กรอบการพัฒนาประชาธิปไตยท้องถิ่นแบบบูรณาการ: บทสังเคราะห์จากการเลือกตั้ง นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุราษฎร์ธานี พ.ศ. 2568
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนากรอบการพัฒนาประชาธิปไตยท้องถิ่นแบบบูรณาการที่สามารถตอบสนองต่อความซับซ้อนและความท้าทายของการเมืองท้องถิ่นไทยในศตวรรษที่ 21 ผ่านการสังเคราะห์กรณีศึกษาจากการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุราษฎร์ธานี เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 การศึกษาใช้วิธีการสังเคราะห์เอกสารและการวิเคราะห์ เชิงพรรณนาโดยบูรณาการทฤษฎีการปกครองท้องถิ่นและการกระจายอำนาจ ทฤษฎีการเมืองเชิงพื้นที่และความสัมพันธ์เชิงอุปถัมภ์ ทฤษฎีทุนทางสังคมและการระดมพลังทางการเมือง รวมถึงทฤษฎีพฤติกรรมการลงคะแนนเสียงเลือกตั้งที่เปลี่ยนแปลงไปตามบริบทเทคโนโลยีและสังคม
ผลการศึกษาพบว่า ประชาธิปไตยในบริบทของการเมืองท้องถิ่นไทยในยุคปัจจุบันมีลักษณะเป็นระบบพหุมิติที่ต้องเผชิญกับความซับซ้อนในสี่มิติหลัก ได้แก่ มิติโครงสร้างสถาบันที่ต้องปรับตัว มิติเครือข่ายความสัมพันธ์แบบผสมผสานระหว่างรูปแบบดั้งเดิมและสมัยใหม่ มิติการเชื่อมโยงระหว่างการเมืองท้องถิ่นกับระดับอื่น ๆ และมิติการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีและสังคม การวิเคราะห์กรณีศึกษาพบว่าความสำเร็จในการเลือกตั้งท้องถิ่นต้องอาศัยการสร้างสมดุลระหว่างการเชื่อมโยงกับเครือข่ายการเมืองระดับชาติกับการสร้างฐานการสนับสนุนในระดับท้องถิ่น การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลอย่างมีประสิทธิภาพ และการปรับรูปแบบความสัมพันธ์เชิงอุปถัมภ์ให้เหมาะสมกับบริบททางสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป การศึกษาได้พัฒนากรอบการพัฒนาประชาธิปไตยท้องถิ่นแบบบูรณาการเป็นองค์ความรู้ใหม่ที่ประกอบด้วยสี่มิติ การพัฒนาที่เชื่อมโยงกัน คือ การพัฒนาสถาบันโดยการสร้างโครงสร้างที่ยืดหยุ่นและโปร่งใส การพัฒนาเครือข่ายผ่านการส่งเสริมความร่วมมือระหว่างภาคส่วนต่างๆ ในสังคม การพัฒนาความเชื่อมโยงโดยการประสานนโยบายระหว่างหน่วยงานระดับท้องถิ่นกับระดับชาติและนานาชาติ และการพัฒนานวัตกรรมด้วยการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อเพิ่มการมีส่วนร่วม ซึ่งสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการเสริมสร้างประชาธิปไตยท้องถิ่นที่มีคุณภาพและยั่งยืนในบริบทของศตวรรษที่ 21
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการการเลือกตั้งประจำองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุราษฎร์ธานี. (2568). ประกาศคณะกรรมการการเลือกตั้งประจำองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุราษฎร์ธานี เรื่อง ผลการนับคะแนนเลือกตั้ง (ส.ถ./ผ.ถ. 5/8). สืบค้นจาก https://www.suratpao.go.th/news/detail/16104
ฐานเศรษฐกิจ. (2568). เปิดชื่อ 6 ผู้สมัครนายก อบจ.สุราษฎร์ฯ ศึกช้างชนช้างเลือกตั้งท้องถิ่น. ฐานเศรษฐกิจ. สืบค้นจาก https://www.thansettakij.com/politics/617859
นครินทร์ เมฆไตรรัตน์. (2546). ทิศทางการปกครองท้องถิ่นไทยและต่างประเทศเปรียบเทียบ. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
วุฒิสาร ตันไชย. (2557). การกระจายอำนาจและประชาธิปไตยในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
สิริกาญจน์ ศรีสุรัตน์, และ ฌาน เรืองธรรมสิงห์. (2562). ศึกษาความหมายและความเข้าใจในความเป็นนิติบุคคลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทย. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(10), 5776–5790.
อุดม ทุมโฆสิต. (2550). การปกครองท้องถิ่นสมัยใหม่ : บทเรียนจากประเทศที่พัฒนาแล้ว (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Agnew, J. A. (2002). Place and Politics in Modern Italy. Chicago, IL: University of Chicago Press.
Alagappa, M. (1995). Political Legitimacy in Southeast Asia: The Quest for Moral Authority. Redwood City, CA: Stanford University Press.
Arghiros, D. (2001). Democracy, Development and Decentralization in Provincial Thailand. London, England: Routledge.
Bennett, W. L., & Segerberg, A. (2013). The Logic of Connective Action: Digital Media and the Personalization of Contentious Politics. England: Cambridge University Press.
Bourdieu, P. (1986). The Forms of Capital. In J. Richardson (Ed), Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education (pp. 241-258). New York, NY: Greenwood.
Campbell, A., Converse, P. E., Miller, W. E., & Stokes, D. E. (2008). The American Voter. Chicago, IL: University of Chicago Press.
Castells, M. (2015). Networks of Outrage and Hope: Social Movements in the Internet Age (2nd ed.). UK: Polity Press.
Coleman, J. S. (1988). Social Capital in the Creation of Human Capital. American Journal of Sociology, 94(1), S95-S120.
Manor, J. (1999). The Political Economy of Democratic Decentralization. Washington, DC: The World Bank.
Marks, G., & Hooghe, L. (2004). Contrasting Visions of Multi-level Governance. In I. Bache & M. Flinders (Eds.), Multi-level Governance (pp. 15-30). England: Oxford University Press.
Massey, D. (2005). For Space. Thousand Oaks, CA: SAGE Publications.
McCargo, D. (2014). Southern Thai land: From Conflict to Negotiation? Sydney, Australia: Lowy Institute for International Policy.
McCarthy, J. D., & Zald, M. N. (1977). Resource Mobilization and Social Movements: A Partial Theory. American Journal of Sociolog, 82(6), 1212-1241.
Putnam, R. D., Leonardi, R., & Nonetti, R. Y. (1993). Making Democracy Work: Civic Traditions in Modern Italy. New Jersey: Princeton University Press.
Putnam, R. D. (2000). Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community. New York, NY: Simon & Schuster.
Rondinelli, D. A., & Cheema, G. S. (1983). Implementing decentralization policies: An introduction. In G. S. Cheema, & D. A. (Eds.), Decentralization and development: Policy implementation in developing countries (pp. 9-34). Thousand Oaks, CA: Sage.
Scott, J. C. (1972). Patron-Client Politics and Political Change in Southeast Asia. American Political Science Review, 66(1), 91-113. doi:https://doi.org/10.2307/1959280
Tilly, C. (1978). From Mobilization to Revolution. Boston, MA: Addison-Wesley.
Vaccari, C., & Valeriani, A. (2021). Outside the Bubble: Social Media and Political Participation in Western Democracies. England: Oxford University Press.
