การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของผู้ประกอบการเพื่อพัฒนานวัตกรรมเศรษฐกิจฐานรากระหว่างประเทศ
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้เป็นแบบผสานวิธี ระหว่างวิจัยเชิงปริมาณและวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) จัดทำแผนยุทธศาสตร์และแผนปฏิบัติการด้านการค้า การลงทุนระหว่างประเทศ 2) พัฒนาสมรรถนะผู้ประกอบการธุรกิจชุมชนในการดำเนินธุรกิจระหว่างประเทศ และ 3) สร้างเครือข่ายความร่วมมือด้านการค้า การลงทุนทั้งในประเทศและต่างประเทศ ใช้ประชากรกลุ่มตัวอย่าง 1,000 คน เครื่องมือวิจัย ได้แก่ 1) แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนาและวิเคราะห์สมการโครงสร้าง SEM ด้วยโปรแกรม AMOS และ 2) แบบสัมภาษณ์ไม่มีโครงสร้าง วิเคราะห์ด้วยเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า ผู้ประกอบการได้จัดทำแผนยุทธศาสตร์และแผนปฏิบัติการด้านการค้าการลงทุนระหว่างประเทศ 3 ประเด็น ได้แก่ 1) พัฒนาผู้ประกอบการให้มีทักษะอาชีพระดับสูงและทักษะการสื่อสารเพื่อติดต่อกับภาคีเครือข่ายทั้งในประเทศและต่างประเทศ 2) สร้างความร่วมมือทางธุรกิจกับภาคเครือข่ายทั้งในประเทศและต่างประเทศ และ 3) ส่งเสริมเยาวชนให้มีทักษะด้านการค้า การลงทุน และการสร้างธุรกิจให้โดดเด่น ทั้งนี้ได้มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้แนวคิด เทคนิควิธีการดำเนินงาน เพื่อพัฒนาสมรรถนะผู้ประกอบการธุรกิจชุมชน ด้วยหลักสูตรการเตรียมความพร้อมผู้ประกอบการทำการค้า การลงทุนระหว่างประเทศ และหลักสูตรฝึกภาษาด้วยบทสนทนาธุรกิจระหว่างประเทศ ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้ผู้ประกอบการได้มีทักษะและสมรรถนะในการดำเนินงานธุรกิจระหว่างประเทศเพิ่มขึ้น
นอกจากนี้ได้สร้างเครือข่ายความร่วมมือด้านการค้า การลงทุนทั้งในประเทศและต่างประเทศ ระหว่างผู้ประกอบการในประเทศและต่างประเทศ และตัวแทนภาครัฐ ภาคเอกชน สมาคมนักธุรกิจไทย-จีน กงสุลญี่ปุ่น และกงสุลอินเดีย เข้าร่วมกิจกรรม รวมถึงยังได้จัดกิจกรรมการฝึกอบรมแนวทางและรูปแบบการทำธุรกิจเพื่อส่งออกไปต่างประเทศให้กับเยาวชนและนักศึกษา เพื่อสร้างเยาวชนและนักศึกษาสู่การเป็นทูตการค้าต่างประเทศในอนาคตด้วย โดยโมเดลการวัดมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ที่ Chi-square = 45.603, Chi-square/df = 1.303, df = 35, p = .108, GFI = .997, CFI = .999, RMR = .007, RMSEA = .017, NFI = .998
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา รอดแก้ว, ภุชงค์ เสนานุช, และ รณรงค์ จันใด. (2564). การศึกษาความคิดเห็นเกี่ยวกับนโยบายการพัฒนาเศรษฐกิจ ฐานรากเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ : สถาบันพระปกเกล้า, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ดวงพร พุทธวงค์. (2561). ความสำเร็จของการพัฒนาระบบเครือข่ายธุรกิจขนาดเล็กของผู้ประกอบการธุรกิจเสื้อผ้าแฟชั่น. วารสารวิชาการบริหารธุรกิจ, 7(ฉบับพิเศษ), 18-31.
วิมลณัฐ เกิดเจริญ, เบ็ญจวรรณ ลี้เจริญ, และ เตือนใจ แสงทอง. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของผู้ประกอบการธุรกิจนำเข้าและส่งออกสินค้าระหว่างประเทศในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล. สหวิทยาการและความยั่งยืนปริทรรศน์ไทย, 13(2), น. 274 – 287.
วุฒิสภา. (2561). แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ (16) ประเด็นเศรษฐกิจฐานราก (พ.ศ. 2561 – 2580). สืบค้นจาก https://www.senate.go.th/assets/portals/181/fileups/180/files/16-เศรษฐกิจฐานราก.pdf
หทัยชนก คะตะสมบูรณ์. (2563). การพัฒนาศักยภาพของชุมชนเพื่อสร้างเศรษฐกิจฐานรากอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาตำบลเนินศาลา อำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 8(2), 474–488.
Byrd, T. A., & Turner, D. E. (2001). An exploratory examination of the relationship between flexible IT infrastructure and competitive advantage. Journal of Information and Management, 39, 64-89.
Comrey, A. L., & Lee, H. B. (1992). A first Course in Factor Analysis. Hillsdale, New Jersey: Erlbaum.
Covin, J. G., Green, K. M., & Slevin, D. P. (2006). Strategic Process Effects on the Entrepreneurial Orientation–Sales Growth Rate Relationship. Retrieved from https://journals.sagepub.com/doi/10.1111/j.1540-6520.2006.00110.x
Zhao, H., Seibert, S. E., & Hills, G. E. (2005). The mediating role of self-efficacy in the development of entrepreneurial intentions. Journal of Applied Psychology, 90(6), 1265–1272.