สื่อสังคมออนไลน์กับการส่งเสริมคุณภาพชีวิตของกลุ่มผู้สูงอายุ ในเขตกรุงเทพมหานคร

Main Article Content

ภัทรพงษ์ รื่นเอม
วิไลภรณ์ จิรวัฒนเศรษฐ์

บทคัดย่อ

การวิจัยเรื่อง “สื่อสังคมออนไลน์กับการส่งเสริมคุณภาพชีวิตของกลุ่มผู้สูงอายุ ในเขตกรุงเทพมหานคร” เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ความสำคัญของสื่อสังคมออนไลน์ที่มีต่อกลุ่มผู้สูงอายุ 2) ปัจจัยที่มีผลต่อการใช้สื่อสังคมออนไลน์ของกลุ่มผู้สูงอายุ 3) พฤติกรรมการใช้สื่อสังคมออนไลน์ของกลุ่มผู้สูงอายุ 4) ประโยชน์ที่กลุ่มผู้สูงอายุได้รับจากการใช้สื่อสังคมออนไลน์ ดำเนินการเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง 2 ส่วน ด้วยการสัมภาษณ์แบบกลุ่ม (Focus Group) กับกลุ่มเป้าหมายที่เป็นผู้สูงอายุ และการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-Depth Interview) กับนักวิชาการและผู้ประกอบการทางธุรกิจด้านการใช้สื่อสังคมออนไลน์ ผลการวิจัยพบว่า 1) สื่อสังคมออนไลน์กลายเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในการใช้งาน 2) รูปแบบสังคมครอบครัวของผู้สูงอายุมีการเปลี่ยนแปลง 3) มีการใช้งานเพื่อรักษาความสัมพันธ์ที่ดี 4) ผู้สูงอายุมีการนำข้อมูลข่าวสารมาปรับใช้กับคุณภาพชีวิตทั้งทางร่างกายและจิตใจ สามารถดำรงชีวิตได้อย่างมีความสุขกับบริบทใหม่ของสังคม

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
รื่นเอม ภ. ., & จิรวัฒนเศรษฐ์ ว. . (2021). สื่อสังคมออนไลน์กับการส่งเสริมคุณภาพชีวิตของกลุ่มผู้สูงอายุ ในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 20(2), 139–149. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/commartsreviewsiamu/article/view/255778
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ภาษาไทย
กิรณา สมวาทสรรค์ และกุลทิพย์ ศาสตระรุจ. (2559). พฤติกรรมการสื่อสารกับการส่งต่อข้อมูลผ่านแอปพลิเคชันไลน์ของผู้สูงอายุ. รายงานการประชุม การประชุมสัมมนาวิชาการระดับชาติ ประจำปี 2559 หัวข้อ “นวัตกรรมนิเทศศาสตร์และการจัดการ” (หน้า 14-26). กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
น้ำทิพย์ วิภาวิน. (2558). เครือข่ายสังคมในสังคมเครือข่าย = Social network in a networked society. วารสารวิจัย สมาคมห้องสมุดแห่งประเทศไทยฯ, 8(2), 119-127.
พิมพ์ใจ ทายะติ, ชไมพร ดิสถาพร และฤทธิชัย อ่อนมิ่ง. (2560). รูปแบบการจัดการเรียนรู้สำหรับผู้สูงอายุประเทศไทยเพื่อการรู้เท่าทันเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร. Veridian E-Journal Silpakorn University (ฉบับภาษาไทย); 10(3), 1456-1471.
พิมพ์ชนก นุชเนตร. (2560). การเรียนรู้โดยผ่านการสังเกตและพฤติกรรมการเลียนแบบจากรายการเซเลบบล็อก. การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารเชิงกลยุทธ์, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
วิโรจน์ เจษฎาลักษณ์ และศตพร เพียรวิมังสา. (2561). คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในหมู่บ้านดอนเซ่ง ตำบลบางแพ อำเภอบางแพ จังหวัดราชบุรี. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 11(1), 3032-3047.
วิศปัตย์ ชัยช่วย. (2559). การใช้ LINE ของผู้สูงอายุ: การศึกษาเชิงปรากฏการณ์วิทยา (รายงานวิจัย). ขอนแก่น: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
วีรณัฐ โรจนประภา. (2560). พฤติกรรมการใช้เทคโนโลยีที่มีผลต่อระดับความสุขของผู้สูงอายุในเขตกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์, มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
สุทธิพงศ์ บุญผดุง. (2554). การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในท้องถิ่นโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานตามหลักเศรษฐกิจพอเพียง (ระยะที่ 1) (รายงานวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา.
หยาดพิรุณ ศุภรากรสกุล. (2560). พฤติกรรมการใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์และผลกระทบต่อนักเรียนระดับมัธยมศึกษาในจังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(2), 53-71.

ระบบออนไลน์
กนกกาญจน์ บัญชาบุษบง. (2560). วิถีใหม่ “ผู้สูงอายุ” ยุค 4.0 ส่งความสุขแบบ “ออนไลน์” เชื่อมสัมพันธ์ครอบครัว. เข้าถึงได้จาก https://www.matichon.co.th/lifestyle/news_517489/
Abraham Maslow. (2562). จิตวิทยาการศึกษา: ทฤษฎีความต้องการของมาสโลว์. เข้าถึงได้จาก https://www.krupatom.com/มาสโลว์/