A Comparative Chronology of Global and Thai Graphic Design, 1890–2025: Diminishing Time Lag and Stylistic Hybridization
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article presents a comparative chronological analysis of graphic design between global and Thai contexts from 1890 to 2025, encompassing the transition from chromolithography to generative artificial intelligence. The study employs a qualitative documentary research approach combined with comparative analysis, developing two principal instruments: a comparative chronological matrix and a six-dimensional codebook covering production technology, media channel, typography, art direction, media economy, and institutional role. The analysis is informed by five theoretical frameworks: McLuhan's media determinism, Ogburn's cultural lag, Rogers' diffusion of innovations, Bhabha's hybridity, and Manovich's software-takes-command thesis. The findings indicate that (1) the relationship between Thai and global graphic design manifests in at least four patterns—direct adoption, adaptation, reinvention, and contemporaneous synchronization—rather than a linear "following" pattern; (2) Thailand's time lag is dynamic and progressively diminishing, from 1–3 decades in the early twentieth century to a year-on-year level during the Cold War and to a near-real-time level in the digital era; (3) Thai graphic design is characterized by stylistic hybridization, producing three distinctive hybrid forms: Thai-Victorian, Political Art Deco, and Thai Vernacular Pop; and (4) Thai graphic design carries political significance as an instrument of state legitimation and ideological communication for both governmental and social movements. The research contributes to design history pedagogy, culturally rooted design practice, and the development of reference databases for Thai design scholarship.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กำธร สถิรกุล. (2545). ลายสือไทย 700 ปี (ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพฯ: องค์การค้าของคุรุสภา.
กิตติธัช ศรีฟ้า. (2568). ตัวอักษรดิจิทัล: พัฒนาการและการสื่อสารในยุคเทคโนโลยี. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 24(1), 316–333.
กิตติธัช ศรีฟ้า. (2568). ลำดับยุคการออกแบบกราฟิก: จากฝีมือมนุษย์สู่ปัญญาประดิษฐ์. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 24(2), 244–269.
จรุงยศ อรัณยะนาค. (2561). ประวัติศาสตร์การออกแบบ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชาตรี ประกิตนนทการ. (2552). ศิลปะ-สถาปัตยกรรมคณะราษฎร: สัญลักษณ์ทางการเมืองในเชิงอุดมการณ์. กรุงเทพฯ: มติชน.
ชาตรี ประกิตนนทการ. (2563). สถาปัตยกรรมไทยหลังรัฐประหาร 19 กันยา 49. กรุงเทพฯ: ฟ้าเดียวกัน.
ณัฐวุฒิ สุทธิสงคราม. (2522). จอมพล ป. พิบูลสงคราม กับงานสร้างชาติ. กรุงเทพฯ: แพร่พิทยา.
ประชา สุวีรานนท์. (2545). แอบดูตัว: การเมืองเรื่องตัวพิมพ์ของไทย. กรุงเทพฯ: มติชน.
ไพโรจน์ ชมุนี. (2547). หลักการออกแบบกราฟิก. กรุงเทพฯ: วาดศิลป์.
วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์. (2545). a day stories. กรุงเทพฯ: a book.
วิรุณ ตั้งเจริญ. (2546). การออกแบบกราฟิก. กรุงเทพฯ: อีแอนด์ไอคิว.
ศิริวัฒน์ พรรณนา. (2529). การออกแบบเลขนศิลป์สิ่งพิมพ์สำหรับนิทรรศการเก้าทศวรรษภาพยนตร์ไทย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศิลปากร, คณะมัณฑนศิลป์, สาขาวิชาประยุกตศิลปศึกษา.
ศุภกรณ์ ดิษฐพันธุ์. (2558). ประวัติศาสตร์การออกแบบกราฟิก. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ. (2566). เจาะเทรนด์โลก 2024. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์.
อเนก นาวิกมูล. (2542). ประวัติการพิมพ์รูปถ่ายในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สารคดี.
อเนก นาวิกมูล. (2542). สิ่งพิมพ์คลาสสิก. กรุงเทพฯ: มติชน.
Bhabha, H. K. (1994). The location of culture. Routledge.
Bolter, J. D., & Grusin, R. (1999). Remediation: Understanding new media. MIT Press.
Drucker, J., & McVarish, E. (2009). Graphic design history: A critical guide. Pearson Prentice Hall.
Dwiggins, W. A. (1922). New kind of printing calls for new design. The Merrymount Press.
Epstein, Z., Hertzmann, A., Herman, L., Mahari, R., Frank, M. R., & Groh, M. (2023). Art and the science of generative AI. Science, 380(6650), 1110–1111. https://doi.org/10.1126/science.adh4451
Eskilson, S. (2012). Graphic design: A new history (2nd ed.). Yale University Press.
Heller, S., & Chwast, S. (2001). Graphic style: From Victorian to digital (2nd ed.). Harry N. Abrams.
Hollis, R. (2001). Graphic design: A concise history (2nd ed.). Thames & Hudson.
Hollis, R. (2006). Swiss graphic design: The origins and growth of an international style, 1920–1965. Laurence King Publishing.
Jobling, P., & Crowley, D. (1996). Graphic design: Reproduction and representation since 1800. Manchester University Press.
Landa, R. (2011). Graphic design solutions (4th ed.). Wadsworth Cengage Learning.
Lupton, E., & Miller, J. A. (1999). The Bauhaus and design theory. Thames & Hudson.
Lynam, I. (2024). Fracture: Japanese graphic design 1875–1975. Set Margins'.
Manovich, L. (2013). Software takes command. Bloomsbury Academic.
McLuhan, M. (1964). Understanding media: The extensions of man. McGraw-Hill.
Meggs, P. B., & Purvis, A. W. (2016). Meggs' history of graphic design (6th ed.). John Wiley & Sons.
Minick, S., & Ping, J. (1990). Chinese graphic design in the twentieth century. Thames & Hudson.
Ogburn, W. F. (1922). Social change with respect to culture and original nature. B. W. Huebsch.
Poynor, R. (2003). No more rules: Graphic design and postmodernism. Yale University Press.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). Free Press.
Williams, R. (1974). Television: Technology and cultural form. Fontana.
Zhuang, J. (2012). Independence: The history of graphic design in Singapore since the 1960s. The Design Society.
