ประสิทธิผลของการเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารเพื่อการประชาสัมพันธ์องค์กร ของสถาบันยุวทัศน์แห่งประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการเปิดรับสื่อและข่าวสารประชาสัมพันธ์ ความคาดหวัง ความพึงพอใจต่อสื่อประชาสัมพันธ์ และความสัมพันธ์ระหว่างการเปิดรับสื่อประชาสัมพันธ์ที่มีผลต่อความคาดหวังและความพึงพอใจต่อสื่อประชาสัมพันธ์ของสถาบันยุวทัศน์แห่งประเทศไทย เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยใช้การวิจัยเชิงสำรวจ แบบวัดเพียงครั้งเดียว และใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากประชาชนในเขตกรุงเทพมหานครจำนวน 400 คน โดยการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา ใช้การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และใช้การหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน (Pearson’s Product Moment Correlation Coefficient) โดยกำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติไว้ที่ระดับ 0.01 โดยศึกษาจากกลุ่มตัวอย่าง 400 คน ในเขตกรุงเทพมหานคร ผลการวิจัยพบว่า 1.ประชาชนส่วนใหญ่มีการเปิดรับสื่อและข่าวสารประชาสัมพันธ์ของสถาบันยุวทัศน์แห่งประเทศไทยจากสื่อประชาสัมพันธ์ผ่านช่องทางต่างๆ อยู่ในระดับปานกลาง 2.ประชาชนส่วนใหญ่มีความคาดหวังที่จะได้รับข่าวสารจากสื่อประชาสัมพันธ์ของสถาบันยุวทัศน์แห่งประเทศไทยโดยรวมอยู่ในระดับมาก 3.ประชาชนส่วนใหญ่มีความพึงพอใจจากการเปิดรับข่าวสารจากสื่อประชาสัมพันธ์ของสถาบันยุวทัศน์แห่งประเทศไทยโดยรวมอยู่ในระดับมาก 4. การเปิดรับสื่อประชาสัมพันธ์มีความสัมพันธ์กับความคาดหวังต่อสื่อประชาสัมพันธ์ของสถาบันยุวทัศน์แห่งประเทศไทย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 และเป็นความสัมพันธ์ในทางบวก 5. การเปิดรับสื่อประชาสัมพันธ์มีความสัมพันธ์กับความพึงพอใจต่อสื่อประชาสัมพันธ์ของสถาบันยุวทัศน์แห่งประเทศไทย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 และเป็นความสัมพันธ์ในทางบวก
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ณพาอร เตี้ยสุด. (2555). ความคาดหวังและความพึงพอใจในการเปิดรับข่าวสารจากสื่อประชาสัมพันธ์ภายในของบุคลากรกรมอนามัย. รายงานโครงการเฉพาะบุคคลปริญญามหาบัณฑิต คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน สาขาวิชาการจัดการสื่อสารองค์กร, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปรมะ สตะเวทิน. (2533). หลักนิเทศศาสตร์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปัทมาพร ส้มไทย. (2558). การเปิดรับสื่อ ความคาดหวังและความพึงพอใจต่อสื่อประชาสัมพันธ์ภายในองค์กรของบุคลากรคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. รายงานโครงการเฉพาะบุคคลปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการสื่อสารองค์กร คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พีระ จิระโสภณ. (2529). ทฤษฎีการสื่อสารมวลชน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ยุบล เบ็ญจรงค์กิจ. (2528). การใช้สื่อมวลชนเพื่อประโยชน์และความพึงพอใจ: ทฤษฎีงานวิจัยและข้อเสนอแนะต่อการศึกษานิเทศศาสตรพัฒนาการ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ยุพดี ฐิติกุลเจริญ. (2537). ทฤษฎีการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: ชวนพิมพ.
วัลคุณิการ์ ภิรมณ์รัตน์. (2556). ความคาดหวังและความพึงพอใจในการเปิดรับสื่อประชาสัมพันธ์ภายในองค์กรของบุคลากรโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์. รายงานโครงการเฉพาะบุคคลปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการสื่อสารองค์กร คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิภารัตน์ เพียรราช. (2556). ความคาดหวังประโยชน์และความพึงพอใจต่อสื่อประชาสัมพันธ์ภายในองค์กรของข้าราชการสำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา. รายงานโครงการเฉพาะบุคคลปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการสื่อสารองค์กร คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมพงษ์ จิตระดับ และอัญมณี บุญซื่อ. (2551). หลักสูตรสิทธิเด็กและการวางแผนท้องถิ่นเพื่อเด็กและเยาวชน พุทธศักราช2551. กรุงเทพฯ: ธรรมดาเพรส.
สมยศ นาวีการ. (2557). การติดต่อสื่อสารในองค์การ. กรุงเทพฯ: บรรณกิจ.
ภาษาอังกฤษ
Katz, E.,Blumler, J.G., & Gurvitch, M. (1974). Utilization of mass communication by the individual. Bevery Hills: Sage.
Klapper, Joseph T. (1960). The Effect of Mass Communication. New York: The Free Press.
Mccombs, M.E., & Becker, L.B. (1979). Using Mass Communication Theory. Englewood Cliffs: N.J. Prentice Hall.
Palmgreen, P., & Rayburn, J. D. (1985). A comparison of gratification models of media satisfaction. Communication Monographs, 52(4), 334–346.
Schramm, W. (1973) “Channels and audiences,” in I. de Sola Pool and W. Schramm (eds.) Handbook of Communication. Chicago: Rand McNally.
ระบบออนไลน์
สถาบันยุวทัศน์แห่งประเทศไทย. (2562). สถาบันยุวทัศน์แห่งประเทศไทย. เข้าถึงได้จากhttps://www.tyithailand.or.th/about-us/
