ผลกระทบของเทคโนโลยีดิจิทัลที่มีต่อกระบวนการผลิตภาพยนตร์ไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาผลกระทบของเทคโนโลยีดิจิทัลต่อกระบวนการผลิตภาพยนตร์ไทยในขั้นตอนการผลิตภาพยนตร์ และขั้นตอนหลังการผลิตภาพยนตร์ 2. ศึกษาการผลิตภาพยนตร์ไทยนอกกระแสในระบบดิจิทัลมีผลต่อการผลิตภาพยนตร์ในขั้นตอนการถ่ายทำและขั้นตอนหลังการถ่ายทำ และ 3. ศึกษาการผลิตภาพยนตร์ไทยในกระแสในระบบดิจิทัลมีผลต่อการผลิตภาพยนตร์ในขั้นตอนการถ่ายทำและขั้นตอนหลังการถ่ายทำ โดยดำเนินการวิจัยเชิงคุณภาพ วิเคราะห์บทความวิชาการของต่างประเทศที่เกี่ยวข้อง และบทความทางอินเทอร์เน็ตที่น่าเชื่อถือได้ เก็บข้อมูลโดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกผู้กำกับภาพยนตร์นอกกระแสและผู้สร้างภาพยนตร์ในกระแสในประเทศไทย ผลการวิจัยพบว่า ผลกระทบของเทคโนโลยีดิจิทัลที่มีต่อกระบวนการผลิตภาพยนตร์ไทย จากกลุ่มผู้กำกับภาพยนตร์นอกกระแสและกลุ่มผู้สร้างภาพยนตร์ในกระแสมีความเห็นในทิศทางเดียวกัน คือ ในส่วนของขั้นตอนการผลิตภาพยนตร์นั้น ได้แก่ 1. งบประมาณในการผลิตภาพยนตร์ (Budget) ลดลง เนื่องจากค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานผลิตภาพยนตร์ลดลง 2. การเขียนบทภาพยนตร์ เนื้อหา และการตีความบทภาพยนตร์ (Screen Writing) มีความหลากหลายของเรื่องราวมากขึ้นกว่าเดิม 3. การวางแผนก่อนการผลิตภาพยนตร์ (Pre - Production) มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการทำงาน 4. การออกแบบงานสร้าง และการกำกับศิลป์ (Production Design and Art Direction) มีการเปลี่ยนแปลง ทำให้รูปแบบของการแต่งหน้าเปลี่ยนไปจากเดิม 5. การกำกับภาพยนตร์ (Directing) มีรูปแบบที่แตกต่างไปจากเดิม 6.การถ่ายทำภาพยนตร์ (Cinematography) มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบต่างไปจากเดิม และในส่วนของผลกระทบต่อขั้นตอนหลังการผลิตภาพยนตร์ ได้แก่ ขั้นตอนหลังการผลิตภาพยนตร์ลดลง ในส่วนของขั้นตอนการล้างฟิล์ม การเทเลซีน หรือ การแปลงฟิล์มให้เป็นไฟล์ข้อมูลสำหรับตัดต่อ และขั้นตอนของการพิมพ์ฟิล์มสำหรับฉาย และมีผลต่อการทำงานทางด้านการตัดต่อภาพยนตร์ (Editorial) การปรับแต่งสี (Color Grading) และการสร้างเทคนิคพิเศษทางภาพ (Visual Effect) โดย 1. การตัดต่อภาพยนตร์ (Editorial) โดยกระบวนการและขั้นตอนการทำงานในการตัดต่อลดลง การตัดต่อสะดวกกว่าเดิม การตัดต่อมีประสิทธิภาพกว่าเดิม แต่การบริหารจัดการไฟล์ลำบากกว่าเดิม 2. การปรับแต่งสี (Color Grading) การทำงานด้านการปรับแต่งสีมีขั้นตอนที่ลดลง มีประสิทธิภาพ ความแม่นยำมากขึ้น โหมดในการทำงานออกแบบมารองรับการทำงานในปัจจุบันมากขึ้น และ 3. การสร้างเทคนิคพิเศษทางภาพ (Visual Effects) มีการเปลี่ยนแปลงทำให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น การทำงานได้รวดเร็วขึ้นกว่าเดิม และทำให้ภาพที่ได้จากสร้างกลมกลืนกับภาพได้ถ่ายจากกล้องเกิดความสมจริง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ก่อ สวัสดิพาณิชย์. (2517). มารู้จักกับเทคโนโลยีทางการศึกษากันเถอะ. สืบค้นจาก http://www.kmutt.ac.th/av/HTML/techno/note.htm
กิตติศักดิ์ สุวรรณโภคิน. (2546). กระบวนการผลิตภาพยนตร์. (เอกสารประกอบคำ?สอน). กรุงเทพฯ: วิทยาลัยนวัตกรรมอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (อัดสำ?เนา)
ฉลองรัฐ เฌอมาลย์ชลมารค. (2557). ภาพยนตร์ไทยกับยุคเปลี่ยนผ่านเทคโนโลยี. นิเทศศาสตร์ปริทัศน์, 18(1),8 - 19.
เชาวลิต โกกิจ. (2554). การบริการการผลิตภาพยนตร์ต้นทุนตํ่า (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ดนุวัฒน์ เจตนา. (2553). การวิเคราะห์แนวโน้มการเปลี่ยนแปลงการถ่ายทำภาพยนตร์ระบบฟิล์มเป็นระบบดิจิทัลในประเทศไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
เทคโนโลยีการผลิตภาพยนตร์. (2559). การผลิตภาพยนตร์. สืบค้นจากhttps://www.facebook.com/MovieMakingTechnology/?fref=ts
ธิดา ผลิตผลการพิมพ์. (2559). หนังนอกกระแสในช่วงเวลาที่กลายเป็นเรื่องตามกระแส. สืบค้นจาก http://www.manager.co.th/Marsmag/ViewNews.aspx?NewsID=9590000003613
บรรจง โกศัลวัฒน์. (2545). ศิลปะการแสดงภาพยนตร์ โทรทัศน์ และละคร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ผู้จัดการออนไลน์. (2554, 1 ธันวาคม). ภาพยนตร์ดิจิตอลทดแทน โลกเซลลูลอยด์ภายในปี 2015. สืบค้นจาก http://www.manager.co.th/iBizChannel/ ViewNews.aspx? NewsID=9540000153328
พรสิทธิ์ พัฒนานุรักษ์. (2526). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความน่าเชื่อถือของผู้ส่งสาร: การศึกษาความคิดเห็นของเกษตรกรในเขตรังสิต (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
พรสิทธิ์ พัฒนานุรักษ์. (2543). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับภาพนิ่งและภาพยนตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 13). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
มาโนช ชุ่มเมืองปัก. (2549). ภาพยนตร์. (เอกสารประกอบคำสอน). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์. (อัดสำเนา)
สมศักดิ์ ชาติน้ำเพ็ชร. (2557). ปัจจัยและแนวโน้มการใช้กล้องดิจิทัลสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวแบบบันทึกวีดิทัศน์ (Video-DSLR) ในการถ่ายทำภาพยนตร์ (รายงานผลการวจิ ยั ). คณะเทคโนโลยสี ารสนเทศและการสือ่ สารมหาวิทยาลัยศิลปากร, เพชรบุรี
สมาพันธ์สมาคมภาพยนตร์แห่งชาติ. (2552). อุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทย. สืบค้นจาก www.m-culture.go.th/policy/files/329/Asian.pdf
อสมท (2552). เซ็นเซอร์รับภาพ แบบ CCD และ CMOS. สืบค้นจาก http://dtv.mcot.net/mcot_one.php?dateone=1244772701
Avatar ทุ่มทุนสร้างมโหฬารที่สุดของ ทเวนตี้ เซ็นจูรี่ ฟ็อกซ์. (2552, 8 ธันวาคม). มติชนออนไลน์. สืบค้นจากhttp://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1260249884
ภาษาอังกฤษ
ARRI. (2553). Shaping the future of filmmaking. Retrieved from https://www.arri.com/corporate/about_arri/
Barton, A., Burdett, R., & Feightner, B. (2013). Motion Imaging Workflow Subcommittee. SMPTE Motion Imaging Journal: 2013 Progress Report, 122(09), 48–49.
Brown, B. (2014). The Filmmaker’s Guide to Digital Imaging. NY and London: The Focal Press.
Jeffrey A. O. & Zwerman, S. (2015). The VES Handbook of Visual Effects. (2nd ed.). NY & London: The Focal Press.
Laura, K. (1998). Film and Changing Technologies. In Hill, John. Church Gibson, Pamela (Eds.), the Oxford Guide to Film Studies, Oxford: Oxford University Press.
Russell, H. M. (1993). Instructional Media and Technologies for Learning. NY & London: The Focal Press.
Verwaest, M., Overmeire, L., Mannens, E., & Leeune, C. (2014, October). The Case for Electronic Script-Based Collaboration. SMPTE Motion Imaging Journal: Evolving Media Workflows, 2014, 27–32.
Vivian, J. (2002). The Media of Mass communication. Boston: Allyn and Bacon.
Wheeler, P. (2003). High Definition and 24P Cinematography. Oxford: Focal Press
