การเปิดรับและความเข้าใจสื่อประชาสัมพันธ์ของกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ที่มีต่อประชาชนด้านการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ

Main Article Content

ธรรมรัตน์ ธัญธเนส
กาญจนา มีศิลปวิกกัย

บทคัดย่อ

การศึกษาเรื่อง “การเปิดรับและความเข้าใจสื่อประชาสัมพันธ์ของกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ที่มีต่อประชาชนด้านการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ” มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1)ศึกษาการเปิดรับการสื่อความหมายธรรมชาติของประชาชนด้านการท่องเที่ยวเชิงนิเวศที่ในเขตอุทยานแห่งชาติ 2) ศึกษาความเข้าใจการสื่อความหมายธรรมชาติของประชาชนด้านการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในเขตอุทยานแห่งชาติ 3) ศึกษาความเข้าใจมีต่อการสื่อความหมายธรรมชาติของกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์และ 4) ศึกษาพฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของประชาชนจากการเปิดรับ และพืช ทั้งนี้ เป็นการศึกษาการวิจัยเชิงสำรวจ (Survey Research) เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามจากกลุ่มตัวอย่าง นักท่องเที่ยวที่มีอายุ 26 - 37 ปี และจะต้องมีประสบการณ์การท่องเที่ยวอุทยานแห่งชาติอย่างน้อย 1 ครั้งเท่านั้น สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ใช้สถิติเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามเป็นเพศชาย มีอายุ 30 - 33 ปี การศึกษาระดับปริญญาตรี มีอาชีพพนักงานเอกชน มีรายได้ 20,001 - 25,000 และมีสถานภาพโสด ส่วนใหญ่มีความถี่ในการท่องเที่ยว อุทยานแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 2 - 3 ครั้ง มีการเปิดรับสื่อประชาสัมพันธ์ โดยรวม มีระดับการเปิดรับอยู่ในระดับมาก มีความเข้าใจสื่อประชาสัมพันธ์ของกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช โดยรวมมีระดับความเข้าใจอยู่ในระดับมาก และการท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยรวมมีระดับการปฏิบัติอยู่ในระดับมากที่สุด

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ธัญธเนส ธ., & มีศิลปวิกกัย ก. (2018). การเปิดรับและความเข้าใจสื่อประชาสัมพันธ์ของกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ที่มีต่อประชาชนด้านการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 17(23), 66–72. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/commartsreviewsiamu/article/view/169416
ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

ชิตวร ประดิษฐ์รอด. (2557). ปัจจัยองค์ประกอบของแหล่งท่องเที่ยว และปัจจัยแรงจูงใจในการท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกท่องเที่ยวปริมณฑลของคนวัยทำงานในเขตกรุงเทพมหานคร. การค้นคว้าอิสระหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

เถกิงศักดิ์ ชัยชาญ. (2556). การพัฒนาคุณภาพการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (รายงานการวิจัย). นครราชสีมา: สาขาวิชาเทคโนโลยีการจัดการสำนักวิชาเทคโนโลยีสังคม, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.

เบญจวรรณ อุชุพงศ์อมร. (2552). พฤติกรรมและแรงจูงใจในการท่องเที่ยวภายในประเทศของคนวัยทำงานเขตกรุงเทพมหานคร (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สาขาวิชาบริหารธุรกิจ, มหาวิทยาลัยสยาม.

รัตนา ลักขณาวรกุล. (2555). การสื่อความหมายธรรมชาติ (คู่มืออุทยานแห่งชาติลำดับที่ 12). กรุงเทพฯ: ส่วนนันทนาการและการสื่อความหมาย กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช.

สุรเชษฎ์ เชษฐมาส และดรรชนี เอมพันธุ์. (2538). การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในประเทศไทย: การศึกษาถึงศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยว และแนวทางในการจัดการฯ ตอนที่ 2: แนวทางในการจัดการ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ คณะวนศาสตร์ ศูนย์วิจัยป่าไม้.

เสรี วงษ์มณฑา. (2541). 108 การประชาสัมพันธ์. กรุงเทพฯ: A.N. การพิมพ์.

อุทยานแห่งชาติ ธรรมชาติและนันทนาการ. (2549). คู่มือเพื่อการท่องเที่ยวอุทยานแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: สำนักอุทยานแห่งชาติ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช.

Merril, J. C., & Lowenstien, R. L. (1971). Media messages and men: New perspectives in communication. New York: David McKey Company.

Perreault, W.D., & Dorden, W. R. (1979). A Psychological classification of vacation life-styles. Journal of Leisure Research, 9(1), 208 – 224.

ชวัลนุช อุทยาน. (2551). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. เข้าถึงได้จาก https://touristbehaviour.wordpress.com/

Teetache suksam. (2557). การประชาสัมพันธ์ท่องเที่ยว. เข้าถึงได้จาก http://luangprabangtour.com/การประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยว.