & J. Leong. (2010). Studying Overseas: Mainland Chinese Students in Singapore. Compare: A Journal of Comparative and International Education, 40(1), 25-42.
Inclusive Development International. (2567). รุกคืบ: การลงทุนโครงสร้างพื้นฐานของจีนอาเซียนและภูมิภาคอื่น. สืบค้นจาก https://www.inclusivedevelopment.net/wp-content/uploads/2017/03/1.-Executive-Summary-TH.pdf
Jones, H. R. (1990). A Population Geography. New York, NY: Guilford Publications.
Lee, E. (1966). A Theory of Migration. Demography, 3(1), 47-57.
Mazzaral, T., & Souter, G. N. (2002). “Push-Pull” Factors Influencing International Student Destination Choice. International Journal of Educational Management, 16(2), 82–90.
Ping, Y. (2563). “ผู้อพยพทางการศึกษา”: การเคลื่อนย้ายรูปแบบใหม่ของครอบครัวชาวจีนกรณีศึกษาจังหวัดเชียงใหม่. ใน การประชุมนำเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษา ครั้งที่ 15 (น. 2070 – 2082). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรังสิต.
Yang, X. (2565). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อนักศึกษาจีนในการเลือกศึกษาต่อระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเอกชนในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ประเทศไทย (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, ปทุมธานี.
