การพัฒนากลยุทธ์การท่องเที่ยวสายมูเตลูจังหวัดนครสวรรค์
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแหล่งท่องเที่ยวสายมูเตลูในพื้นที่จังหวัดนครสวรรค์ 2) วิเคราะห์ศักยภาพการท่องเที่ยวสายมูเตลูในพื้นที่จังหวัดนครสวรรค์ และ 3) พัฒนากลยุทธ์การท่องเที่ยวสายมูเตลูในพื้นที่จังหวัดนครสวรรค์ งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ทำการเก็บรวบรวมข้อมูลโดยการศึกษาเอกสาร รายงาน การสังเกตการณ์ในพื้นที่ และการสัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวในพื้นที่จังหวัดนครสวรรค์
ผลการศึกษาพบว่า จังหวัดนครสวรรค์มีแหล่งท่องเที่ยวสายมูเตลูในพื้นที่จำนวน 15 แห่ง โดยจากการวิเคราะห์ศักยภาพของการท่องเที่ยวสายมูเตลูในพื้นที่พบว่า 1) มีพระเกจิอาจารย์เป็นที่รู้จัก และศรัทธาของคนทั่วไป 2) สถานที่ท่องเที่ยวส่วนใหญ่มีสถาปัตยกรรมสวยงาม และมีประวัติศาสตร์เพื่อการเรียนรู้ 3) มีเรื่องราวความเชื่อ ความศรัทธา พิธีกรรม โชคลาง และได้รับความสนใจของนักท่องเที่ยว 4) มีความสะดวกในการเดินทาง และ 5) มีการจัดกิจกรรม พิธีกรรมในช่วงวันสำคัญทางศาสนาหรือช่วงเทศกาลประเพณีในพื้นที่ ทั้งนี้ กลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวสายมูเตลู ประกอบด้วย 1) เชื่อมโยงเส้นทางและกิจกรรมการท่องเที่ยวภายในจังหวัด 2) ประชาสัมพันธ์แหล่งท่องเที่ยวผ่านอินฟลูเอนเซอร์ 3) จัดกิจกรรมในช่วงเทศกาลประเพณีเพื่อสร้างประสบการณ์ใหม่แก่นักท่องเที่ยว 4) พัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวกรองรับการท่องเที่ยวอย่างมีมาตรฐาน 5) พัฒนาความร่วมมือกับชุมชน 6) อนุรักษ์สืบสานประวัติศาสตร์ของแหล่งท่องเที่ยว 7) พัฒนาการบริหารจัดการผลประโยชน์ที่โปร่งใสและเป็นธรรม 8) แสวงหาความร่วมมือกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการพัฒนาความยั่งยืนของการท่องเที่ยว และ 9) พัฒนาการบริหารจัดการผลกระทบที่อาจมีต่อสิ่งแวดล้อมของชุมชนจากกิจกรรมการท่องเที่ยว
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
คมสิทธิ์ เกียนวัฒนา, ศรัญญา ศรีทอง, และ พิมลวรรณ พันธ์วุ้น. (2566). กลยุทธ์การส่งเสริมการท่องเที่ยวกรุงเทพมหานคร. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฎบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 8(1), 129–143.
จินดา ทับทิมดี, และ กัญญามน กาญจนาทวีกูล. (2563). แนวทางการบริหารจัดการในการขับเคลื่อนกลยุทธ์ของธุรกิจการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนประเภทศาสนสถานในภาคกลางตอนล่างของประเทศไทย. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 6(1), 574–585.
เทวิกา ประดิษฐบาทุกา, ฐิติวัสส์ สุขป้อม, ณัฏฐกรณ์ ปะพาน, และ กฤตย์ชนนท์ ตั้งศิลสัตย์. (2567). การมูเตลูในสังคมไทย: มุมมองทางพฤติกรรมศาสตร์. วารสารจันทรเกษมสาร, 30(2), 31 - 46.
ประคอง มาโต, พระครูอุทิตปริยัติสุนทร, และ พระสมุห์พุฒิพงษ์ พุทฺธิวํโส. (2567). การพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองพระชนกจักรีวัฒนธรรมวิถีพุทธ. วารสารวิจยวิชาการ, 7(1), 133–148.
ปวีณา งามประภาสม. (2567). การท่องเที่ยวเชิงศรัทธาโดยชุมชนในยุคดิจิทัล: ฉากทัศน์ในการปรับตัวสําหรับนักท่องเที่ยวสายมูเตลู. วารสารสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 8(4), 374–383.
พัทธนันท์ อธิตัง, เตชิตา สุทธิรักษ์, กุลวดี จันทร์วิเชียร, วิสุตร์ เพชรรัตน์, และ วราพร กาญจนคลอด. (2567). การท่องเที่ยวสายมูเตลู : วัดเจดีย์ (ไอ้ไข่) จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฎนครปฐม, 11(1), 244-253.
พรรณปพร จันทร์ฉาย, และ อนามัย ดำเนตร. (2567). การพัฒนาการท่องเที่ยวประวัติศาสตร์กับการมูเตลูในประเทศไทย. วารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล, 10(2), 177-185.
สวัสดีไทยแลนด์. (2566). การท่องเที่ยวสายมูเตลู. สืบค้นจาก https://thailand.go.th/issue-focus-detail/001_02_365?hl=th&utm_source=chatgpt.com
สำนักบริหารยุทธศาสตร์กลุ่มจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง 2. (2567). แผนพัฒนากลุ่มจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง 2 ฉบับทบทวน ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568. นครสวรรค์: กลุ่มงานบริหารยุทธศาสตร์กลุ่มจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง 2.
Brand Inside. (2566). เปิดโมเดลใหม่ “การท่องเที่ยวสายมู” ดึงนักท่องเที่ยว กระตุ้นเศรษฐกิจท้องถิ่น เน้นพลังศรัทธาไม่งมงาย. สืบค้นจาก https://brandinside.asia/faith-economy-for-thailand/
Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination in the future. Tourism Management, 21(1), 97-116.