The Thai Dance Theater in the King Rama VII's Reign and Its Inheritance

Authors

  • มณิศา วศินารมณ์

Keywords:

Inheritance, King Prajadhipok, Thai Dance Theatre in King Rama VII Reign

Abstract

This research study reviews the role of the King Rama VII which effected Thai dance dramas, including dance theatre companies, dance forms, dance characteristics, dance businesses, and dance institutions which have been continuing until the present days, in order to prove that Thai dance drama did not fall during the time of social change. The data were collected from documents, photos, films, websites, interviews, and personal trainings with dance experts.
The Thai Dance Theatre in the King Rama VII’s reign was a kind of performance which the actors inherited Thai classical dance movement, Thai classical music, and Thai literature in their performances. Likewise, these kinds of performances were similar to what was in the past. The research found that there were six important activities of King Rama VII which supported Thai dance drama. All of them were: 1. The regulating policies, institutions related to Thai dance drama, and education were all influenced by a specific group of people. 2. The reorganization of the government helped maintain the conservation. 3. The flourish of the dance theatre companies thorough the kingdom. 4. The establishment of curricula both in specialty and normal education. 5. The existence of Gramophone which could record the sound and the music of performances. 6. Performing art, for the first time, was recorded in form of motion pictures. All of those attempts had tremendous benefits to the current performances in conservation and in development.
During the reign of the King Rama VII, the huge support from him, in spite of the Great Depression, could help Thai dance drama’s conservation and inheritance. Later, King Rama VII was awarded by UNESCO in 2013 as one of the ‘Great Personalities of the World’.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กรมศิลปากร. (2545). รวมงานนิพนธ์ของนายอาคม สายาคมผู้เชี่ยวชาญนาฏศิลป์ กรมศิลปากร. กรุงเทพฯ : บริษัท รุ่งศิลป์การพิมพ์ (1977) จำกัด.
________. (2556). พระประวัติ และประชุมบทละครดึกดำบรรพ์. กรุงเทพฯ : บริษัท เอดิสัน เพรส โพรดักส์ จำกัด
เฉลิมศักดิ์ เย็นสำราญ. (2555). ดนตรี – นาฏศิลป์ แผ่นดินพระปกเกล้า. นนทบุรี :จตุพร ดีไซส์.
ชมนาด โศภน. (2531). พัฒนาการของการศึกษาวิชาชีพนาฏศิลป์ไทยในประเทศไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธนาทิพย์ ฉัตรภูติ. (2547). ตำนานโรงหนัง. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์เวลาดี.
ธนิต อยู่โพธิ์. (2531). ศิลปะละครรำ หรือ คู่มือนาฏศิลปไทย. กรุงเทพ: กรมศิลปากร.
บรรเจิด อินทุจันทร์ยง และคณะ. จดหมายเหตุพระราชกิจรายวัน ในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7. (2537). กรุงเทพฯ: บริษัท วัชรินทร์การพิมพ์ จำกัด. (คณะกรรมการชำระประวัติศาสตร์ไทย และจัดพิมพ์เอกสารทางประวัติศาสตร์ และโบราณคดี สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี จัดพิมพ์เผยแพร่ เพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื่องในวโรกาสพระบรมราชสมภพ ครบรอบ 100 ปี).
เบญจาภา ไกรฤกษ์, หม่อมราชวงศ์. (2546). แลวัง หลังตำหนัก. ไม่ปรากฏที่พิมพ์. (งานพระราชทานเพลิงศพคุณพูนเพิ่ม ไกรฤกษ์)
ปกเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ. (ผู้กำกับ). (2474). ภาพยนตร์ส่วนพระองค์ เรื่อง โขน [ภาพยนตร์]. มปท.
เพลินพิศ กำราญ และเนียนศิริ ตาละลักษมณ์. (2522). พระประวัติ และผลงานของพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์. กรุงเทพ: “มูลนิธินราธิปประพันธ์พงศ์-วรวรรณ”. (จัดพิมพ์เนื่องในวโรกาสสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯสยามบรมราชกุมารีทางเปิดศูนย์นราธิปเพื่อการวิจัยทางสังคมศาสตร์).
ไพโรจน์ ทองคำสุก. (2547). ครูจำเรียง พุธประดับ ศิลปินแห่งชาติ รูปแบบความเป็นครูผู้ถ่ายทอดนาฏศิลป์ไทยแบบโบราณ. กรุงเทพฯ : สำนักการสังคีต กรมศิลปากร.
มณิศา วศินารมณ์. (2557). รายงานวิจัย เรื่อง ละครรำในรัชกาลที่ 7 และการสืบทอด. กรุงเทพฯ : สถาบันพระปกเกล้า.
รจนา สุนทรานนท์. (2549). นามานุกรมนาฏยศิลป์ ครูโขนละคร ในกรุงรัตนโกสินทร์. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ลำจุล ฮวบเจริญ. (2550). เกร็ดพระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์. กรุงเทพฯ: The Knowledge Center.
ศุภชัย จันทร์สุวรรณ์. (2538). การวิเคราะห์แนวพระราชดำริและบทบาทพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวในการส่งเสริมการศึกษาทางด้านนาฏศิลป์และดนตรี: การศึกษาเฉพาะกรณีโรงเรียนพรานหลวง ในพระบรมราชูปถัมภ์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต).กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรพล วิรุฬห์รักษ์. (2543). วิวัฒนาการนาฏยศิลป์ไทยในกรุงรัตนโกสินทร์ พ.ศ.2325-2477. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
หอจดหมายเหตุ, เอกสาร ร.7 ม.1/93
อนุสรณ์ ธรรมใจ. (2556). การอภิวัฒน์ 2475 กับเศรษฐกิจ การเมือง และสังคมยุคใหม่. สืบค้นเมื่อ 1 สิงหาคม 2557 จาก http://www.oknation.net /blog/print.php?id=868238
Translated in Thai References
Archives, document process. 7 m. 1/93.
Chatpute, T. (2004). The Cinema Legend, Bangkok: Weladee Publisher.
Chunsuwan, S. (1995). Analysis of the Works and the Role of His Majesty King Rama VI to Promote the Study of Dance and Music: A Case Study Royal Pranluang School. (Master's thesis). Bangkok, Chulalongkorn University.
Fine Arts Department. (2002). Works of Mr. Arkom, Dramatic Arts Association, Fine Arts Department. Bangkok: Rungroj Printing Company (1977).
Fine Arts Department. (2013). The Prehistory and History conference. Bangkok: Edison Press Products Limited.
Huabcharoen, L. (2007). Tips Chronicle Rattanakosin. Bangkok, The Knowledge Center.
Injunyong, B. et al., Archives of the Daily Acts. The King Rama VII (1994). Bangkok: Watcharin Printing Co., Ltd. (Prehistoric Settlement of Thailand and Published Historical Documents and Archaeological Prime Minister Secretariat Office. Published In Honor of King Rama VII for His Majesty on the Occasion of the 100th Birth Year).
Kamran, P. and Talalaksana, S. (1979). The history and work of HRH Krom Phra Narathip Prapanpong. Bangkok: "Foundation Narathip Prapanpong - Vorawan". (Published on the occasion of HRH Princess Sirindhorn HRH The Princess Royal. The opening of the Centre for Research in Social Sciences Narathip).
King Rama VII. (1931). His film about pantomime [film]. MPT.
Krairiksh, B. (2003). The Back Palace. Private communication. (Cremation of P. Krairiksh).
Soonttranon, R. (2006). Dictionary Pantomime Theater, Dance Teacher in Bangkok. (PhD thesis). Bangkok's Chulalongkorn University.
Sopon, C. (1988). The Development of Professional Dance Education in Thailand. (Master's thesis). Bangkok, Chulalongkorn University.
Tamajai, A. (2013). The Globalization 2475, with the Economy, Politics and Society. Search on August 1, 2557 from http://www.oknation.net/blog/ print.php?id=868238
Thongsuk, P. (2001). Jarieng Puthapradub: National Artists, Thailand Traditional Dance. Bangkok: Office of the Performing Arts Department.
Virulrak, S. (2000). Evolution Dance Thailand in Bangkok.Year 2325-2477. Bangkok: Chulalongkorn University.
Wasinarom, M. (2014). Report of Dance Drama in the Seventh Reign and Succession. Bangkok: King Rama IVV Institute..
Yensamran, C. (2012). Music - Dance inthe the King Rama VII Reign : Jatuporn Design.
Youpo, T. (1988). Art, Theater, Dance or Dramatic Arts Guide Thailand. Bangkok: Department of Fine Arts.

Published

2019-09-04

How to Cite

วศินารมณ์ ม. (2019). The Thai Dance Theater in the King Rama VII’s Reign and Its Inheritance. Research and Development Journal Suan Sunandha Rajabhat University, 7(3), 8. Retrieved from https://so05.tci-thaijo.org/index.php/irdssru/article/view/214430