Development of Competency Indicators for Music Teachers in the College of Dramatic Art under the Bunditpatanasilpa Institute
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were 1) to develop music teaching competency indicators for music teachers in the College of Dramatic Art under the Bunditpatanasilpa Institute 2) to examine the consistency of the music teaching competency indicators for students in the College of Dramatic Art under the Bunditpatanasilpa Institute with empirical evidence. The sample consisted of 420 administrators and teachers. The research instrument was a five-point Likert scale questionnaire. The content validity (IOC) ranged from 0.80 to 1.00, and the reliability (Cronbach’s alpha) was 0.96. The statistical analyses employed include frequency, percentage, mean, standard deviation, exploratory factor analysis and confirmatory factor analysis.
The results revealed that; 1) The development of music teaching competency indicators for students in the College of Dramatic Art under the Bunditpatanasilpa Institute consisted of five factors, seventeen second order indicators, and fifty-four first order indicators. 2)The results of examining the consistency of the music teaching competency indicators for students in the College of Dramatic Art under the Bunditpatanasilpa Institute with empirical evidence through exploratory factor analysis (EFA) showed that the model was consistent with the empirical data, with χ² = 193.808, df = 81, p = 0.00, GFI = 0.92, AGFI = 0.85, CFI = 1.00, RMSEA = 0.07, RMR = 0.01, and NFI = 0.97. All factors and indicators were appropriately correlated at a good level.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์
References
กมลพร ทองธิยะ, และ กิตติชัย สุธาสิโนบล. (2564). การพัฒนาการคิดขั้นสูง : ความสามารถทางสติปัญญาที่สำคัญในโลกยุค New Normal. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 19(2), 28–44.
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2560). วิธีวิทยาการสอนดนตรี (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: พรรณีพริ้นติ้ง เซ็นเตอร์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พระราชบัญญัติการอาชีวศึกษา พ.ศ. 2551. (2551, 5 มีนาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 125 ตอนที่ 43 ก, หน้า 1–24.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์. (2560). ทักษะ 7C ของครู 4.0. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัฐพล พรหมสะอาด, สุรชัย มีชาญ, และ อรอุมา เจริญสุข. (2561). การนำเสนอแนวทางการดูแลให้คำ ปรึกษาแนะนำเพื่อส่งเสริมสมรรถนะ ด้านการจัดการเรียนรู้ของนักศึกษาฝึกประสบการณ์ วิชาชีพครู คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์, 13(8), 119-134.
วรรณี แกมเกตุ. (2551). วิธีวิทยาการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วนิดา บุญอุ้ม, ศักดิ์ไทย สุรกิจบวร, และ พรเทพ เสถียรนพเก้า. (2562). การพัฒนาตัวบ่งชี้สมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของครูคอมพิวเตอร์ในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 1 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, สกลนคร.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรีสฤษดิ์วงศ์.
วิภาวรรณ เอกวรรณัง, พิกุล เอกวรางกรู, และ บุญเรียง ขจรศิลป์. (2560). การพัฒนาแบบประเมินสมรรถนะครูสำหรับนักศึกษา ฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู มหาวิทยาลัยราชภัฏ. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 9(2), 119-131.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2555). สถิติประยุกต์สำหรับการวิจัย. กรุงเทพฯ: ภาควิชาวิจัยและจิตวิทยาการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์. (2565). รายงานการประเมินตนเองของสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ ปีการศึกษา 2564. สืบค้นจาก https://www.bpi.ac.th
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2561). แผนอุดมศึกษาระยะยาว 20 ปี (พ.ศ. 2561- 2580). กรุงเทพฯ: สำนักสำนักนโยบายและแผนการอุดมศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 - 2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). คู่มือประเมินสมรรถนะครู (ฉบับปรับปรุง) โครงการยกระดับคุณภาพครูทั้งระบบ. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สุทธิพร จิตต์มิตรภาพ. (2553). การเปลี่ยนแปลงโลกของการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 และการพัฒนาสู่“ครูมืออาชีพ” ใน สุดาพร ลักษณียนาวิน (บก.), การเรียนรู้สู่การเปลี่ยนแปลง (น. 12-34). สมาคมเครือข่ายการพัฒนาวิชาชีพอาจารย์และองค์กรอุดมศึกษาแห่งประเทศไทย: สำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.
สุภมาส อังศุโชติ, สมถวิล วิจิตรวรรณาม, และ รัชนีกูล ภิญโญภานุวัตน์. (2551). สถิติวิเคราะห์ สำหรับการวิจัยทางสังคมศาสตร์และพฤติกรรมศาสตร์ เทคนิคการใช้โปรแกรม LISREL. กรุงเทพฯ: มิสชั่นมีเดีย.
อานนท์ ศักดิ์วรวิชญ์. (2547). แนวคิดเรื่องสมรรถนะCompetency : เรื่องเก่าที่เรายังหลงทาง. Chulalongkorn Review, 16(64), 57-75.
Bowman, K. W., & Richard, S. A., (2003). Cultural brain death, and Transplantation. [Electronic version]. Progress in transplantation, 13(3), 211-215.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2010). Multivariate data analysis (7th ed.). New York, NY: Pearson.
Hemphill, J. K., & Westie, C. M. (1950). The measurement of group dimensions. The Journal of Psychology, 29(2), 325–342. https://doi.org/10.1080/00223980.1950.9916035
Johnstone, J. N. (1981). Indicators of Education Systems. Kogan Page: Unesco.
Lindeman, R. H., Merenda, P. F., & Gold, R. Z. (1980). Introduction to bivariate and multivariate analysis. Glenview, IL: Scott, Foresman.
Saris, W. E., & Stronkhorst, L. H. (1984). Causal modeling in non experimental research : An introduction to the LISREL approach. Amsterdam: Stoichiometric Research Foundation Amsterdam.
Schumacker, R. E., & Lomax, R. G. (2004). A beginner's guide to structural equation modeling (2nd ed.). Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
