ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกช่องทางการจัดจำหน่าย น้ำยางพาราของเกษตรกรสวนยางพาราในจังหวัดนครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกช่องการจัดจำหน่ายน้ำยางพาราของเกษตรกรในจังหวัดนครศรีธรรมราช กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยในครั้งนี้ คือเกษตรกรที่จำหน่ายน้ำยางพาราในจังหวัดนครศรีธรรมราช ได้จากการคำนวณหาขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยการคำนวณของกลุ่มตัวอย่างตามสูตรคำนวณของ ทาโร ยามาเน่ (Taro Yamane) ผู้วิจัยจึงกำหนดขนาดตัวอย่าง จำนวน 400 คน และใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive Sampling) วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุแบบขั้นตอน (Stepwise Multiple Linear Regression Analysis) ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05
ผลการวิจัย พบว่า ระดับความคิดเห็นเกี่ยวกับปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดและการตัดสินใจเลือกช่องทางการจัดจำหน่ายน้ำยางพาราในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านผลิตภัณฑ์มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด เมื่อวิเคราะห์ระดับความคิดเห็นเกี่ยวกับการตัดสินใจเลือกช่องทางการจัดจำหน่ายน้ำยางพารา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อทำการทดสอบสมมติฐานด้วยการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุแบบขั้นตอน แบบ Stepwise ของปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกช่องทางการจัดจำหน่ายน้ำยางพาราของเกษตรกรในจังหวัดนครศรีธรรมราช พบว่า ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดด้านราคา = 0.25) ด้านผลิตภัณฑ์ (
= 0.24) และด้านการส่งเสริมการตลาด (
= 0.18) ตามลำดับ มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเลือกช่องทางการจัดจำหน่ายน้ำยางพาราร้อยละ 31 ในขณะที่ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดด้านสถานที่จัดจำหน่าย และด้านบุคคล พบว่า ไม่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเลือกช่องทางการจัดจำหน่ายน้ำยางพาราของเกษตรกรในจังหวัดนครศรีธรรมราช
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กฤษณี พิสิฐศุภกุล. (2558). สถานการณ์ยางพาราปี 2557 และแนวโน้มปี 2558 (รายงานการวิจัย). สงขลา: ธนาคารแห่งประเทศไทย สำนักงานภาคใต้.
จุมพฏ สุขเกื้อ และพัชรินทร์ ศรีวารินทร์. (2558). ปัจจัยทางการตลาดที่มีผลต่อการ ตัดสินใจใช้บริการตลาดกลางยางพาราของเกษตรกรในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยยาง กระทรวงเกษตรและสหกรณ์.การยางแห่งประเทศไทย.
ชมพูนุช สุนทรนนท์. (2549). การบริหารลูกค้าสัมพันธ์ของห้องสมุดมารวย ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย (รายงานการวิจัย). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
โชคชัย เอนกชัย, อาคม โทมณี และสมพงศ์ สุขมาก. (2524). คำแนะนำการกรีดยาง และการใช้สารเคมีเมื่อเปิดกรีด. วารสารยางพารา, 2, 107-124.
ทรงศักดิ์ ภูสีอ่อน. (2554). การประยุกต์ใช้ SPSS วิเคราะห์ข้อมูลงานวิจัย. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ประพฤติ จิตรสมาน และวรพล พงษ์เพ็ชร. (2558). การพัฒนาระบบกาวิเคราะห์สถานการณ์ราคายางพารา โดยใช้ แบบจำลองสัญญาณเตือนภัยล่วงหน้าราคายาง กรณีศึกษาสำนักงานตลาดกลางยางพารานครศรีธรรมราช. สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ปัทมา สุวรรณจำรูญ. (2556). ทัศนคติของเกษตรกรต่อส่วนประสมทางการตลาดระหว่างปุ๋ยเคมีและปุ๋ยอินทรีย์ กรณีศึกษา เกษตรกรผู้ปลูกยางพาราอำเภอควนกาหลง จังหวัดสตูล. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาการจัดการธุรกิจ, มหาวิทยาลัยทักษิณ.
เสาวภา มีถาวรกุล. (2555). การจัดการการตลาดสินค้าเกษตร (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ภาษาอังกฤษ
Armstrong, G. & Kotler, P. (2009). Marketing, an introduction (9th ed.). New Jersey: Pearson Prentice Hall.
Monroe, K. B. (2003). Pricing: making profitable decisions (3nd ed.). New York: McGraw Hill.
Pride, W. M., Elliott, G., Waller, D., Paladino, A., & Ferrell, O. C. (2006). Marketing: core concept and applications. Singapore: Kyodo Printing.
ระบบออนไลน์
กรมส่งเสริมการเกษตร. (2559). Farmer Map อ้างอิงฐานข้อมูลเกษตรกร. เข้าถึงได้จาก https://www.doae.go.th
กฤษณี พิสิฐศุภกุล และขนิษฐา วนะสุข. (2559). ทางออกเกษตรกรชาวสวนยางช่วงราคายางตกต่ำ. เข้าถึงได้จาก https://www.bot.or.th/Thai/MonetaryPolicy/Southern/ReasearchPaper/Rubberfarmer_Aug16.pdf
การยางแห่งประเทศไทย. (2557). ความเคลื่อนไหวราคายางชนิดต่าง ๆ. เข้าถึงได้จาก http://www.rubber.co.th/rubber2012/rubberprice_yr.php
สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2557). เนื้อที่ยืนต้น เนื้อที่กรีดได้ และผลผลิตต่อไร่ปี 2557. เข้าถึงได้จาก http://www.oae.go.th/assets/portals/1/fileups/prcaidata/files/1_rubber_province%2057.pdf
