การเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารอาคารชุดต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้อยู่อาศัย ตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อหาแนวทางในการเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารอาคารชุดต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้อยู่อาศัย ตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง เลือกตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจงจากอาคารชุดในอำเภอเมืองเชียงใหม่ทั้งหมด 151 อาคารชุด ได้ตัวอย่าง 23 อาคารชุด ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพและสนับสนุนด้วยข้อมูลเชิงปริมาณ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า แนวทางในการเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารอาคารชุด คือ การประยุกต์ใช้คุณธรรมตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ตามลำดับ ได้แก่ มีความซื่อสัตย์สุจริต (ร้อยละ 82) มีความขยัน (ร้อยละ 83.33) มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ (ร้อยละ 86.67) มีความรับผิดชอบ (ร้อยละ 92) มีความเป็นธรรม (ร้อยละ 80) และมีความสามัคคี (ร้อยละ 90) นอกจากการมีคุณธรรมในการบริหารแล้ว ต้องส่งเสริมให้ผู้อยู่อาศัยเข้ามามีส่วนร่วมในการบริหารเพื่อร่วมกันคิดวางแผน ปฏิบัติ รวมถึงร่วมกันตรวจสอบการทำงานหรือการบริหารของผู้จัดการและกรรมการนิติบุคคลอาคารชุด จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการบริหารและมีความโปร่งใสมากขึ้น ส่งผลให้คุณภาพชีวิตของผู้อยู่อาศัยดีมากขึ้นตามไปด้วย นำมาซึ่งประโยชน์สุขแก่ผู้อยู่อาศัยในอาคารชุด ซึ่งจะเป็นต้นแบบของอาคารชุดที่นำปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงไปประยุกต์ใช้ในการบริหารอาคารชุดที่เน้นความสุขของผู้อยู่อาศัย พร้อมกับการส่งเสริมให้ผู้อยู่อาศัยเข้ามามีส่วนร่วมในการบริหารให้มากขึ้น จะส่งผลให้การบริหารอาคารชุดมีความยั่งยืน โดยมีเป้าหมายของความสุขโดยรวมของผู้อยู่อาศัยเป็นสำคัญ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
ภานุพงศ์ นิลตะโก. (2556). บทบาทหน้าที่และการมีส่วนร่วมในการบริหารอาคารชุดของเจ้าของร่วม : กรณีศึกษา โครงการลุมพินี สวีท พระราม 8 โครงการลุมพินี วิลล์ บางแค และโครงการลุมพินี คอนโดทาวน์ บางแค ของ บริษัท แอล.พี.เอ็น. ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน) (วิทยานิพนธ์ปัญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
มนธิรา ปกป้อง. (2560). แนวทางการบริหารความเสี่ยงนิติบุคคลอาคารชุด: กรณีศึกษา อาคารชุดพักอาศัยระดับราคาปานกลางกรุงเทพฯ เขตตอนเหนือ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กรุงเทพฯ.
พจนีย์ จันที. (2563). พฤติกรรมการบริหารองค์กรที่ส่งผลต่อปัญหาในการบริหารงบประมาณของคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี (รายงานวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
วีระศักดิ์ สมยานะ. (2556). คุณธรรมของปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงกับการพัฒนากลุ่มธุรกิจชุมชนประจำองค์การบริหารส่วนตำบล กรณีศึกษา จังหวัดเชียงใหม่. วารสารการจัดการ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 5(2), 68-74.
สมถวิล วิจิตรวรรณา, สุภมาส อังศุโชติ, รัชนีกูล ภิญโญนุวัฒน์, สุนิสา จุ้ยม่วงศรี, และ ศรีชูศักดิ์ ศิริรุ่งพันธ์. (2556). การวิจัยเพื่อพัฒนาการเรียนการสอน. กรุงเทพฯ: เจริญดีมั่นคงการพิมพ์.
สุเทพ ศรีบุญเพ็ง, และ วิโรจน์ เจษฎาลักษณ์. (2558). การประยุกต์หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในการดำเนินธุรกิจของร้านชัยเจริญเมล็ดพันธุ์ข้าว ตำบลดอนกำยาน อำเภอเมือง จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 8(2), 1377-1392.
เสริชย์ โชติพานิช, วัลยา พัฒนพีระเดช, สิทธิพร อิสระศักดิ์, และ มนรดา ภาณุสิทธิกร. (2559). การจัดการนิติบุคคลอาคารชุดพักอาศัย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานที่ดินจังหวัดเชียงใหม่. (2565). เอกสารการจดทะเบียนนิติบุคคลจังหวัดเชียงใหม่. สืบค้นจาก https://www.dol.go.th/Pages/home.aspx
Cortina, J. M. (1993). What is Coefficient Alpha? An examination of theory and applications. Journal of Applied psychology, 78(1), 98-104.
Nunnally, J. C., & Bernstein, I. H. (1994). The Assessment of Reliability. Psychometric Theory, 3, 248-292.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2, 49-60.