เลขนศิลป์เพื่อการนำเสนอบุคลิกสินค้าในสื่อสังคมออนไลน์

Main Article Content

อภินันท์ อินนุพัฒน์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์องค์ความรู้ทางด้านการออกแบบเลขนศิลป์ที่มีอิทธิพลต่อความเข้าใจบุคลิกภาพสินค้าและหาแนวทางในการใช้องค์ประกอบด้านการออกแบบเลขนศิลป์เพื่อการนำเสนอบุคลิกภาพสินค้าในสื่อสังคมออนไลน์ โดยใช้วิธีการรวบรวมกรณีศึกษาการออกแบบเลขนศิลป์ในสื่อสังคมออนไลน์ของแบรนด์โมเดอร์นฟอร์มเฟอร์นิเจอร์แล้วสร้างเครื่องมือเพื่อเก็บข้อมูลจากแบบสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญและผู้ใช้สินค้า รวมถึงผลการวิเคราะห์ที่ได้จากค่าเฉลี่ยจากระดับความพึงพอใจตามทฤษฎีของ J.L. Aaker 1997 มาวิเคราะห์โดยผลการวิจัยพบว่า 1. บุคลิกภาพสินค้าแบรนด์โมเดอร์นฟอร์มเฟอร์นิเจอร์ในสื่อสังคมออนไลน์ เป็นบุคลิกภาพผู้มีความสามารถ ลักษณะน่าเชื่อถือ และบุคลิกภาพหรูหรา ลักษณะมีระดับ และรองลงมาเป็นบุคลิกภาพน่าตื่นเต้น ลักษณะทันสมัย 2. การใช้ สี ภาพประกอบ พื้นผิวและโครงสีหรือความกลมกลืน เป็นองค์ประกอบด้านการออกแบบเลขนศิลป์ที่มีอิทธิพลต่อการสะท้อนบุคลิกภาพสินค้าที่สำคัญในสื่อสังคมออนไลน์ 3. การออกแบบเลขนศิลป์จะต้องใช้สีในประเภทสีโทนเย็น และให้ความสำคัญกับการใช้พื้นผิวและโครงสีหรือความกลมกลืน ลักษณะ Bright ภาพประกอบจะต้องเป็นภาพถ่าย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อินนุพัฒน์ อ. (2016). เลขนศิลป์เพื่อการนำเสนอบุคลิกสินค้าในสื่อสังคมออนไลน์. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 15(18), 121–127. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/commartsreviewsiamu/article/view/173984
ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

ภาษาไทย
โกสุม สายใจ. (2537). การออกแบบนิทศศิลป์ 3. กรุงเทพฯ: กุลพริ้นติ้ง,
มัทนี ผ่องเนตรพานิช. (2545). การใช้องค์ประกอบเรขศิลป์บนบรรจุภัณฑ์ผลิตเพื่อสุขอนามัยเจริญพันธุ์สำหรับวัยรุ่นไทย. ภาควิชานฤมิตรศิลป์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โสรชัย นันทวัชรวิบูลย์. (2545). สู่เส้นทางกราฟิกดีไซเนอร์. กรุงเทพฯ: พิมพ์ดี.
อารยะ ศรีกัลป์ยาณบุตร. (2540). “การใช้สีในการออกแบบสื่อสาร.” ม.ป.ท, (อัดสำนา)
ธีรวัฒน์ พจน์วิบูลศิริ. (2544). การใช้ตัวอักษรไทยเพื่อสื่อสารลุคลิกลักษณะในงานออกแบบเรขศิลป์ ภาควิชานฤมิตศิลป์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิระวัฒน์ อนุวิชชานนท์ และศิริวรรณ เสรีรัตน์. (2555). การบริหารการโฆษณาและการสื่อสารการตลาดแบบบูรณาการ. กรุงเทพฯ: Diamond In Business World.
ชื่นจิตต์ แจงเจนกิจ. (2546). IMC & Marketing communication: กลยุทธสื่อสารการตลาด. กรุงเทพฯ: ทิปปิ้งพอยท์.
ซาราห์ แมคคาร์ตนีย์. (2554). 100 สุดยอดไอเดียการสร้างแบรนด์. แปลโดย วัฒนา มานะวิบูลย์. กรุงเทพฯ: เนชั่นบุ๊คส์,
ธีรพล ภูรัต. (2555). เอกสารประกอบการสอนการสร้างสรรค์งานโฆษณา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ประดิษฐ์ จุมพลเสถียร. (2547). การสร้างแบรนด์และการสื่อสารการตลาด. กรุงเทพฯ: แอดวานซ์รีเสิร์ช.
วีรพงษ์ พวงเล็ก. (2555). การวิจัยการโฆษณา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ศิริกุล เลากัยกุล. (2546). สร้างแบรนด์. กรุงเทพฯ: อมรินทร์.
เสริมยศ ธรรมรักษ์. (2555). เอกสารประกอบการสอนการสื่อสารแบรนด์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
สุรางคนา ณ นคร. (2546). การสื่อสารตราสินค้าในแนวทางการตลาดสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

ภาษาอังกฤษ
Arens, William F., Michael F. Weigold and Christian Arens. (2008). Contemporary
Advertising and Integrated Marketing Communications Fourteenth Edition. New York: United States of America. Burton, Philip Ward. (1990). Advertising Copywriting. 6th ed. Lllinois: NTC.

ออนไลน์
บุปผา ลาภะวัฒนาพันธ์. (2556). บทความและความสำคัญของตราสินค้า. เข้าถึงเมื่อ 15 กรกฎาคม. เข้าถึงได้จาก http://utcc2.utcc.ac.th/brandthaicenter/doc/article_bubpa.pdf
บุริม โอทกานนท์. (2556). อัตลักษณ์ของแบรนด์ (Brand Identity). เข้าถึงเมื่อ 15 กรกฎาคม. เข้าถึงได้ จาก http://inside.cm.mahidol.ac.th/