การพัฒนาผลลัพธ์การเรียนรู้ และทักษะการเป็นพลเมือง โดยประยุกต์ใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ไทย สู่ความเป็นพลเมืองโลก

ผู้แต่ง

  • วรกมล พิบูลย์เพิ่มทรัพย์ นักศึกษาระดับปริญญาโท สาขาวิชานาฏศิลป์ศึกษา คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี
  • มาโนช บุญทองเล็ก สาขาวิชานาฏศิลป์ศึกษา คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี
  • กัญชพร ตันทอง สาขาวิชานาฏศิลป์ศึกษา คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี
  • ประวิทย์ ฤทธิบูลย์ สาขาวิชานาฏศิลป์ศึกษา คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี

คำสำคัญ:

การพัฒนาผลลัพธ์การเรียนรู้, ทักษะการเป็นพลเมืองโลก, การจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ไทย, การจัดการเรียนรู้สู่ความเป็นพลเมืองโลก

บทคัดย่อ

              การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาผลลัพธ์การเรียนรู้และทักษะการเป็นพลเมือง 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรายวิชานาฏศิลป์ ชุดรำวงมาตรฐาน ระหว่างก่อนกับหลังเรียน และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ไทยสู่ความเป็นพลเมืองโลก กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนมัธยมสิริวัณวรี ๓ ฉะเชิงเทรา จำนวน 35 คน ได้จากการเลือกสุ่มแบบง่าย เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย 1) รูปแบบการจัดการเรียนรู้ 2) แบบทดสอบรำวงมาตรฐาน 3) แบบประเมินทักษะปฏิบัติ และ 4) แบบประเมินความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าที และค่าคะแนนพัฒนาการสัมพัทธ์

              ผลการวิจัย พบว่า ผลลัพธ์การเรียนรู้รายวิชานาฏศิลป์ ชุดรำวงมาตรฐานที่ได้รับการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ไทยสู่ความเป็นพลเมืองโลกของนักเรียนมีพัฒนาการสัมพัทธ์ดีขึ้น เมื่อนำมาเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียน พบว่า ผลคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .01 และนักเรียนมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ไทยสู่ความเป็นพลเมืองโลก ทั้งในด้านภายในส่วนบุคคล และด้านปฏิสัมพันธ์ทางสังคมอยู่ในระดับมากที่สุด

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์คุรุสภา ลาดพร้าว.

ดาหวัน พิมพ์ศรี. (2553). การพัฒนาการจัดกิจกรรมการเรียนรู้สาระนาฏศิลป์ชั้นประถมศึกษา ปีที่ 6 เรื่องรำวงมาตรฐานเพลงดวงจันทร์ขวัญฟ้าและรำพื้นเมืองแบบเน้นการปฏิบัติ และการใช้สื่อประสม (วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัย มหาสารคาม.

ปาจรีย์ รัตนานุสนธิ์ และวรรณี แกมเกตุ. (2557). การพัฒนาตัวบ่งชี้คุณลักษณะความเป็น พลเมืองโลกของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา. 9(2), 686-698. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/OJED/article/view/37276/31003

ผ่องพรรณ ตรัยมงคลกูล และสุภาพ ฉัตราภรณ์. (2555). การออกแบบการวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 7). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

พูนภัทรา พูลผล. (2557). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน เพื่อเตรียมผู้เรียนสู่ความเป็นพลเมืองโลก. วารสารวิจัยการศึกษา. 2(4), 27-37.

มาโนช บุญทองเล็ก. (2563). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ไทยสู่ความเป็น พลเมืองโลก. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต) มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ธัญบุรี.

มนชนก รัตนจำนงค์. (2561). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชานาฏศิลป์ ด้วยรูปแบบการ สอนแบบทางตรงผสมผสานทักษะปฏิบัติของเดวีส์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษา ปีที่ 5. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต) มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.

วราภรณ์ จุลฉีด และ เก็ตถวา บุญปราการ. (2566). การพัฒนาทักษะปฏิบัตินาฏยศัพท์ ด้วย การจัดการเรียนรู้โดยใช้แนวคิดการสอนของแฮร์โรว์สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษา ปีที่ 4. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์. 8(2), 881-890. https://so06.tci-thaijo.org/ index.php/mcjou/article/view/267132/179053

วารี รักหะบุตร. (2552). การเปรียบเทียบผลการเรียนเรื่องนาฏศิลป์ ของนักเรียนชั้นประถม ศึกษาปีที่ 6 ด้วยโปรแกรมบทเรียนแบบฝึกปฏิบัติกับการเรียนแบบปกติ. (ปริญญา นิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2575. บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.

Boontonglek, M., Prontadavit, N., Trirat, P., & Prammane, R. (2021). The Development of the Thai Dance Teaching Model for Global Citizenship. Review of International Geographical Education Online. Vol.11, no.10, pp. 2070-2084. https://rigeo. org/menu-script/index.php/rigeo/article/view/1719/1726

Boontonglek, M., Rittibul, P., Orachun, R., & Boonsong, P. (2023). Dramatic Arts Innovation and Learning Management in the 21st Century. Asian Journal of Arts and Culture. vol.23, no.2. pp. 1-11. https://doi.org/10.48048/ajac.2023.260039

Dale, E. (1969). Audio-Visual Methods in Teaching (3rd ed.). Holt, Rinehart & Winston, New York: Dryden Press. https://www.researchgate.net/figure/283011989_ fig1_Figure-2-Edgar-Dale-Audio-Visual-Methods-in-Teaching-3rd-Edition- Holt-Rinehart-and Maslow, A. H. (1970). Motivation and Personality (2nd ed.). New York: Harper & Row.

Rittibul, P., Boontonglek, M., Orachun, R., Ngerndang, A., & Boonsong, P. (2024). The Development of Learning Media in Virtual Classroom On Topics of Thai Performing Arts. Edelweiss Applied Science and Technology. vol.8, no.6, pp. 7655-7662. https://doi.org/10.55214/25768484.v8i6.3659

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-27

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย