‘ละครลิง’ ในภาวะวิกฤติและมูลเหตุแห่งการสูญหาย

Main Article Content

ชญาณี ฉลาดธัญญกิจ

บทคัดย่อ

ละครลิง ได้มีพัฒนาการมาอย่างยาวนานตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 6 ได้ปรับเปลี่ยนรูปแบบการแสดงจนมาสู่ยุคที่นิยามตนเองว่า ‘ละครลิงร่วมสมัย’ และในปัจจุบันเหลือคณะศิษย์พระกาฬเพียงคณะเดียวที่ยังคงจัดการ แสดงละครลิงอยู่ จากการศึกษาค้นคว้าพบว่า นอกจากปัจจัยเรื่องผู้รับสารมีสื่อให้เลือกรับหลากหลายมากขึ้นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ละครลิงอยู่ในภาวะวิกฤติและอาจจะสูญหายไปได้ในอนาคต คือ การละทิ้งอัตลักษณ์สำคัญของตนเอง 2 ประการ คือ 1) ปฏิเสธที่จะใช้เรื่องราววรรณคดีหรือนิทานพื้นบ้านดังที่เคยปฏิบัติมา และ 2) ตัดความเป็น ‘ละคร’ ที่มีมาตั้งแต่ในสมัยละครลิงยุคแบบแผนทิ้งไป เหลือเพียงแต่การแสดงทักษะของลิงที่ได้ฝึกฝนมาเท่านั้น

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ฉลาดธัญญกิจ ช. (2017). ‘ละครลิง’ ในภาวะวิกฤติและมูลเหตุแห่งการสูญหาย. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 16(20), 135–141. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/commartsreviewsiamu/article/view/172840
ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

ภาษาไทย
นพมาส แววหงส์. (2558). ปริทัศน์ศิลปการละคร, พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ : ภาควิชาศิลปะการละคร คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัตนพล ชื่นค้า. (2557) รายงานวิจัยโครงการรวบรวมและจัดเก็บข้อมูลมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม (ละครลิง),โครงการรวบรวมและจัดเก็บข้อมูลมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม.
สรณัฐ ไตลังคะ และคณะ. (2557). เรื่องเล่า ล.ลิง. ภาควิชาวรรณคดีและคณะกรรมการฝ่ายวิจัย คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตร และ กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม.

ภาษาอังกฤษ
Woodward, Kathryn. (1997) ed. Identity and difference. London: Sage.