การใช้ข้อสันนิษฐานตามข้อเท็จจริงในคดีละเมิดทางการแพทย์จากการกระทำโดยประมาทเลินเล่อ: มุมมองในการคุ้มครองผู้ป่วย (โจทก์) และข้อต่อสู้ของแพทย์ (จำเลย)

บทคัดย่อ

 บทความนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อช่วยให้บุคลากรทางการแพทย์รวมทั้งผู้ที่สนใจเรื่องกฎหมายเข้าใจหลักการสันนิษฐานตามข้อเท็จจริงซึ่งเป็นหลักพยานหลักฐานที่สำคัญในการพิจารณาของศาลในคดีละเมิด หลักการสันนิษฐานข้อเท็จจริงเป็นหลักการทางกฎหมายที่สำคัญมายาวนานในการตัดสินของศาลไทยในคดีละเมิดที่เกิดจากความประมาทเลินเล่อ รวมถึงคดีละเมิดเกี่ยวกับความประมาทเลินเล่อทางการแพทย์ เพื่อรักษาความยุติธรรม - เพื่อให้ผู้เสียหายได้รับค่าชดเชยในสถานการณ์ที่เห็นได้ชัดเจน ว่าจะไม่ได้รับค่าชดเชยเนื่องจากความลำบากในการพิสูจน์ หลักการสันนิษฐานข้อเท็จจริงส่งผลให้โจทก์ได้รับประโยชน์จากการอนุมานหรือสันนิษฐานเบื้องต้นถึงความประมาทเลินเล่อของจำเลยเท่านั้น ไม่ใช่การพิสูจน์ความประมาทเลินเล่อโดยสิ้นเชิง จำเลยยังคงสามารถโต้แย้งข้อสันนิษฐานของการสันนิษฐานว่าประมาทเลินเล่อได้โดยการพิสูจน์ว่าพวกเขาไม่ได้กระทำโดยประมาท - โดยแสดงหลักฐานว่าเขาหรือเธอได้ดำเนินการรักษาตามความรู้และมาตรฐานทางการแพทย์ที่ดี จึงเป็นการเปิดโอกาสให้จำเลยต่อสู้คดีได้เต็มที่โดยไม่ผูกพันตามคำฟ้องของโจทก์ บทความนี้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการใช้ข้อสันนิษฐานตามข้อเท็จจริงในคดีทุจริตต่อหน้าที่ทางการแพทย์โดยประมาทเป็นกฎหมายหลักฐานที่ศาลใช้เพื่อให้เกิดความเป็นธรรมต่อทั้งโจทก์ (ผู้ป่วย) และจำเลย (แพทย์และบุคลากรอื่น ๆ)