การรู้เท่าทันสุขภาพด้านโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ ในกลุ่มชายรักร่วมเพศที่ใช้แอปพลิเคชันหาคู่ในเขตกรุงเทพมหานคร

Main Article Content

สุริยนต์ ไหวพินิจ
ศรีรัฐ ภักดีรณชิต
นพดล อินทร์จันทร์

บทคัดย่อ

งานวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการรู้เท่าทันสุขภาพด้านโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ในกลุ่มชายรักร่วมเพศที่ใช้แอปพลิเคชันหาคู่ในกรุงเทพมหานคร 2) เปรียบเทียบความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มชายรักร่วมเพศในกรุงเทพมหานคร ที่มีและไม่มีประสบการณ์มีเพศสัมพันธ์จากการนัดพบผ่านแอปพลิเคชันหาคู่ โดยใช้แบบสอบถามออนไลน์ในการเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง ชายรักร่วมเพศที่ใช้แอปพลิเคชันหาคู่ในเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 400 คน และใช้สถิติเชิงพรรณาและเชิงอนุมานในการวิเคราะห์ข้อมูล ผลการวิจัยพบว่า 1) ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่จะใช้วิธีสืบค้นข้อมูลด้วยตนเองผ่านอินเทอร์เน็ตและสื่อออนไลน์เป็นสื่อที่ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่สามารถเข้าถึงได้มากที่สุด 2) ผู้ตอบแบบสอบถามมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง 3) การจัดการตนเองเกี่ยวกับโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่สามารถปฏิบัติตามคำแนะนำได้เป็นบางครั้ง 4) ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่มีการตัดสินใจที่ถูกต้องในประเด็นเกี่ยวกับโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์แต่ไม่สามารถแนะนำให้เพื่อนใช้ถุงยางอนามัยป้องกันโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์หากทราบว่าเพื่อนไม่ใช้ถุงยางอนามัยในการมีเพศสัมพันธ์กับบุคคลอื่น 5) ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ในกลุ่มชายรักร่วมเพศที่ใช้แอปพลิเคชันหาคู่ในกรุงเทพมหานครระหว่างกลุ่มที่เคยนัดพบเพื่อมีเพศสัมพันธ์และกลุ่มที่ไม่เคยนัดพบเพื่อมีเพศสัมพันธ์ไม่แตกต่างกัน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ไหวพินิจ ส. ., ภักดีรณชิต ศ. ., & อินทร์จันทร์ น. . (2022). การรู้เท่าทันสุขภาพด้านโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ ในกลุ่มชายรักร่วมเพศที่ใช้แอปพลิเคชันหาคู่ในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 21(2), 286–301. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/commartsreviewsiamu/article/view/262389
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แก้วเทพ. (2555). คู่มือสื่อใหม่ศึกษา. กรุงเทพฯ: โครงการเมธีวิจัยอาวุโส ฝ่ายวิชาการ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ขวัญจิรา ดลปัญญาเลิศ และสุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2558). การใช้สื่ออินเทอร์เน็ตในการหาเพื่อนผ่านสื่อออนไลน์. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ชัยนันท์ เหมือนเพ็ชร์, นิภา มหารัชพงศ์ และปาจรีย์ อับดุลลากาซิม. (2563). การรู้เท่าทันสื่อสังคมออนไลน์เรื่องเพศกับพฤติกรรมทางเพศของวัยรุ่นไทย. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 14(2), 23-33.

ชุติสันต์ เกิดวิบูลย์เวช. (2558). นวัตกรรมสื่อดิจิทัลใหม่สำหรับนิเทศศาสตร์. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า, 2(2), 55-70.

ธีระวุฒิ เอกะกุล. (2549). ระเบียบวิธีวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 4). อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.

ประทักษ์พงษ์ วงศ์กิติ. (2557). ความรู้และความตระหนักเกี่ยวกับการติดเชื้อเอช พี วี ของกลุ่มชายรักชาย จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ปุรินทร์ นาคสิงห์. (2558). เพศวิถีของ “ชายชอบชาย” ในห้องน้ำสาธารณะ. วารสารสังคมวิทยามานุษวิทยา, 34(1), 9-29.

รุ่งรัตน์ ศรีสุริยเวศน์ และพรนภา หอมสินธุ์. (2560). ความสัมพันธ์ระหว่างการสื่อสารเรื่องเพศและพฤติกรรมการใช้ถุงยางอนามัยในกลุ่มเยาวชนไทยชายรักชาย จังหวัดชลบุรี. วารสารพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 29(2), 62-75.

วรยุทธ พายพายุห์ และพัชนี เชยจรรยา. (2562). การศึกษาการใช้ประโยชน์และความพึงพอใจของแอปพลิเคชันหาคู่บนโทรศัพท์มือถือของกลุ่มชายรักชาย (เกย์). วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า, 6(2), 45-66.

สำนักยุทธศาสตร์ สำนักพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2562). รายงานผลการสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทยปี 2561. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.

สุชาดา พลาชัยภิรมย์ศิล. (2555). แนวโน้มการใช้โมบายแอพพลิเคชัน. วารสารนักบริหาร มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, 31(3), 110-115.

อังศินันท์ อินทรกำแหง. (2560). ความรอบรู้ด้านสุขภาพ: การวัดและการพัฒนา. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ภาษาอังกฤษ

Boonchutima, S. & Kongchan, W. (2017). Utilization of dating apps by men who have sex with men for persuading other men toward substance use. Psychology Research and Behavior Management, 10, 31-38.

Nutbeam, D. (2008). The evolving concept of health literacy. Social Science & Medicine, 67(12), 2072-2078.

กานดา รุณนะพงศา สายแก้ว. (2557). โซเชียลมีเดียหมายถึง. เข้าถึงได้จาก https://www.gotoknow.org/ posts/567331

สำนักโรคเอดส์ วัณโรค และโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. (2561). สถิติโรคเอดส์และผู้ติดเชื้อเอชไอวีปี 2561. เข้าถึงได้จาก www.bangkok.go.th/ aids/page/main/737/สถิติเอดส์

สำนักโรคเอดส์ วัณโรค และโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ และ สำนักสื่อสารความเสี่ยงและพัฒนาพฤติกรรมสุขภาพ กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. (2562). สปคม.รณรงค์เชิญชวนประชาชน ตรวจเอชไอวี ภายใต้แนวคิด: เอชไอวี ตรวจฟรี ตรวจเร็ว เอชไอวี รักษาเร็ว รักษาฟรี (Know Your Status). เข้าถึงได้จาก https://ddc.moph.go.th/iudc/news.php? news=7509&deptcode=iudc

สำนักสื่อสารความเสี่ยงและพัฒนาพฤติกรรมสุขภาพ กองโรคเอดส์และโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ กรมควบคุมโรค. (2564). แนวคิดการรณรงค์ป้องกันโรคติดติอทางเพศสัมพันธ์และเอชไอวี เนื่องในวันวาเลนไทน์ (14 กุมภาพันธ์ 2564) “New Normal New Safe SEX: ชีวิตวิถีใหม่กับเพศสัมพันธ์ที่ปลอดภัย”. เข้าถึงได้จาก https://ddc.moph.go.th/brc/news.php? news=17031&deptcode=brc&news_views=3938

Smith, A., & Anderson, M. (2016). 5 facts about online dating. Retrieved from https://www.pewresearch.org/fact-tank/2016/02/29/5-facts-about-online-dating