การพัฒนาระบบดิจิทัลการบริการสุขภาพของ กองการแพทย์เทศบาลนครเชียงราย

Main Article Content

พจนา พิชิตปัจจา

บทคัดย่อ

บทความวิจัยชิ้นนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาระบบดิจิทัลในการให้บริการด้านสุขภาพให้กับประชาชนในเขตเทศบาลนครเชียงราย จังหวัดเชียงราย 2) การยกระดับการให้บริการด้านสุขภาพของกองการแพทย์ เทศบาลนครเชียงราย งานวิจัยชิ้นนี้เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ โดยงานวิจัยชิ้นนี้มีกลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลักทั้งหมด 4 กลุ่ม ประกอบด้วย กลุ่มผู้บริหารเทศบาลนครเชียงราย กลุ่มบุคลากรกองการแพทย์ กลุ่มอาสาสมัครสาธารณสุข และกลุ่มประชาชนในเขตพื้นที่เทศบาลนครเชียงราย โดยมีการเก็บรวบรวมผ่านการสัมภาษณ์ การสนทนากลุ่ม การสังเกต และการสำรวจ


ผลการศึกษาพบว่า 1) การพัฒนาระบบและกลไกในการบริหารจัดการระบบการให้บริการด้านสุขภาพผ่านแอปพลิเคชัน “บริการด้วยใจ”ผ่านคณะกรรมการบูรณาการการทำงานร่วมกันของกองการแพทย์ เทศบาลนครเชียงราย ถือได้ว่าเป็นสิ่งที่มีความสำคัญทำให้ แอปพลิเคชัน “บริการด้วยใจ” ที่ถูกพัฒนาขึ้นมาสามารถดำเนินการได้อย่างต่อเนื่อง 2) การจัดทำแอปพลิเคชันเพื่อทำให้ประชาชนสามารถขอรับบริการด้านสุขภาพได้อย่างทั่วถึงผ่านแอปพลิเคชัน “บริการด้วยใจ” ซึ่งเป็นการให้บริการสุขภาพกับประชาชนทั้งในส่วนของการติดต่อกับบุคลากรกองการแพทย์ การตรวจสอบสุขภาพด้วยตนเอง การรายงานโรคติดต่อที่เกิดขึ้นในพื้นที่ด้วยตนเอง การขอรับบริการจากศูนย์บริการสาธารณสุข และการให้บริการ กายอุปกรณ์ แอปพลิเคชัน “บริการด้วยใจ” สามารถยกระดับการให้บริการด้านสุขภาพของ กองการแพทย์ เทศบาลนครเชียงรายให้มีประสิทธิภาพในการดำเนินงานและเพิ่มการเข้าถึง ของประชาชนในการขอรับบริการด้านสุขภาพของกองการแพทย์ เทศบาลนครเชียงรายอีกด้วย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พิชิตปัจจา พ. (2026). การพัฒนาระบบดิจิทัลการบริการสุขภาพของ กองการแพทย์เทศบาลนครเชียงราย. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 9(2), 240–259. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/SASAJ/article/view/280230
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมการแพทย์. (2565). แนวทางการพัฒนาระบบข้อมูลสุขภาพ. นนทบุรี: กระทรวงสาธารณสุข.

กรมควบคุมโรค. (2563). การประเมินความเสี่ยงการแพร่กระจายเชื้อไวรัสโคโรน่าสายพันธุ์ใหม่ 2019 (2019-nCov) ระหว่างประเทศทั่วอาเซียน. สืบค้นจาก https://ddc.moph.go.th/uploads/publish/980020200205043038.pdf

พจนา พิชิตปัจจา. (2566). รายงานความก้าวหน้าโครงการสนับสนุนวิชาการในการพัฒนาระบบดิจิทัลเพื่อการสร้างเสริมสุขภาวะชุมชน. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ. (2566). รายงานประจำปี 2566. กรุงเทพฯ: สำนักงานหลักประกันสุภาพ.

Bertot, J. C., Estevez, E., & Janowski, T. (2016). Universal and contextualized public services: Digital public service innovation framework. Government Information Quarterly, 33(2), 211–222.

Blix, M., & Jeansson, J. (2019). Telemedicine and the welfare state: The Swedish experience. In A. Larsson, & R. Teigland (Eds.), Digital transformation and public services: Societal impacts in Sweden and beyond (pp. 15–32). New York, NY: Routledge.

Janowski, T. (2015). Digital government evolution: From transformation to contextualization. Government Information Quarterly, 32(3), 221–236.

Jarke, J. (2021). Co-creating digital public services for an ageing society: Evidence for user-centric design. Germany: Springer.

Milakovich, M. E. (2022). Digital governance: Applying advanced technologies to improve public service (2nd ed.). New York, NY: Routledge.

Rêgo, B. S., Jayantilal, S., Ferreira, J. J., & Carayannis, E. G. (2022). Digital transformation and strategic management: A systematic literature review. Journal of the Knowledge Economy, 13, 3195–3222.

Urbach, N., & Röglinger, M. (2019). Strategic alignment during digital transformation. In N. Urbach, & M. Röglinger (Eds.), Digitalization Cases (pp. 275–287). Germany: Springer.

Warner, K. S. R., & Wäger, M. (2019). Building dynamic capabilities for digital transformation: An ongoing process of strategic renewal. Long Range Planning, 52(3), 326–349.

World Health Organization. (2021). Global strategy on digital health 2020–2025. Switzerland: World Health.