Educational Migration: Factors of the Decision Making to Pursue Higher Education of Chinese Students at Thai Universities in Chiang Mai
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were: to analyze factors of the decision making of Chinese students to pursue higher education at Thai universities in Chiang Mai, Thailand. The study applied quantitative methodology by using descriptive statistics with 100 samples of Chinese students, together with qualitative methodology through participatory observation and in-depth interviews with 12 Chinese students studying at Thai university in Chiang Mai province. Applying Push-Pull Theory of Migration by Everett Lee.
The research results found that “push factors” from the country of origin and “pull factors” from the country of destination had an overall high impact on the decision to study at Thai universities ( = 3.73 and 3.85, respectively). In terms of “push factors”, Chinese students viewed the high level of educational competition in China and the cooperation between Thailand and China under the Belt and Road Initiative (BRI) as providing career opportunities for overseas graduates at the highest level (
= 4.35 and 4.21, respectively). In terms of “pull factors”, Chinese students viewed that lecturers in Thai universities had the highest level of knowledge in a wide range of fields (
= 4.45). While in other aspects of both “push and pull factors” were at a high and moderate level. Research results from in-depth interview showed that not only “push and pull factors”, but also factors between origin and destination that influenced the decision making to choose Thai university in Chiang Mai.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์
References
กมลทิพย์ ประสิทธิ์นราพันธุ์, และ วสันต์ สกุลกิจกาญจน์. (2565). ภาพลักษณ์มหาวิทยาลัย การรับรู้คุณภาพการสอน และการสื่อสารการตลาด ที่มีความสัมพันธ์ต่อการตัดสินใจเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาโท มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. วารสารสังคมศาสตร์, 11(1), 26-36.
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2564). จำนวนนักศึกษาสัญชาติจีนในสถาบันอุดมศึกษาไทย ปีการศึกษา 2010-2020. กรุงเทพฯ: ระบบเผยแพร่สารสนเทศอุดมศึกษา ศูนย์สารสนเทศอุดมศึกษา.
กฤตยา อาชวนิจกุล, มนตรี จงพูลผล, เสถียร ก่อเกียรติตระกูล, เสนีย์ พิมลศิริ, เฉลิมพล จินตรัตน์, สาโรช พลพินิจ,…อนุสิษฐ คุณากร. (2547). คนต่างด้าวในประเทศไทยคือใครบ้าง มีจำนวนเท่าไหร่ ระบบฐานข้อมูลแบบไหนคือคำตอบ. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
กุลนรี นุกิจรังสรรค์, และ กรองจันทร์ จันทรพาหา. (2564). การศึกษาเบื้องต้นว่าด้วยนักศึกษาจีนในไทย (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.).
ประชาชาติธุรกิจ. (2566, 10 มีนาคม). นักศึกษาจีนอยู่ที่ไหนในมหาวิทยาลัยทั่วประเทศไทย. ประชาชาติธุรกิจ. สืบค้นจาก https://www.prachachat.net/education/news-1227523
ปังปอนด์ รักอำนวยกิจ, และ ศิริพงศ์ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา. (2561). การสำรวจสถานการณ์การย้ายถิ่นในประเทศไทย พ.ศ. 2559 (รายงานวิจัย). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย: วิทยาลัยประชากรศาสตร์.
ปังปอนด์ รักอำนวยกิจ, และ ศิริพงศ์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา. (2562). ความหลากหลายของกลุ่มผู้ย้ายถิ่นในประเทศไทย: มุมมองทางประชากรและสังคม. วารสารพัฒนาการเศรษฐกิจปริทรรศน์, 13(2), 84-122.
ปิยะภพ มะหะหมัด. (2559). คุณูปการของเติ้ง เสี่ยวผิง ที่มีต่อการสร้างสรรค์จีนให้ทันสมัย. วารสารเศรษฐศาสตร์การเมืองบูรพา, 4(1), 113-129.
ลงทุนแมน. (2566). ชาวจีน แห่มาเรียนต่อในไทยมากขึ้น. สืบค้นจาก https://www.longtunman.com/45392
วิจิตร ประพงษ์. (2561). การย้ายถิ่นแบบชั่วคราวแต่ยาวนานของ แรงงานไทยแบบผิดกฎหมายในฝรั่งเศส. วารสารพัฒนศาสตร์, 1(2), 206-240.
ศันสนีย์ จันทร์อานุภาพ. (2554). ชีวิตนักเรียนไทยในต่างแดน สังคมวิทยาการย้ายถิ่น กรณีเรียนจบไม่กลับบ้าน. สงขลา: เหรียญทองการพิมพ์.
ศันสนีย์ จันทร์อานุภาพ, นิสากร กล้าณรงค์, ศุภรัตน์ พิณสุวรรณ, มูหาหมัด สาแลบิง, ชีวนันท์ คุณพิทักษ์, และ สมสมัย เอียดคง. (2560). การย้ายถิ่นเพื่อศึกษาต่อในมาเลเซียของนักศึกษาไทยจากจังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารปาริชาต มหาวิทยาลัยทักษิณ, ฉบับพิเศษ, 45-56.
ศิริเพ็ชร ทฤษณาวดี. (2563). ทฤษฏีการย้ายถิ่นกับชาวจีนอพยพใหม่. วารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 13(2), 421-485.
ศิวริน เลิศภูษิต. (2565). ปัจจัยและรูปแบบการย้ายถิ่นของชาวจีนอพยพใหม่ ในยุคโลกาภิวัตน์: กรณีศึกษาจีนอพยพใหม่ในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 13(2), 137-166.
สุภางค์ จันทวานิช. (2540). การย้ายถิ่นข้ามชาติในภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิก: ปัญหาและแนวโน้ม. กรุงเทพฯ : ศูนย์วิจัยการย้ายถิ่นแห่งเอเชีย สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อุษามาศ เสียมภักดี. (2562). การย้ายถิ่นระหว่างประเทศ พัฒนาการและแนวคิด. ชุดวิชาความคิดทางการเมืองและสังคม. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Dimmock, C., & J. Leong. (2010). Studying Overseas: Mainland Chinese Students in Singapore. Compare: A Journal of Comparative and International Education, 40(1), 25-42.
Inclusive Development International. (2567). รุกคืบ: การลงทุนโครงสร้างพื้นฐานของจีนอาเซียนและภูมิภาคอื่น. สืบค้นจาก https://www.inclusivedevelopment.net/wp-content/uploads/2017/03/1.-Executive-Summary-TH.pdf
Jones, H. R. (1990). A Population Geography. New York, NY: Guilford Publications.
Lee, E. (1966). A Theory of Migration. Demography, 3(1), 47-57.
Mazzaral, T., & Souter, G. N. (2002). “Push-Pull” Factors Influencing International Student Destination Choice. International Journal of Educational Management, 16(2), 82–90.
Ping, Y. (2563). “ผู้อพยพทางการศึกษา”: การเคลื่อนย้ายรูปแบบใหม่ของครอบครัวชาวจีนกรณีศึกษาจังหวัดเชียงใหม่. ใน การประชุมนำเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษา ครั้งที่ 15 (น. 2070 – 2082). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรังสิต.
Yang, X. (2565). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อนักศึกษาจีนในการเลือกศึกษาต่อระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเอกชนในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ประเทศไทย (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, ปทุมธานี.
