การสร้างสรรค์นาฏยศิลป์จากความศรัทธาเทพฮินดู ชุด อุมามเหศวร
คำสำคัญ:
การสร้างสรรค์นาฏยศิลป์อุมามเหศวร, ประติมากรรมอุมามเหศวร เทพเจ้าในศาสนาฮินดู, ไศวนิยมบทคัดย่อ
การสร้างสรรค์นาฏยศิลป์ ชุด อุมามเหมศวร มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างสรรค์ผลงานทางนาฏยศิลป์และศึกษาหารูปแบบตามองค์ประกอบการแสดงทางนาฏยศิลป์ทั้ง 6 องค์ประกอบจากภาพประติมากรรมรูปอุมามเหศวร อันได้แก่ บทการแสดง นักแสดง ลีลานาฏยศิลป์ เพลงดนตรี เครื่องแต่งกาย และแสงสี ซึ่งมีกระบวนการวิจัยเชิงสร้างสรรค์จากแนวคิด 3 ประการ ได้แก่ แนวคิดเทวนิยมอินเดีย แนวคิดพหุวัฒนธรรม และสุนทรีย์ทางนาฏศิลป์ ทั้งนี้ผู้วิจัยได้ศึกษาข้อมูลโดยใช้วิธีการเก็บข้อมูลเชิงเอกสาร การสังเกตการณ์ และการสัมภาษณ์ ตลอดจนข้อมูลสื่อสารสนเทศอื่น ๆ เพื่อนำมาวิเคราะห์ สังเคราะห์ข้อมูล และสรุปผลตามวัตถุประสงค์
ผลงานสร้างสรรค์มีจุดมุ่งหมายเพื่อนำเสนอถึงความเป็นมาของภาพประติมากรรมรูปอุมามเหศวรและสะท้อนถึงคติความเชื่อและความศรัทธาต่อเทพในศาสนาพราหมณ์-ฮินดู รวมทั้งอิทธิพลทางวัฒนธรรมของอินเดียที่มีต่อศิลปกรรมทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทั้งนี้ในการประกอบสร้างผลงานนั้นผู้สร้างสรรค์ได้สื่อสารผ่านผลงานทางนาฏยศิลป์โดยนำลักษณะรูปแบบนาฏยศิลป์อินเดียมาผสมผสานกับนาฏยศิลป์เขมรและนาฏยศิลป์ไทย เพื่อค้นหารูปแบบและแนวคิดที่ได้หลังจากการสร้างสรรค์ผลงานทางด้านนาฏยศิลป์ ซึ่งจะเป็นการพัฒนานาฏยศิลป์สร้างสรรค์และกระบวนการสร้างสรรค์ผลงานในการศึกษาแนวทางเชิงวิชาการ ตลอดจนสามารถทำให้คนรุ่นใหม่เข้าใจในตำนาน ประวัติศาสตร์ และอิทธิพลทางวัฒนธรรมได้โดยง่ายจากรูปแบบการแสดงที่แตกต่างไปจากเดิมและเข้าใจถึงคุณค่าของงานทางด้านนาฏยศิลป์มากขึ้นอีกด้วย
เอกสารอ้างอิง
คมกฤช อุ่ยเต็กเค่ง. (2561). “เทวนิยมอินเดีย : เส้นทางและปรากฏการณ์ในสังคมไทย Indian Theism: Development and Its Phenomenon in Thai Society”. Veridian E-Journal, Silpakorn University. 11(2), 1582-1597.
จุติกา โกศลเหมมณี. (2556). รูปแบบและแนวคิดในการสร้างสรรค์งานนาฏศิลป์ไทยร่วมสมัยของนราพงษ์ จรัสศรี [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตร์ดุษฏีบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เดลินิวส์ออนไลน์. (2566). มองลึก ๆ…เพื่อ ‘เข้าใจ’ ไม่ดราม่า ‘วัฒนธรรมร่วม’ แห่ง ‘อุษาคเนย์’. สืบค้นเมื่อ 16 มิถุนายน 2566, จาก https://www.dailynews.co.th/news/2094711/
วัฒนวุฒิ ช้างชนะ. (2564). การสื่อความหมายผ่านงานประติมากรรมของศาสนาฮินดูในกรุงเทพมหานคร. ศิลปะ
ศาสตรดุษฎีบัณฑิต หลักสูตรปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาศิลปวัฒนธรรม ของมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ศิริศักดิ์ ดำเกิง.(2549). แนวคิดพหุวัฒนธรรม (Multiculturalism). ภาควิชามานุษยวิทยา คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สดใส พันธุมโกมล. (2520). ศิลปะการแสดง กรุงเทพฯ. คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2555). "วัฒนธรรมร่วม" ในอุษาคเนย์ รากเหง้าเก่าแก่ของประชาคมอาเชียน. คลิปการบรรยายของสุจิตต์ วงษ์เทศ หัวข้อ "วัฒนธรรมร่วมราก วัฒนธรรมเริ่มแรกในอาเซียน?". สืบค้นเมื่อ 14 มิถุนายน 2566. จาก https://prachatai.com/journal/2012/08/42238
เผยแพร่แล้ว
เวอร์ชัน
- 2024-12-31 (2)
- 2024-12-31 (1)