Studying the Singkhon community and culture in Thailand to reflect solidarity on the historical route across the upper Malay peninsula through participatory action research

Authors

  • Varaporn Chalosantisakul PhD. Candidate, Faculty of Fine and Applied Art, Burapha University.
  • Suchart Thaothong
  • Thanom Chapakdee

Keywords:

Thai Singkhon, Shared culture, Community, Participation

Abstract

This research studied and analyzed history, culture, and community around the Singkhon border area to create knowledge guidelines for the Thai Singkhon community dwelling along the historical route across the upper Malay peninsula. A participatory action research model was used. The sample populations were the historically connected Dan Singkhon community, Prachuap Khiri Khan Province and Tanaosri District, Myeik Province, Myanmar. Data was analyzed from documents, fieldwork, interviews and focus groups to formulate a knowledge prototype for organizing participatory activities to verify information and accuracy of the community knowledge set. Thai Singkhon knowledge was obtained from: 1) a historical timeline; 2) Singkhon community knowledge book; 3) 12-month ceremony calendar; and 4) cultural map.  Results were that the route across the Upper Malay Peninsula was significant for cultural integration and community for 1) trade; 2) missionary education and diplomacy; and 3. military transport. Thai Singkhon people are considered as former Thai citizens who remained in Myanmar due to the British colonial delimitation. They still have relatives living in Prachuap Khiri Khan Province, Thailand and speak Thai language with a southern accent. Thai Singkhon people continue to preserve Thai traditions, culture, and ceremonies as part of their daily lives, in addition to some external features influenced by Burmese culture, such as costume. Some identities not appearing in Burmese culture, but influenced by Thai culture include Thai household shrines, shadow play, and Nora folk dances. These findings indicate the community  connections and interacations between Thai Singkhon people and their land of origin, regardless of place of domicile. 

References

กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (2545). พงศาวดารเรื่องไทยรบพม่า. กรุงเทพฯ : มติชน.

กรมศิลปากร. (2542). สมุดภาพไตรภูมิฉบับกรุงศรีอยุธยา–ฉบับกรุงธนบุรี เล่ม 1. กรุงเทพฯ : อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.

กรมศิลปากร. (2542). สมุดภาพไตรภูมิฉบับกรุงศรีอยุธยา–ฉบับกรุงธนบุรี เล่ม 2. กรุงเทพฯ : อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.

คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุในคณะกรรมการอำนวยการจัดงานเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว. (2544). วัฒนธรรมพัฒนาการทางประวัติศาสตร์เอกลักษณ์และภูมิปัญญาจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร.

โคลด์ เซเบเรต์ เดอ บูเล. (2560). จดหมายเหตุของมองซิเออร์เซเบเรต์. นนทบุรี : ศรีปัญญา.

จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. (2558). แผ่นพับประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวด่านสิงขร. ประจวบคีรีขันธ์.

ชวน เอมโอฐ. (2556). บันทึกเรื่องเล่าชาวกุยบุรี. ประจวบคีรีขันธ์ : โรงพิมพ์เสียงประจวบ.

ชาญวิทย์ เกษตรศิริ. (2555). ประมวลแผนที่: ประวัติศาสตร์-ภูมิศาสตร์-การเมือง กับลัทธิอาณานิคมในอาเซียน-อุษาคเนย์. กรุงเทพฯ : มูลนิธิโตโยต้าประเทศไทย.

ณัฐพล ตันตระกูลทรัพย์ (2552). เขตแดนไทย-พม่า ปัญหาที่รอการปักปัน (2) สถานะปัจจุบันของ

เขตแดนไทย-พม่า และประเด็นปัญหา. กรุงเทพฯ : ศูนย์โลกสัมพันธ์ไทย สถาบันเอเชียศึกษาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ดุลยภาค ปรีชารัชช และคณะ. (2554). เขตแดนสยามประเทศไทย-มาเลเซีย-พม่า-ลาว-กัมพูชา.

กรุงเทพฯ : มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.

เดอ บูรช์, ฌ. (2530). จดหมายเหตุการเดินทางของพระสังฆราชแห่งเบริธ ประมุขมิสซังสู่อาณาจักโคจินจีน. กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร.

บ. ธรรมบุตร (2547). จดหมายจากตะนาวศรี. กรุงเทพฯ : มูลนิธิธนาคารกรุงเทพ.

มอริส คอลลิส. (2507). แซมมวลไวท์แห่งกรุงสยาม. พระนคร : เกษมบรรณกิจ.

ไมเคิล ไรท์. (2562). เข้าใจจักรวรรดินิยมแบบยุโรปกับทะเลอันดามันและสยามในคริสต์ศตวรรษที่ 19. กรุงเทพฯ : ศิลปวัฒนธรรม.

ไมเคิล ไรท์. (2548). แผนที่แผนทางในประวัติศาสตร์โลกและสยาม. กรุงเทพฯ : มติชน.

ราชบัณฑิตยสภา. (2555, 7 สิงหาคม). รู้ รัก ภาษาไทย. กรุงเทพฯ : สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย

ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร. (2550).จารึกวัดเขากบ. https://db.sac.or.th/inscriptions/inscribe/detail/215

สายสกุล เดชาบุตร. (2558). เสียดินแดนให้จักรวรรดินิยมในสมัยล่าอาณานิคม. กรุงเทพฯ : ยิปซี กรุ๊ป.

สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2560). วัฒนธรรมร่วมอุษาคเนย์ในอาเซียน. กรุงเทพฯ : เรือนแก้วการพิมพ์.

สุเนตร ชุตินธรานนท์. (2561). พม่ารบไทย ว่าด้วยการสงครามระหว่างไทยพม่า. กรุงเทพฯ : มติชน.

สุเนตร ชุตินธรานนท์ และคณะ. (2557). ชาตินิยมในแบบเรียน. กรุงเทพฯ : มติชน.

สุนนท์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา. (2534). ชุมชนและสถาปัตยกรรมเพชรบุรี (สมัยทวารวดี-สมัยอยุธยา).

NAJUA: Architecture, Design and Built Environment. (มกราคม-ธันวาคม/11), 26-55.

Du Val, M. (1686). Carte du Royaume de Siam et des Pays Circonvoisins. Paris.

Glassner, M. I. (1993). Political Geography. Mississauga: John Wiley & Son Canada Ltd.

MGR Online (2561, 26 มกราคม). บันทึกจีนฯ จับมือทางทหารมาแต่สมัยอยุธยา. https://mgronline.com/china/detail/9610000033455.

Downloads

Published

2023-06-28

Issue

Section

Research Article