คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในโรงเรียนผู้สูงอายุ อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ระดับคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในโรงเรียนผู้สูงอายุ อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย และเพื่อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในโรงเรียนผู้สูงอายุ โดยใช้แบบสอบถามกับกลุ่มตัวอย่างผู้สูงอายุในโรงเรียนผู้สูงอายุ จำนวน 256 คน ซึ่งอยู่ในพื้นที่อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการศึกษาพบว่า ผู้สูงอายุส่วนใหญ่ (ร้อยละ 72.27) เข้าร่วมกิจกรรมโรงเรียนผู้สูงอายุอย่างสม่ำเสมอ และร้อยละ 89.84 ชอบออกกำลังกาย โดยนิยมการเดิน (ร้อยละ 30.0) และมีกิจกรรมยืดเหยียด-แกว่งแขน (ร้อยละ 20.0) ส่วนภาวะอารมณ์พบว่า ร้อยละ 66.80 มีความเครียดเป็นบางครั้งแต่จัดการได้ดี
ภาพรวมระดับคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในโรงเรียนผู้สูงอายุ ทั้ง 4 ด้าน พบว่า อยู่ในระดับมาก ( =3.75) เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า คุณภาพชีวิตด้านสัมพันธภาพทางสังคม มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด อยู่ในระดับมาก (
=3.92) รองลงมาคือ คุณภาพชีวิตด้านสิ่งแวดล้อม มีค่าเฉลี่ย อยู่ในระดับมาก (
=3.83) ถัดมาคือ คุณภาพชีวิตด้านจิตใจ มีค่าเฉลี่ย อยู่ในระดับมาก (
=3.76) และน้อยที่สุด คือ คุณภาพชีวิตด้านร่างกาย มีค่าเฉลี่ย อยู่ในระดับมากเช่นกัน (
=3.50)
แนวทางพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในโรงเรียนผู้สูงอายุ อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย มีดังนี้ 1) ด้านสัมพันธภาพทางสังคม ควรส่งเสริมกิจกรรมกลุ่ม เช่น งานอาสาสมัคร งานอดิเรก และสร้างเครือข่ายชุมชน พร้อมจัดโปรแกรมสร้างเพื่อนใหม่ 2) ด้านสิ่งแวดล้อม ควรปรับปรุงพื้นที่สีเขียว เพิ่มความปลอดภัย และพัฒนาแหล่งเรียนรู้กลางแจ้ง 3) ด้านจิตใจ ควรจัดกิจกรรมเสริมจิตใจ เช่น สมาธิ โยคะ และพัฒนาทักษะคิดบวก เช่น เขียนไดอารี่ และ 4) ด้านร่างกาย ควรส่งเสริมการออกกำลังกาย เช่น เดิน แอโรบิก โยคะ ฤาษีดัดตน พร้อมให้ความรู้ด้านโภชนาการและสุขภาพประจำปี
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
กฤศ เด่นเกรียงไกร, สนิท สิทธิ, กอบลาภ อารีศรีสม, และ ภาวินี อารีศรีสม. (2567). การพัฒนารูปแบบการดูแลสุขภาพผู้สูงอายุสำหรับผู้ดูแลผู้สูงอายุจังหวัดปทุมธานี. วารสารการบริหารและสังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(6), 215-226.
กระทรวงสาธารณสุข กรมสุขภาพจิต. (2554). เครื่องชี้วัดคุณภาพชีวิตขององค์กรอนามัยโลกชุดย่อฉบับภาษาไทย. สืบค้นจาก http://www.dmh.go.th/test/whoqol/
กิตติวรรณ จันทร์ฤทธิ์, พงษ์ศักดิ์ อ้นมอย, ชลดา พินยงศ์, ชาญฤทธิ์ อัยกูล, ปพิชญา ดีโพธิ์, ธีรศักดิ์ สงสัย, และ ยุรนันท์ หนุนเพิ่ม. (2566). การศึกษาเปรียบเทียบคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุที่เข้ารับการศึกษาและไม่ได้รับการศึกษาในโรงเรียนผู้สูงอายุ ตำบลป่าเซ่า อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น), 18(2), 85-94.
เกศรา โกมาสถิตย์. (2567). การพัฒนารูปแบบการดูแลผู้สูงอายุด้วยกระบวนการโรงเรียนผู้สูงอายุ เทศบาลเมืองวังสะพุง. วารสารอนามัยสิ่งแวดล้อม และสุขภาพชุมชน, 9(2), 449-458.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น ฉบับปรับปรุงใหม่. พิมพ์ครั้งที่10. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ปริพัช เงินงาม, ผกามาศ คำเสือ, ฐิติรัตน์ ชัยชนะ, และ ศิวพงษ์ ตันสุวรรณวงค์. (2566). การศึกษาปัญหาและความต้องการทางสุขภาพของผู้สูงอายุในเขตพื้นที่เทศบาลตำบลดอยฮาง อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 7(2), 43-55.
พระสมุห์สุรินทร์ รตนโชโต, และ พระศักดิ์จรินทร์ ฐิตสํวโร. (2566). บทบาทวัดกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในสังคมไทยตามแนวพระพุทธศาสนา. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 6(5), 171-184.
พูลศักดิ์ หอมสมบัติ, พระใบฎีกาสุพจน์ ตปสีโล (เกษนคร), บรรยวัสถ์ ฝางคํา, และ สุพิมล ศรศักดา. (2565). โรงเรียนผู้สูงอายุ: การเสริมสร้างศักยภาพผู้สูงอายุในสังคมสูงวัย. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 6(2), 540-551.
มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย (มส.ผส.). (2565). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2564. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
วรเวศม์ สุวรรณระดา. (2566). การสร้างคุณภาพชีวิตที่ดียามชราภาพ โดยเน้นผู้สูงวัยเป็นศูนย์กลาง. สืบค้นจาก https://www.pier.or.th/abridged/2023/21/
วัดพระธาตุผาเงา. (2567). โรงเรียนสามวัยวัดพระธาตุผาเงา. สืบค้นจาก http://xn--72czdlvj9a3a8fgqcb4f6f.com/main.php
องค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงราย กองส่งเสริมคุณภาพชีวิต. (2563). ข้อมูลเกี่ยวกับโรงเรียนผู้สูงอายุจังหวัดเชียงราย. สืบค้นจาก https://people.chiangraipao.net
อารีย์ ชัยขัน, อภิรมย์ สีดาคํา, และ นพดณ ปัญญาวีรทัต. (2567). การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในบริบทพุทธธรรมของโรงเรียนผู้สูงอายุเทศบาลตําบลจอมแจ้ง อําเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิชาการรัตนบุศย์, 6(2), 308-319.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). New York, NY: John Wiley & Sons.
Koul, L. (1984). Methodology of Educational Research. New Delhi : Vani Education Book.
World Health Organization (WHO). (2002). Active ageing: a policy framework. Switzerland: WHO.
World Health Organization (WHO). (2025). Ageing and health. Retrieved from https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/ageing-and-health
Yamane, Taro. (1973). Statistics an introductory analysis. New York, NY: Harper & Row.
