Deliberative Democracy: A Political Innovation to Advance Grassroots Community Democracy through Civil Society in Surat Thani Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aims to examine 1) the conceptual framework and models of deliberative democracy as a political innovation designed to advance grassroots democracy through active civil society engagement; 2) the processes involved in the creation and to develop deliberative democratic aimed at advancing democracy within grassroots through civil society participation; and 3) the mechanisms and appropriate applications within the deliberative democratic for grassroots through civil society participation context in Surat Thani Province. Using a mixed-methods research design, the quantitative phase involved the collection of data through questionnaires distributed to 173 community members. Descriptive statistics, including percentages, means, and standard deviations, are presented in tables accompanied by detailed explanations. Qualitative data were obtained through in-depth interviews and focus group discussions with 15 key informants representing diverse stakeholder groups and were analyzed and presented using descriptive methods.
The findings reveal that 1) the concept of deliberative democracy comprises 8 core principles, 4 essential components, and 3 necessary conditions; the engagement can be grouped into 10 distinct patterns categorized into 3 groups, community members prioritized problem-discussion forums ( = 4.70), followed by community problem-resolution workshops (
= 4.30), and deliberative opinion surveys (
= 3.98); and 2) the development process of deliberative democracy consists of 5 stages and 16 critical factors essential for promoting political innovation; and 3) the mechanisms and appropriate applications of deliberative democracy involve 3 mechanisms and 15 components, emphasizing the need for collaborative integration among all stakeholder groups to facilitate the creation, development, dissemination, and practical implementation of deliberative democratic innovations, which are derived from local community participation with the aim of strengthening and sustaining democracy at the foundational level through civil society engagement.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์
References
คมวิทย์ สุขเสนีย์, นินุสรา มินทราศักดิ์, และ อารีฟ มะเกะ. (2567). วิถีประชาธิปไตยแบบ ปรึกษาหารือสู่การพลิกฟื้นนาร้าง กรณีศึกษาโรงเรียนชาวนา บ้านละหา จังหวัดนราธิวาส. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 8(3), 264-273.
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2554). 100ปีแห่งการปฏิรูประบบราชการ วิวัฒนาการของอำนาจรัฐ และอำนาจการเมือง (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สถาบันนโยบายศึกษา.
ชัยณรงค์ เครือนวน. (2556). การสร้างประชาธิปไตยชุมชนท้องถิ่นในจังหวัดสระแก้ว: ฐานการพัฒนาองค์กรปกครองท้องถิ่นจากภาคประชาชน. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
บูฆอรี ยีหมะ. (2551). การบริหารจัดการท้องถิ่นด้วยแนวคิดประชาธิปไตยแบบปรึกษาหารือ. วารสารพัฒนาท้องถิ่น, 3(1), 11-24.
พัชรี สิโรรส. (2552). ประชาธิปไตยแบบสานเสวนา ความเชื่อ ความฝันและความเป็นไปได้ในสังคมไทย. วารสารวิทยาการจัดการ, 26(1), 75-90.
ลิขิต ธีรเวคิน. (2550). วิวัฒนาการการเมืองการปกครองไทย (พิมพ์ครั้งที่10). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วัลลภัช สุขสวัสดิ์, ปริญญา สร้อยทอง, และ สุทธิชัย ยังสุข. (2562). กระบวนการประชาธิปไตยแบบปรึกษาหารือธรรมาภิบาลและการแก้ไขปัญหาชุมชน: กรณีศึกษาหมู่บ้านคลองคู อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 11(2), 117-128.
ศุภสวัสดิ์ ชัชวาลย์. (2563). การปกครองท้องถิ่น มุมมองจากประเทศฝรั่งเศส ญี่ปุ่น สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา และไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานสัญญาธรรมศักดิ์เพื่อการพัฒนาประชาธิปไตย.
สุวิตา มะมา, และ สุวิชา เป้าอารีย์. (2564). ประชาธิปไตยแบบปรึกษาหารือของชุมชนบ้านอ่าวอุดม: จากความขัดแย้งสู่การอยู่ร่วมกันอย่างปกติสุขระหว่างท่าเรือพาณิชย์และ ชุมชน. วารสารการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 11(2), 31-48.
เสน่ห์ จามริก. (2549). การเมืองไทยกับพัฒนาการรัฐธรรมนูญ (พิมพ์ครั้งที่3). กรุงเทพฯ: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
สติธร ธนานิธิโชต, และ วิชุดา สาธิตพร. (2557). การพัฒนานโยบายสาธารณะโดยกระบวนการประชาธิปไตยแบบปรึกษาหารือ: แนวคิด รูปแบบ และขอสังเกตบางประการ. วารสารการจัดการสมัยใหม่, 12(2), 1-14.
สติธร ธนานิธิโชติ, วิชุดา สาธิตพร, นิตยา โพธิ์นอก, และ ชลัท ประเทืองรัตนา. (2559). ประชาธิปไตยปรึกษาหารือ (Deliberative Democracy): แนวคิด และรูปแบบ. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580 (ฉบับย่อ). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจ และสังคมแห่งชาติ.
Best, J. W. (1981). Research in Education. NJ: Prentice-Hall.
Bohman, J. (2000). Public Deliberative: Pluralism, Complexity, and Democracy. Cambridge, MA: The MIT Press.
Dryzek, J. S. (2000). Deliberative Democracy and Beyond: Liberals, Critics, Contestations. New York, NY: Oxford University Press.
Fischer, F. (2004). “Professional Expertise in a Deliberative Democracy: Facilitating Participatory Inquiry”. The Good Society (PEGS), 13(1), 21- 28.
Fishkin, J. S. (2009). When the People Speak: Deliberative Democracy and Public Consultation. New York, NY: Oxford University Press.
Gutmann, A., & Thompson, D. (2004). Why Deliberative Democracy. Princeton, NJ: Princeton University Press.
Weeks, E. C. (2000). “The Practice of Deliberative Democracy: Results from Four Large-Scale Trials”. Public Administration Review, 60(4), 360-372.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. New York, NY: Harper & Row.
