การวิเคราะห์องค์ประกอบและประเมินการเป็นเมืองน่าอยู่ เมืองป่าตอง จังหวัดภูเก็ต
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์องค์ประกอบการเป็นเมืองน่าอยู่ เมืองป่าตอง จังหวัดภูเก็ต และ 2) ประเมินการเป็นเมืองน่าอยู่ เมืองป่าตอง จังหวัดภูเก็ต ตามองค์ประกอบการเป็นเมืองน่าอยู่ โดยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ เก็บข้อมูลจากกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียหลักในพื้นที่เมืองป่าตอง อำเภอกะทู้ จังหวัดภูเก็ต จำนวน 400 คน ใช้การสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ สถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมาน โดยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ
ผลการวิจัยพบว่า 1) องค์ประกอบการเป็นเมืองน่าอยู่ ประกอบด้วย 8 องค์ประกอบ ได้แก่ การจัดการสิ่งแวดล้อมและภัยพิบัติ การบริหารจัดการตามหลักธรรมาภิบาล การจัดการพื้นที่สีเขียว การจัดการทางสังคมและความปลอดภัย การจัดการมาตรฐานสถานประกอบการและการให้บริการ การจัดการสาธารณสุข การจัดการโครงสร้างพื้นฐาน และการจัดการอัตลักษณ์เมือง ซึ่งมีค่าร้อยละของความแปรปรวนเท่ากับ 88.923 2) ผลการประเมินการเป็นเมืองน่าอยู่ เมืองป่าตอง จังหวัดภูเก็ต พบว่า อยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.39)
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2546). การใช้ SPSS for Windows ในการวิเคราะห์ข้อมูล. กรุงเทพฯ: ภาควิชาสถิติ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิตราวดี ฐิตินันทกร. (2554). กระบวนการศึกษาความเป็นไปได้ในการพัฒนาตัวชี้วัดเมืองน่าอยู่ กรณีศึกษาเทศบาลนครสงขลา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, สงขลา.
ดนัย ลามคำ. (2567). บทบาทของชุมชนในกระบวนการการจัดทำแผนด้านสุขภาพในองค์การบริหารส่วนตำบลหนองซน อำเภอนาทม จังหวัดนครพนม. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 12(2), 51-61.
ดารณี พลอยจั่น, และไพฑูรย์ มนต์พานทอง. (2565). การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจและการประเมินประสิทธิภาพการจัดการชายหาด กรณีศึกษาหาดป่าตอง จังหวัดภูเก็ต. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 10(2), 553-567.
ถวิลวดี บุรีกุล. (2558). ธรรมภิบาล: กลไกสำคัญในการปฏิรูปเพื่อพัฒนาประเทศ. นนทบุรี: สถาบันพระปกเกล้า.
ยุทธ ไกยวรรณ์. (2557). การวิเคราะห์สถิติหลายตัวแปรสำหรับงานวิจัย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รจเรข อรัญวัฒน์, สุรัตน์วดี นิลวณิชย์, สิซาการณจ์ ศิไพบุณณากาณจ์, กุลศิริ กลั่นนุรักษ์, พงศ์พัฒน์ เสมอคำ, จิรัตถ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา, … สุพิไชย ลิ่มศิวะวงศ์. (2567). แนวทางการพัฒนาเมืองน่าอยู่. สืบค้นจาก https://www.ocsc.go.th/wp-content/uploads/2024/06/GP7_แนวทางการพัฒนาเมืองน่าอยู่.pdf
วิสาขา ภู่จินดา. (2560). ระเบียบวิธีวิจัยและสถิติด้านสิ่งแวดล้อมและพลังงาน. กรุงเทพฯ: บางกอกบล็อก.
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. (2561). ความอยู่ดีมีสุขในสังคมไทย: ความฝันหรือความจริง. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 14 ประชากรและสังคม 2561 (น. 1-298). นครปฐม: สำนักพิมพ์ประชากรและสังคม.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ (6) ประเด็น พื้นที่และเมืองน่าอยู่อัจฉริยะ (พ.ศ. 2561-2580). สืบค้นจาก https://www.senate.go.th/assets/portals/181/fileups/180/files/06-พื้นที่และเมืองน่าอยู่อัจฉริยะ.pdf
สุวัจชัย เที่ยงพูนวงศ์. (2564). การจัดการเมืองน่าอยู่ กรณีศึกษา เทศบาลเมืองพนัสนิคม อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพมหานคร.
อารีย์พร เพ็ญเกตุ. (2560). ปัจจัยที่มีผลต่อการเป็นเมืองน่าอยู่ของเทศบาลเมืองพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา, ชลบุรี.
Cochran, W. G. (1997). Sampling techniques. Hoboken, NJ: John Wiley & Sons.
Gong, F., & Chen, X. (2020). Study on the Evaluation of Ecological Livable City in Anhui Based on Intuitionistic Fuzzy Theory. In IOP Conference Series: Earth and Environmental Science (pp. 1-8). Bristol, England: IOP.
Huong, N. L. (2020). Management of public space towards livable city: The case of Hanoi, and lessons from Singapore. In AUC 2019: Proceedings of the 15th International Asian Urbanization Conference, Vietnam (pp. 291-305). Singapore: Springer Singapore.
Kakar, A., Khan, A., & Khan, A. (2024). Analyzing the role of governance, ICT, and urbanization on environment in South Asian countries. Journal of the Knowledge Economy, 15(1), 2682-2703.
Kwon, O. H., Hong, I., Yang, J., Wohn, D. Y., Jung, W. S., & Cha, M. (2021). Urban Green Space and Happiness in Developed Countries. EPJ data science, 10(1), 1-13.
Lowe, M., Whitzman, C., Badland, H., Davern, M., Aye, L., Hes, D., ... Giles-Corti, B. (2015). Planning healthy, liveable and sustainable cities: how can indicators inform policy?. Urban policy and research, 33(2), 131-144.
Moukomla, S., & Marome, W. (2025). Tourism-Induced Urbanization in Phuket Island, Thailand (1987–2024): A Spatiotemporal Analysis. Urban Science, 9(3), 1-25.
Sasanpour, F. (2017). Livable City One Step Towards Sustainable. Journal of Contemporary Urban Affairs, 1(3), 13-17.
Surinta, U.P. (2018). Livable city. Retrieved from https://medium.com/umapupphachai/livable-city-cabcf74765bc
The Economist Intelligence Unit (EIU). (2022). The global liveability index 2022: Recovery and hardship [White paper]. Retrieved from https://www.eiu.com/n/campaigns/global-liveability-index-2022/
United Nations. (2020). Sustainable Development Goal 11: Make cities and human settlements inclusive, safe, resilient and sustainable. Retrieved from https://sdgs.un.org/goals/goal11
UN-Habitat. (2020). World cities report 2020: The value of sustainable urbanization. United Nations Human Settlements Programme. Retrieved from https://unhabitat.org/sites/default/files/2020/10/wcr_2020_report.pdf
World Health Organization. (2015). Healthy Cities: Good Health is Good Politics. Retrieved from https://iris.who.int/bitstream/handle/10665/208242/WPR_2015_DNH_004_eng.pdf?sequence=1
Yadav, P., & Patel, S. (2015). Sustainable city, Livable city, Global city or Smart City: What value addition should smart city bring to these paradigms in context of global south. In 13th International Congress of Asian Planning Schools Association (APSA 2015) (pp. 1-16). Malaysia: Universiti Teknologi Malaysia.
Yassin, H. H. (2019). Livable city: An approach to pedestrianization through tactical urbanism. Alexandria engineering journal, 58(1), 251-259.
Zachary, J. (1995). Sustainable Community Indicators: Guideposts for Local California: The Community Environmental Council. Santa Barbara, CA: Community Environmental Council.